Jarmarki lubelskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jarmarki lubelskiebazary organizowane w Lublinie. Bardzo rozsławione były głównie w wieku XVI i pierwszej połowie XVII. Przez miasto przebiegały dwa wielkie szlaki handlowe: z zachodu na Ruś, ze wschodu na Śląsk i Wielkopolskę.

W Lublinie spotykały się kultury Wschodu i Zachodu. Zjeżdżali tam kupcy z całej Europy i Azji. Spotkać można było między innymi Żydów, Arabów, Turków, Persów, Brandenburczyków, Węgrów, Czechów, Morawian, Rusinów, Wołynian, Ukraińców, Tatarów i wielu innych.

Historia[edytuj]

Przywilej organizowania jarmarków na terenie Lublina nadał pod koniec XIV wieku król Polski i Litwy Władysław II Jagiełło. Obowiązywał jednak warunek, że każdy kupiec przejeżdżający przez miasto musiał zatrzymać się w nim co najmniej 8 dni. Pierwsze jarmarki trwały 16 dni; zaczynały się 8 dni przed Zielonymi Świątkami. W połowie XV w. liczbę jarmarków Kazimierz IV Jagiellończyk podniósł do czterech w ciągu roku. Odbywały się one:

5 września 1656 roku Pierre des Noyers, sekretarz królowej Ludwiki Marii, napisał do swej władczyni list:

Przyjechaliśmy do Lublina, miasta, gdzie tak jak w Konstantynopolu sprzedają ludzi i kobiety; są to Szwedzi, których Tatarzy w ostatniej porażce zabrali, a z której nikt nie uszedł, gdyż zostali otoczeni zewsząd. Najdroższa kobieta kosztuje tylko 300 dukatów. Przez litość chciano już wykupić wszystkie i potem odesłać. Kiedy sprzedającemu nie dają tyle, co żąda, bije biedną niewolnicę podług upodobania i robi z nią to, na co nie każda chętnie pozwala. Czynią zapewne to dla wzbudzenia litości w kupujących. Jest tam między innymi bardzo piękna dziewczyna, którą zostawili na podarunek dla chana. Królowa jednakże będzie się wszelkimi sposobami starała, aby ją z rąk ich wyswobodzić.

Zobacz też[edytuj]