Przejdź do zawartości

Jacek Wilk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Jacek Wilk
Ilustracja
Jacek Wilk (2016)
Data i miejsce urodzenia

17 sierpnia 1974
Kocina

Zawód, zajęcie

polityk, prawnik, ekonomista

Alma Mater

Szkoła Główna Handlowa, Uniwersytet Warszawski

Stanowisko

poseł na Sejm VIII kadencji (2015–2019)

Partia

UPR, KNP, KORWiN/NN, Konfederacja, KKP

Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Jacek Wilk podczas regionalnych prawyborów prezydenckich Konfederacji w Kielcach (2019)

Jacek Wilk (ur. 17 sierpnia 1974 w Kocinie[1]) – polski polityk, prawnik i ekonomista, adwokat, kandydat w wyborach prezydenckich w 2015, poseł na Sejm RP VIII kadencji.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praktyka prawnicza

[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem I Liceum Ogólnokształcącego im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie. W 1998 ukończył studia magisterskie na kierunkach międzynarodowe stosunki gospodarcze i polityczne oraz finanse i bankowość w warszawskiej Szkole Głównej Handlowej, a w 1999 studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Kształcił się również na Wydziale Zarządzania i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Jagiellońskiego i w szkole międzynarodowego prawa podatkowego w Veldhoven w Holandii (1998–1999). W 2001 ukończył podyplomowe studia prawnicze w ramach stypendium holenderskiego Uniwersytetu Erazma w Rotterdamie[2].

Od 2001 do 2005 odbywał aplikację adwokacką w Warszawie, a następnie rozpoczął studia doktoranckie w Kolegium Gospodarki Światowej SGH. Pracował w warszawskich oddziałach firm konsultingowo-audytowych, a następnie w warszawskich kancelariach adwokackich. W 2005 założył własną kancelarię adwokacką. W 2010 rozpoczął pracę jako audytor systemów zarządzania bezpieczeństwem informacji. W tym samym roku został także wykładowcą w ramach Izby Adwokackiej w Warszawie[3].

Działalność polityczna

[edytuj | edytuj kod]

Do wyborów parlamentarnych w 2015

[edytuj | edytuj kod]

Początkowo związany z Unią Polityki Realnej[4][5]. W maju 2011 przystąpił do Kongresu Nowej Prawicy. W 2012 zasiadł w radzie głównej tej partii, był także jej sekretarzem generalnym i naczelnym jurystą. 26 października 2013 został wiceprezesem KNP (formalnie pełnił tę funkcję przez niespełna rok[6]). W wyborach parlamentarnych w 2011 bez powodzenia kandydował z listy KNP do Sejmu w okręgu kieleckim (dostał 422 głosy)[7], a w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 również bezskutecznie startował w okręgu warszawskim[2].

4 lutego 2015 został ogłoszony kandydatem Kongresu Nowej Prawicy na prezydenta RP (po cofnięciu rekomendacji dla Janusza Korwin-Mikkego, który zdecydował o założeniu własnej partii)[8]. W przeprowadzonych 10 maja wyborach zajął 10. miejsce wśród 11 kandydatów, zdobywając 68 186 głosów, co stanowiło 0,46% głosów ważnych[9].

Ponownie został wiceprezesem KNP[10]. W lipcu 2015 objął funkcję reprezentanta ruchu organizowanego przez Pawła Kukiza na województwo świętokrzyskie[11].

Od wyborów parlamentarnych w 2015

[edytuj | edytuj kod]
Jacek Wilk w trakcie demonstracji organizacji monarchistycznych w Warszawie (2023)

W październiku 2015 wystartował z listy Kukiz’15 do Sejmu. Uzyskał mandat posła VIII kadencji, otrzymując 2420 głosów[12]. Na początku kadencji został członkiem Komisji Cyfryzacji, Innowacyjności i Nowoczesnych Technologii oraz Komisji Ustawodawczej[1]. W jej trakcie współtworzył Parlamentarny Zespół ds. Programu Polska 3.0[1]. W 2016 został członkiem Stowarzyszenia KoLiber[13].

