Janina Chmielowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Janina Jadwiga Chmielowska
Data i miejsce urodzenia 29 czerwca 1954
Sosnowiec
Zawód nauczyciel akademicki, informatyk, dziennikarka, polityk, publicystka
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Kawalerski Orderu „Za Zasługi dla Litwy”

Janina Jadwiga Chmielowska (ur. 29 czerwca 1954 w Sosnowcu) – polska informatyk, nauczyciel akademicki, dziennikarka, publicystka, polityk, działaczka opozycji antykomunistycznej w PRL, działaczka społeczna.

Życiorys[edytuj]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj]

W 1978 ukończyła studia na Wydziale Automatyki i Informatyki Politechniki Śląskiej w Gliwicach. W 1998 została absolwentką Akademii Obrony Narodowej w Warszawie, w 2004 Studium Społeczno-Pastoralnego Instytutu Akcji Katolickiej Diecezji Sosnowieckiej, uczestniczyła w studiach doktoranckich na Wydziale Filologii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, których nie skończyła. W 2008 ukończyła studia podyplomowe na Akademii Polonijnej w Częstochowie.

Od 1978 do 1981 pracowała jako projektantka oprogramowania komputerowego w Instytucie Systemów Sterowania w Katowicach. Po 1990 publikowała m.in. na łamach „Uncaptive Minds” oraz miesięczników „Fortuna” i „Orientacja na Prawo”. W 1993 została redaktorem „Biuletynu Wschodniego”. Była doradcą Fundacji Pomoc Polakom na Wschodzie. Pracowała jako dziennikarka „Dziennika Zachodniego” i „Super Expressu”. Od 1994 do 2000 była redaktorem w Telewizji Polskiej. Od 1998 do 2001 współpracowała z redakcją Programów Wojskowych TVP. Od 1999 do 2000 pracowała w Kuratorium Oświaty w Katowicach. Od 2000 do 2005 była producentką programów telewizyjnych w TV Niepokalanów. W 2000 podjęła pracę w Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach. Od 2002 do 2007 wykładała na Akademii Polonijnej w Częstochowie.

W 1994 wstąpiła do Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Zasiadała w zarządzie wojewódzkim SDP. Następnie została sekretarzem komisji rewizyjnej stowarzyszenia. Od 2011 r. jest skarbnikiem Zarządu Głównego SDP. Od 2006 do 2009 zasiadała w radzie nadzorczej Radia Katowice, a w latach 2008–2012 była przewodniczącą rady programowej TVP Katowice. Zasiada w radzie honorowej pisma „Obywatel”. Publikuje również m.in. w „Warszawskiej Gazecie”.

Działalność publiczna[edytuj]

W latach 70. kolportowała niezależne wydawnictwa. Od 1980 działała w NSZZ „Solidarność”. Była członkiem zarządu MKZ Katowice. Zasiadała w Zarządzie Regionu Śląsko-Dąbrowskiego związku. Należała do Koła Obrońców Ludzi Więzionych za Przekonania. Od 13 grudnia 1981 do 1990 przebywała w ukryciu. 10 kwietnia 1982 wydano za nią list gończy, który obowiązywał do 1 sierpnia 1990. W latach 80. publikowała w podziemnej prasie. W 1985 zaangażowała się w działalność Solidarności Walczącej. Przewodniczyła oddziałowi katowickiemu tej organizacji, a od 1988 do 1989 była przewodniczącą Krajowego Komitetu Wykonawczego SW.

W 1990 współorganizowała Ośrodek Informacyjny Wschód w Warszawie. Współpracowała z Instytutem na rzecz Demokracji w Europie Środkowo-Wschodniej. Na początku lat 90. była zaangażowana w obronę praw człowieka w krajach byłego ZSRR. Od 1993 do 1995 przewodniczyła zarządowi wojewódzkiemu Ruchu dla Rzeczypospolitej. Od 1997 do 2001 wchodziła w skład władz wojewódzkich Ruchu Społecznego Akcji Wyborczej Solidarność. Od 2005 do 2009 była wiceprzewodniczącą Stowarzyszenia Represjonowanych w Stanie Wojennym. Działa w Stowarzyszeniu Działaczy Niepodległościowych Nieprzejednani. W 2009 została koordynatorem Porozumienia Organizacji Niepodległościowych.

Odznaczenia[edytuj]

Została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi przez władze RP na uchodźstwie. W 1990 Związek Solidarności Polskich Kombatantów przyznał jej Krzyż Semper Fidelis. W 2007, za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej, została odznaczona przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[1]. W 2009 odznaczono ją także Orderem „Za Zasługi dla Litwy”.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]