Język selkupski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
шöйӄумый эты
Obszar  Rosja (Jamalsko-Nieniecki Okręg Autonomiczny, Obwód tomski, Kraj Krasnojarski)
Liczba mówiących 1023 (2010)[1]
Klasyfikacja genetyczna języki uralskie
Pismo/alfabet cyrylica (alfabet selkupski)
Status oficjalny
Ethnologue 5 rozwojowy
Kody języka
Kod ISO 639-2, ISO 639-2 sel
Kod ISO 639-3 sel
IETF sel
Glottolog selk1253
Ethnologue sel
GOST 7.75–97 сел 590
WALS skp
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata





Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język selkupski (dawniej określany jako język ostiak-samojedzki) – język z grupy języków samojedzkich należących do rodziny uralskiej.

Po selkupsku język ten nazywany jest (w poszczególnych dialektach tego języka): šöľqumyt әty, čumyľ qumyt әty, śüssü qumyt әty, šöš qumyt әty, tüj qumyt әty.

Selkupski razem z wymarłym językiem kamasyjskim (sajan-samojedzkim) należy do południowego zespołu języków samojedzkich. Używany jest przez ok. 1500 osób zamieszkujących zachodnią Syberię, między rzekami Ob i Jenisej. W języku selkupskim występuje kilka (ok. 5) zróżnicowanych dialektów. Różnice między poszczególnymi dialektami są dość duże, nawet sama nazwa języka selkupskiego w każdym z dialektów jest nieco odmienna.

Język selkupski należy do języków zagrożonych wymarciem, jest bowiem wypierany przez język rosyjski; obecnie jedynie 35% spośród ok. 4300 Selkupów używa ojczystego języka.

Do zapisu języka selkupskiego stosowana jest cyrylica; język ten w formie pisemnej pojawił się po roku 1930.

Alfabet[edytuj | edytuj kod]

Alfabet selkupskiego języka literackiego (oparty na dialekcie tazowskim)[2]:

А а Ӓ ӓ Б б В в Г г Д д Е е Ә ә Ё ё Ж ж З з
И и І і Й й К к Ӄ ӄ Л л М м Н н Ӈ ӈ О о Ө ө
Ӧ ӧ П п Р р С с Т т У у Ӱ ӱ Ф ф Х х Ц ц Ч ч
Ш ш Щ щ Ъ ъ Ы ы Ь ь Э э Ю ю Я я

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Spis z 2010 r.
  2. A. Kuzniecowa: Selkupskij jazyk. Petersburg: filia wyd. Proswieszczenije, 2002, s. 14–15, 37. ISBN 5-09-005259-X.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]