W listopadzie 2017 przeszedł z KNP do partii Janusza Korwin-Mikkego KORWiN[14] (w 2022 przemianowanej na Nową Nadzieję). W lutym 2018 wystąpił z klubu Kukiz’15, zostając posłem niezrzeszonym[15]. W tym samym roku został zarejestrowany jako kandydat do sejmiku mazowieckiego, jednak wycofał się ze startu[16]. W listopadzie 2018 współtworzył koło poselskie Wolność i Skuteczni[17]. W marcu 2019 powołany na przewodniczącego powstałego z jego przekształcenia koła poselskiego Konfederacja, jednak w następnym miesiącu został zastąpiony przez Marka Jakubiaka[18]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w tym samym roku otwierał listę tej formacji w okręgu śląskim[19]. W wyborach w tym samym roku nie uzyskał poselskiej reelekcji z ramienia Konfederacji Wolność i Niepodległość[20]. Był następnie jednym z kandydatów w zorganizowanych przez tę partię prawyborach mających wyłonić jej kandydata w wyborach prezydenckich w 2020[21].

W 2020 podczas pandemii COVID-19 wydał książki: Legalne sposoby na nielegalne szczepionki. Analiza prawna obowiązku szczepień w Polsce oraz Jak zrzucić kaganiec? Obrona przed mandatami za brak maseczki[22]. W wyborach w 2023 ponownie bezskutecznie kandydował do Sejmu[23]. W wyborach do Europarlamentu w 2024 otwierał listę Konfederacji w okręgu nr 6, nie uzyskując mandatu europosła X kadencji[24]. W czerwcu 2025 przeszedł z Nowej Nadziei do Konfederacji Korony Polskiej[25].

Poglądy

[edytuj | edytuj kod]

Wypowiadał się przeciwko obowiązkowi szczepień ochronnych[26]. W 2018 uczestniczył w forum ekonomicznym na okupowanym Krymie. Wzywał do „normalizacji stosunków z Rosją” po wydaleniu rosyjskich dyplomatów w reakcji na próbę otrucia Siergieja Skripala[27][28]. Również w 2018 na jego zaproszenie w Sejmie gościli politycy niemieckiej eurosceptycznej prawicowej partii Alternatywa dla Niemiec[29]. Wypowiadał się także przeciwko rosnącemu importowi węgla z Rosji, proponując zwiększenie jego wydobycia w Polsce[30].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Żonaty z Magdaleną Wilk, która podjęła praktykę adwokacką i udzielała się jako aktorka niezawodowa w serialach dokumentalno-fabularnych z gatunku court show pt. Sędzia Anna Maria Wesołowska oraz Sąd rodzinny[31]. Ma córkę i dwóch synów. Biegle posługuje się językami angielskim i rosyjskim[3].

