Język mon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
mon
Obszar Mjanma, Tajlandia
Liczba mówiących 850 000 (2004)[1]
Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
UNESCO 2 wrażliwy
Ethnologue 5 rozwojowy
Kody języka
ISO 639-2 mnw
Kod ISO 639-3 mnw
IETF mnw
Glottolog monn1252
Ethnologue mnw
GOST 7.75–97 кхм 360
WALS mon
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Słownik języka mon
w Wikisłowniku
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język mon – język należący do rodziny austroazjatyckiej, używany przez 750 tysięcy członów ludu Mon w Mjanmie oraz około 100 tysięcy w Tajlandii[1]. Większość użytkowników posługuje się również językiem birmańskim, wśród młodszych przedstawicieli ludu zatraca się znajomość języka mon.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Do XII w. język mon służył jako lingua franca w dolinie Irawadi, również w birmańskim królestwie Pagan. Zapisywany był pismem mon proweniencji indyjskiej, z którego wywodzi się współczesne pismo birmańskie. Pisany język mon był używany również po upadku mońskiego królestwa Thaton w XI w. Liczne inskrypcje w języku mon znajdowano także w Tajlandii.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

W odróżnieniu od wielu języków Azji Południowo-Wschodniej, język mon nie jest językiem tonalnym[3].

Fonetyka[edytuj | edytuj kod]

Spółgłoski[edytuj | edytuj kod]

Dwuwargowe Zębowe Palatalne Tylnojęzykowe Krtaniowe
Zwarte p pʰ ɓ t tʰ ɗ c cʰ k kʰ ʔ
Szczelinowe s ç 1 h
Nosowe m n ɲ ŋ
sonorne w l, r j

Samogłoski[edytuj | edytuj kod]

Przednie Centralne Tylne
Wysokie i u
Wysokie-środkowe e ə o
Niskie-środkowe ɛ ɒ ɔ
Otwarte a

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]