Jan Głogowski (pułkownik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Głogowski
Ilustracja
Pułkownik Jan Głogowski
pułkownik pułkownik
Data urodzenia 24 czerwca 1888
Data i miejsce śmierci 12 sierpnia 1935
Lwów
Przebieg służby
Lata służby przed 1920 – 1935
Siły zbrojne Cesarska i Królewska Armia, Wojsko Polskie II RP
Jednostki 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego, IX Brygada Jazdy, XII Brygada Kawalerii
Stanowiska dowódca szwadronu i dywizjonu w 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego, dowódca 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego, dowódca IX Brygady Jazdy, dowódca XII Brygady Kawalerii, szef Gabinetu Wojskowego Prezydenta RP Ignacego Mościckiego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Oficer Orderu Korony Rumunii Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia)

Jan Głogowski (ur. 24 czerwca 1888, zm. 12 sierpnia 1935 we Lwowie) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj]

Przed 1914 służył w Cesarskiej i Królewskiej Armii; w 1913 brał udział w zawodach hippicznych jako podporucznik 1 Pułku Ułanów[1]. W czasie wojny z bolszewikami dowodził szwadronem i dywizjonem w 1 Pułku Ułanów, który 8 stycznia 1920 roku został przemianowany na 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego, a także dwukrotnie dowodził tym oddziałem (od 29 kwietnia do 25 maja 1920 i od 25 czerwca do 15 sierpnia 1920) oraz IX Brygadą Jazdy w składzie 2 Dywizji Jazdy. 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony w stopniu majora ze starszeństwem z 1 kwietnia 1920 roku, w grupie oficerów kawalerii z byłej Cesarskiej i Królewskiej Armii.

Po zakończeniu działań wojennych, w okresie od 8 maja 1921 roku do 30 września 1926 roku ponownie dowodził 1 Pułkiem Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego w garnizonie Warszawa, a następnie XII Brygadą Kawalerii w Ostrołęce. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 59. lokatą w korpusie oficerów jazdy, a 16 marca 1927 roku awansował na pułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Od 1 września 1928 roku aż do swojej tragicznej śmierci pełnił służbę na stanowisku szefa Gabinetu Wojskowego Prezydenta Rzeczypospolitej, Ignacego Mościckiego. Zmarł 12 sierpnia 1935 w wyniku zakażenia krwi[2]. Według innego źródła zginął 12 sierpnia 1935 roku, we Lwowie, w wypadku drogowym[potrzebny przypis]

Był żonaty, jego bratem był ppłk Piotr Głogowski (ur. 1889).

9 grudnia 1936 w Katedrze Świętego Ducha w Warszawie została odsłonięta tablica upamiętniająca płk. Jana Głogowskiego i gen. Gustawa Orlicz-Dreszera[3].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. III. Konkurs hippiczny. „Gazeta Lwowska”, s. 5, Nr 224 z 1 października 1913. 
  2. Kronika miejska. Ś. p. pułkownika Jan Głogowski. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 183 z 13 sierpnia 1935. 
  3. Hołd poległym szwoleżerom. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 285 z 11 grudnia 1936. 
  4. Dekret Wodza Naczelnego L. 3099 z 30 czerwca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 27, poz. 1088)
  5. Decyzja Naczelnika Państwa L. 3625.22 G. M. I. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 8, s. 250)
  6. Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).

Bibliografia[edytuj]

  • Jan Karcz i Wacław Kryński, Zarys historii wojennej 1-go Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego, Warszawa 1931
  • Elżbieta Szumiec-Zielińska, Kompania zamkowa, Przegląd Historyczno-Wojskowy Nr 2 (192), Warszawa 2002, ISNN 1640-6281, ss. 31- 48.
  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932
  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych