Japok wodny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Japok wodny
Chironectes minimus[1]
(Zimmermann, 1780)
Japok (zbiory Muzeum Historii Naturalnej w Londynie)
Japok
(zbiory Muzeum Historii Naturalnej w Londynie)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Nadrząd torbacze
Rząd dydelfokształtne
Rodzina dydelfowate
Rodzaj japok
Gatunek japok wodny
Podgatunki
  • C. m. argyrodytes Dickey, 1928
  • C. m. langsdorffi Boitard, 1845
  • c. m. minimus (Zimmermann, 1780)
  • c. m. panamensis Goldman, 1914
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Japok wodny[3] japok[4][5][a] (Chironectes minimus) – gatunek ssaka z rodziny dydelfowatych (Didelphidae), jedyny przedstawiciel rodzaju Chironectes i jedyny torbacz o ziemno-wodnym trybie życia[5].

Palce tylnych kończyn są połączone błoną pławną[5]. Torba lęgowa występuje u samców i samic. Otwór torby lęgowej samicy jest silnie umięśniony i ulega zamknięciu przez mięsień okrężny w czasie nurkowania[6]. Japok odżywia się rybami, żabami, rakami i innymi małymi zwierzętami wodnymi, które chwyta przednimi łapami. Prowadzi nocny tryb życia. Dzień spędza ukryty w nadbrzeżnej norze, do której wejście zlokalizowane jest tuż ponad lustrem wody[5].

Długość ciała (z głową)
35–40 cm, Ogon 40–45 cm[5]
Masa ciała
550–800 g
Występowanie
Od południowego Meksyku do środkowej Ameryki Południowej (Brazylia, Paragwaj i północno-wschodnia Argentyna)[5].

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono cztery podgatunki C. minimus[7][8]:

  • Ch. minimus argyrodytes
  • Ch. minimus langsdorffi
  • Ch. minimus minimus
  • Ch. minimus panamensis

Uwagi

  1. Nazwa zwyczajowa japok używana jest również w odniesieniu do rodzaju Chironectes (zob: japok).

Przypisy

  1. Chironectes minimus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Cuarón, A.D., Emmons, L., Helgen, K., Reid, F., Lew, D., Patterson, B., Delgado, C. & Solari, S. 2008, Chironectes minimus [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2015.1 [dostęp 2015-06-22] (ang.).
  3. Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 2. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Zygmunt Kraczkiewicz: SSAKI. Wrocław: Polskie Towarzystwo Zoologiczne - Komisja Nazewnictwa Zwierząt Kręgowych, 1968, s. 81, seria: Polskie nazewnictwo zoologiczne.
  5. a b c d e f Kazimierz Kowalski (redaktor naukowy), Adam Krzanowski, Henryk Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Mały słownik zoologiczny: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0637-8.
  6. E. Keller, prof. dr. J. H. Reichholf, G. Steinbach i inni: Leksykon zwierząt: Ssaki. Cz. 1. Warszawa: Horyzont, 2001, s. 20. ISBN 83-7227-610-2.
  7. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Chironectes minimus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2 września 2010]
  8. Larry G. Marshall. Chironectes minimus. „Mammalian Species”. 109, s. 1-6, 1978 (ang.).