Wyniki wyborcze

[edytuj | edytuj kod]
Wybory Komitet wyborczy Organ Okręg Wynik
2011 Nowa Prawica – Janusza Korwin-Mikke Sejm VII kadencji nr 33 422 (0,10%)N[7]
2014 Parlament Europejski VIII kadencji nr 4 17 443 (2,29%)N[32]
2015 KW Kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Jacka Wilka Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej 68 186 (0,46%)N[9]
2015 Kukiz’15 Sejm VIII kadencji nr 19 2420 (0,22%) T[12]
2019 Konfederacja KORWiN Braun Liroy Narodowcy Parlament Europejski IX kadencji nr 11 34 520 (2,16%)N[19]
2019 Konfederacja Wolność i Niepodległość Sejm IX kadencji nr 21 14 526 (3,57%)N[20]
2023 Sejm X kadencji nr 20 10 862 (1,49%)N[23]
2024 Parlament Europejski X kadencji nr 6 46 267 (6,10%)N[24]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ a b c Jacek Wilk [online], sejm.gov.pl [dostęp 2020-06-18].
  2. ↑ a b O mnie, jacekwilk.pl [zarchiwizowane 2015-11-16].
  3. ↑ a b Jacek Wilk, mamprawowiedziec.pl [zarchiwizowane 2015-04-02].
  4. ↑ Jacek Wilk: Proszę, byście Państwo oddali swój głos „młodej Polsce”, młodym politykom, by to był kraj dla młodych ludzi [online], malopolskaonline.pl, 6 maja 2015 [dostęp 2019-11-24].
  5. ↑ Eliza Olczyk, Jacek Wilk: Paweł Kukiz potrafił miesiącami hamletyzować [online], rp.pl, 22 listopada 2019 [dostęp 2019-11-24].
  6. ↑ Kamil Sikora, Sąd zarejestrował Wiplera jako „wice-Korwina”. Oficjalnie to koniec wojny w KNP, ale pod powierzchnią wrze [online], natemat.pl, 17 grudnia 2014 [dostęp 2015-03-26].
  7. ↑ a b Wybory do Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej 2011 [online], pkw.gov.pl [dostęp 2015-03-26].
  8. ↑ Jacek Wilk kandydatem KNP na prezydenta, onet.pl, 4 lutego 2015 [zarchiwizowane 2016-03-03].
  9. ↑ a b Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 11 maja 2015 r. o wynikach głosowania i wyniku wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzonych na dzień 10 maja 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 650).
  10. ↑ Zarząd, knp.org.pl [zarchiwizowane 2016-03-22].
  11. ↑ Ludzie Kukiza. Muzyk przedstawia listę swoich reprezentantów [online], tvn24.pl, 10 lipca 2015 [dostęp 2015-07-13].
  12. ↑ a b Wybory do Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej 2015 [online], pkw.gov.pl [dostęp 2015-10-27].
  13. ↑ Poseł Jacek Wilk wstąpił do stowarzyszenia KoLiber, parlamentarny.pl, 9 września 2016 [zarchiwizowane 2016-09-14].
  14. ↑ Jacek Wilk przechodzi do partii Wolność Janusza Korwin-Mikkego. Nie opuszcza jednak klubu Kukiz’15 [online], wpolityce.pl, 3 listopada 2017 [dostęp 2017-11-03].
  15. ↑ Karolina Kołodziejczyk, Jacek Wilk podjął decyzję. Jednak odchodzi z Kukiz’15 [online], wp.pl, 15 lutego 2018 [dostęp 2024-09-08].
  16. ↑ Obwieszczenie Wojewódzkiej Komisji Wyborczej w Warszawie ws. skreślenia kandydata na radnego do Sejmiku Województwa Mazowieckiego [online], mazovia.pl, 20 października 2018 [dostęp 2018-11-22].
  17. ↑ W Sejmie powstało koło poselskie „Wolność i Skuteczni” [online], interia.pl, 22 listopada 2018 [dostęp 2018-11-22].
  18. ↑ Marek Jakubiak nowym szefem koła Konfederacja [online], dorzeczy.pl, 25 kwietnia 2019 [dostęp 2019-05-16].
  19. ↑ a b Wybory do Parlamentu Europejskiego 2019 [online], pkw.gov.pl [dostęp 2019-05-16].
  20. ↑ a b Wybory do Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej 2019 [online] [dostęp 2019-10-14].
  21. ↑ Ogłoszono kandydatów Konfederacji w prawyborach. Na liście m.in. Bosak, Braun i Korwin-Mikke [online], wprost.pl, 18 listopada 2019 [dostęp 2024-09-08].
  22. ↑ Kategoria produktu [online], tarczawilka.pl [dostęp 2020-10-31].
  23. ↑ a b Wybory do Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej 2023 [online], pkw.gov.pl [dostęp 2023-10-18].
  24. ↑ a b Wybory do Parlamentu Europejskiego 2024 [online], pkw.gov.pl [dostęp 2024-06-10].
  25. ↑ Jacek Wilk dołącza do Konfederacji Korony Polskiej [online], portalsamorzadowy.pl, 11 czerwca 2025 [dostęp 2025-06-11].
  26. ↑ Łukasz Sakowski, Najbardziej antyszczepionkowe partie i politycy [ranking] [online], totylkoteoria.pl, 18 października 2018 [dostęp 2020-06-06].
  27. ↑ „Daleko od normalizacji stosunków z Rosją” – poseł niezrzeszony Jacek Wilk w „Tak czy Nie” [online], polsatnews.pl, 26 marca 2018 [dostęp 2020-06-06].
  28. ↑ Robert Walenciak, Konfederacja, czyli koszmar Kaczyńskiego [online], „Przegląd”, 27 maja 2019 [dostęp 2020-06-06].
  29. ↑ Adam Traczyk, Niemiecki sympatyk neonazistów i Władimira Putina w polskim Sejmie. Zaprosił go poseł Jacek Wilk [online], oko.press, 26 października 2018 [dostęp 2020-06-06].
  30. ↑ Węgiel szansą dla Polski? Jacek Wilk: węgiel to nasz skarb, a nie problem [online], pap.pl, 19 maja 2019 [dostęp 2020-06-06].
  31. ↑ Żona kandydata na prezydenta w reality show!, fakt.pl, 3 maja 2015 [dostęp 2015-05-06] [zarchiwizowane 2015-05-05].
  32. ↑ Wybory do Parlamentu Europejskiego zarządzone na dzień 25 maja 2014 [online], pkw.gov.pl [dostęp 2020-05-10].
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Jacek_Wilk&oldid=79022412”