Język santali

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Santali
Obszar Indie
Liczba mówiących 6 mln
Klasyfikacja genetyczna Języki austroazjatyckie
 Munda
  Santali
Pismo/alfabet ol ciki, bengalskie, dewanagari, orija, łacińskie
Status oficjalny
język urzędowy Indie
UNESCO 2 wrażliwy
Kody języka
Kod ISO 639-2 sat
Kod ISO 639-3 sat
IETF sat
Glottolog sant1410
WALS stl
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata





Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język santali – język plemienia Santalów (ok. 6 mln) we wschodnich i północno-wschodnich Indiach, także w Bangladeszu, Nepalu i Bhutanie, największy reprezentant grupy językowej munda należącej do rodziny austroazjatyckiej.

Język santali został uznany przez konstytucję indyjską jako jeden z 23 urzędowych języków Indii.

Alfabet[edytuj | edytuj kod]

Norweski misjonarz Paul Olaf Bodding opisał gramatykę i stworzył słownik tego języka oraz przetłumaczył w 1914 Biblię na język santali, wykorzystując zmodyfikowany alfabet łaciński, często używany jeszcze dziś. Poza tym do zapisu santali służą także lokalne alfabety: bengalski, orija i dewanagari.

Ponieważ wielość systemów pisma nie sprzyjała rozwojowi i standaryzacji języka, nauczyciel Pandit Raghunath Murmu stworzył w 1925 odrębny alfabet, przystosowany do oddania fonetycznych właściwości języka santali, znany jako Ol ciki lub Ol cemet. W przeciwieństwie do indyjskich alfabetów sylabicznych, ten system pisma jest czystym alfabetem, podobnie jak alfabet łaciński. Szersze wykorzystanie tego pisma jest jednak ograniczone niskim poziomem alfabetyzacji wśród Santalów (poniżej 30%).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ​ISBN 83-01-08163-5
  • Hembram, P. C. (2002). Santhali, a natural language. New Delhi: U. Hembram.
  • Makoto Minegishi, Santali basic lexicon with grammatical notes, Ganeshi Murmu, Tōkyō: Institute for the Languages and Cultures of Asia and Afurica, Tokyo University of Foreign Studies, 2001, ISBN 4-87297-791-2, OCLC 49821559.
  • Newberry, J. (2000). North Munda dialects: Mundari, Santali, Bhumia. Victoria, B.C.: J. Newberry. ​ISBN 0-921599-68-4
  • Gurucharan Murmu, Bibliography, Santali literature, Amal Kumar Das, Calcutta: Biswajnan, 1998, ISBN 81-7525-080-1, OCLC 39290802.
  • Arun Ghosh, Santali: a look into Santal morphology, New Delhi: Gyan Pub. House, 1994, ISBN 81-212-0451-8, OCLC 30030626.
  • Byomkes Chakrabarti, A comparative study of Santali and Bengali, Calcutta: K.P. Bagchi & Co, 1992, ISBN 81-7074-128-9, OCLC 30513250.
  • Mitra, P. C. (1988). Santhali, the base of world languages. Calcutta: Firma KLM.
  • Bodding, P. O. (1929). A Santal dictionary. Oslo: J. Dybwad.