Jean-Martin Charcot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jean Martin Charcot

Jean-Martin Charcot (ur. 29 listopada 1825 w Paryżu, zm. 16 sierpnia 1893 w Montsauche-les-Settons) – francuski lekarz, neurolog, jeden z twórców psychiatrii.

Jego ojciec był producentem ozdobnych powozów. Jako dziecko przejawiał zainteresowania rysunkiem i literaturą. W 1848 ukończył studia medyczne i zaczął pracować na oddziale Rayera (prywatny lekarz Napoleona III) w Salpêtrière. W 1856 został lekarzem szpitalnym, a w 1860 zastępcą profesora. Dzięki wsparciu Rayera w 1862 został kierownikiem oddziału w szpitalu Salpêtrière. W 1870 roku przejął, jako najstarszy lekarz, nowo utworzony oddział epileptyków zwykłych, gdzie pokaźną liczbą pacjentek stanowiły histeryczki (z uwagi na podobieństwo napadów i brak widocznych uszkodzeń organicznych). W tym okresie zyskał wielką sławę wywołując napady histerii poprzez hipnozę. Od 1882 był profesorem Kliniki Chorób Nerwowych. Będąc u szczytu sławy, przeprowadził się w 1884 do pałacu Varengeville przy bulwarze Saint-Germain w Paryżu. Zmarł z powodu ostrego obrzęku płuc w sierpniu 1893 roku.

We współczesnej medycynie od jego nazwiska pochodzą następujące nazwy:

Jego uczniami byli m. in.: Zygmunt Freud, Józef Babiński, Pierre Janet, Jean Leguirec,Gheorghe Marinescu, Georges Gilles de la Tourette, Ernő Jendrassik, Kinnosuke Miura i Alfred Binet.

J. M. Charcot był ojcem J.-B. Charcota, francuskiego lekarza, żeglarza i badacza obszarów polarnych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pagel JL: Biographisches Lexikon hervorragender Ärzte des neunzehnten Jahrhunderts. Berlin-Wiedeń: Urban & Schwarzenberg, 1901, s. 316-318. [1]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg