Języki zachodnioczadyjskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Języki zachodnioczadyjskie - gałąź afroazjatyckiej rodziny języków czadyjskich. Zaliczają się do niej 73 języki, używane w Nigerii, między innymi język hausa, będący lingua franca Afryki Zachodniej (używany jest także w Nigrze, Wybrzeżu Kości Słoniowej, Kamerunie, Ghanie, Beninie, Burkina Faso, Togo i Sudanie).

Według klasyfikacji Paula Newmana z 1990 roku języki zachodnioczadyjskie dzielą się na dwie podgałęzie[1]:

gałąź zachodnia 
 podgałąź   zachodnia A 

 grupa hausa



 grupa bole



 grupa angas



 grupa ron



 podgałąź   zachodnia B 

 grupa bade



 grupa wardżi



 grupa saja




H. Jungraithmayr wydzielił dwie gałęzie podrodziny języków zachodnioczadyjskich (1981)[2]:

podrodzina zachodnioczadyjska 
 gałąź zachodnioczadyjska  właściwa

 grupa hausa



 grupa sura-gerka



 grupa ron



 grupa bole-tangale



 gałąź bauczi-bade

 grupa północna bauczi



 grupa południowa bauczi



 grupa bade-ngizim




Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Piłaszewicz: Języki czadyjskie. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 1998, s. 51. ISBN 83-86483-55-5.
  2. Stanisław Piłaszewicz: Języki czadyjskie. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 1998, s. 53. ISBN 83-86483-55-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]