Jan Błoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Błoński
Data i miejsce urodzenia 15 stycznia 1931
Warszawa
Data i miejsce śmierci 10 lutego 2009
Kraków
Zawód historyk literatury
Odznaczenia
Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Jan Błoński (ur. 15 stycznia 1931 w Warszawie, zm. 10 lutego 2009 w Krakowie) – polski historyk literatury, krytyk literacki, eseista, tłumacz.

Profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, doktoryzował się pracą Mikołaj Sęp Szarzyński a początki polskiego baroku. W 1953 podpisał rezolucję ZLP w sprawie procesu krakowskiego. Czołowy przedstawiciel tzw. krakowskiej szkoły krytyki literackiej. Uważany za jednego z najbardziej wpływowych krytyków powojennych, doprowadził m.in. do wydania w Polsce wszystkich dzieł Witolda Gombrowicza. Autor eseju Biedni Polacy patrzą na getto („Tygodnik Powszechny” nr 2/1987[1]).

W 1981 uhonorowany Nagrodą im. Kazimierza Wyki[2]. W latach 1996–2001 juror Literackiej Nagrody Nike. Członek Collegium Invisibile[3]. W listopadzie 1995 uhonorowany Nagrodą Krakowska Książka Miesiąca za Wszystkie sztuki Sławomira Mrożka. W styczniu 2007 otrzymał Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[4]. 2 marca 2009 został pośmiertnie uhonorowany Nagrodą im. ks. Stanisława Musiała[5].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]