Jadwiga Rodowicz-Czechowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jadwiga Rodowicz-Czechowska
Państwo działania Polska
Data i miejsce urodzenia 1954
Zabrze
Doktor nauk humanistycznych
Specjalność: japonistyka, teatrologia
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 1982 – filologia
Uniwersytet Warszawski
Nauczyciel akademicki
Instytut Instytut Orientalistyczny UW
Ambasador RP w Japonii
Okres spraw. 2008–2012
Poprzednik Marcin Rybicki
Następca Cyryl Kozaczewski
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złota i Srebrna Gwiazda Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia)

Jadwiga Maria Rodowicz-Czechowska (ur. 1954 w Zabrzu) – polska japonistka specjalizująca się w historii dramatu japońskiego i myśli teatrologicznej, urzędniczka państwowa i dyplomata, od 2008 do 2012 ambasador Rzeczypospolitej Polskiej w Japonii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1977 ukończyła japonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Studia doktoranckie odbyła na Uniwersytecie Tokijskim. Pracowała w Instytucie Orientalistycznym UW, w 1982 uzyskując stopień naukowy doktora nauk filologicznych[1].

Autorka opracowań z dziedziny historii teatru , przekładów na język polski dramatu i traktatów teoretycznych, które napisał Motokiyo Zeami, a także artykułów na temat japońskiej estetyki i obyczajowości. W latach 1979–1989 członkini zespołu teatru „Gardzienice”, brała udział w przedstawieniach Spektakl Wieczorny, Gusła i Żywot Protopopa Awwakuma. Jest również autorką pierwszej, zrealizowanej według klasycznych reguł japońskiego teatru nō, sztuki Stroiciel fortepianu (Chōritsushi) wystawionej w 2011 w Polsce i w Japonii. Jej debiutem reżyserskim było Umiłowanie według opowiadania Yukio Mishimy w Teatrze Pieśń Kozła w 2015[2].

W 1993 została radcą w Departamencie Afryki, Azji, Australii i Oceanii MSZ, rok później I sekretarzem i następnie radcą w Ambasadzie RP w Tokio. W 1999 odeszła z MSZ, prowadziła własną firmę w Warszawie. W 2001 powróciła do dyplomacji, w 2002 ponownie wyjechała na placówkę w Tokio jako chargé d’affaires ad interim, w 2003 została radcą-ministrem i zastępczynią ambasadora. Od 2006 do 2008 była urzędniczką w Departamencie Azji i Pacyfiku MSZ oraz wykładała na warszawskich uczelniach. Zainicjowała utworzenie Fundacji na rzecz Niematerialnego Dziedzictwa Kultury w Polsce.

28 lipca 2008 powołana na stanowisko ambasadora nadzwyczajnego i pełnomocnego w Japonii[3]. Zakończyła urzędowanie 15 czerwca 2012[4]. 1 grudnia 2012 objęła funkcję radcy generalnego w biurze Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2012, za wybitne zasługi w służbie zagranicznej, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i działalności dyplomatycznej, odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[5]. W 2013 rząd Japonii nadał jej Order Wschodzącego Słońca II klasy (Złota i Srebrna Gwiazda)[6].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Pięć wcieleń kobiety w teatrze nō, Warszawa: Pusty Obłok, 1993.
  • Motokiyo Zeami, Aktor doskonały [tłumaczenie], Gdańsk: słowo/obraz terytoria, 2000.
  • Boski dwumian. Przenikanie rzeczywistości w teatrze nō, Instytut im. Jerzego Grotowskiego, 2009.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dr Jadwiga Rodowicz, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2012-11-16].
  2. Jadwiga Rodowicz-Czechowska. theatreolympics2016.pl. [dostęp 2019-01-09].
  3. M.P. z 2008 r. nr 59, poz. 530
  4. M.P. z 2012 r. poz. 532
  5. Odznaczenia z okazji Dnia Służby Zagranicznej. prezydent.pl, 16 listopada 2012. [dostęp 2012-11-16].
  6. Radca Generalny MKiDN dr Jadwiga Maria Rodowicz-Czechowska uhonorowana przez rząd Japonii. mkidn.gov.pl, 23 stycznia 2014. [dostęp 2014-06-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]