Jan Kanty Fibich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Kanty Fibich
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 20 października 1872
Kraków
Data i miejsce śmierci 29 maja 1906
Monte Carlo
Narodowość polska

Jan Kanty Fibich (ur. 20 października 1872 w Krakowie, zm. 29 maja 1906 w Monte Carlo) – polski oficer, sportowiec, przedsiębiorca.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był oficerem zawodowym c. k. armii. Był żołnierzem pułku ułanów we Lwowie[1]. Został mianowany kadetem w kawalerii ze starszeństwem z 1 września 1892[2]. W tym czasie służył w węgierskim 12 Pułku Ułanów Austro-Węgier w Esseg[3]. Następnie został awansowany na stopień porucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1894[4] i od tego roku w kolejnych latach służył w 3 Pułku Ułanów Cesarstwa Austriackiego (stacjonującego w Łańcucie, od 1895 przeniesionego do Gródka)[5][6][7], a w 1896 był urlopowany[8].

Uczestniczył wielokrotnie w zawodach jeździeckich[1]. Na początku września 1897 startując w stopniu porucznika wygrał gonitwę „September Steeple Chase” na torze Freudenau w Wiedniu[9]. Był znanym sportsmenem w Galicji[10][1]. Po wystąpieniu z armii zajął się sportem automobilowym, był posiadaczem jednego z pierwszych w swoim rodzaju pojazdu we Lwowie, którym rozwijał nieosiągalne wówczas szybkości w tym rejonie[1]. Po zakupieniu pojazdu marki Fiat, zdolnym rozwinąć prędkość do 80 km/h, w dniu 26 września 1904 odbywał próbną jazdę na trasie między Jasłem a Krosnem; maszyna kierowana przez Włocha z kilkoma pasażerami na pokładzie, w tym Fibichem, dokonała śmiertelnego przejechania mężczyzny w miejscowości Potok[10].

Po swojej babce, Straszewskiej, odziedziczył majątek w miejscowości Lipniki, w tym rafinerię nafty „Fibich-Straszewska”[1]. Był znany z rozrzutnego i swawolnego trybu życia[1]. Niechętny do uprawiania roli ani prowadzenia przedsiębiorstwa odstąpił odziedziczony majątek swojej siostrze, Byszewskiej[1]. Część zyskanej gotówki przeznaczył na kupno terenów naftowych w Borysławiu[1]. Po ojcu odziedziczył udział w rafinerii „Fibich-Stawiarski”, który także zbył celem uzyskania gotówki[1].

12 września 1905 poślubił Kazimierę hrabinę Starzeńską, córkę Edwarda Starzeńskiego z Grabownicy, starosty powiatu podgórskiego[11].

W 1906 udał się do Monte Carlo z ostatnimi pieniędzmi, które także roztrwonił, po czym popełnił samobójstwo[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]