Jerzy Haszczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jerzy Janusz Haszczyński (ur. 26 sierpnia 1966[1] w Warszawie) – polski dziennikarz, reporter, od 2000 roku szef działu zagranicznego „Rzeczpospolitej”.

Życiorys[edytuj]

Jest absolwentem VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie. Ukończył filozofię na Uniwersytecie Warszawskim[2]. W swojej karierze związany jest głównie z dziennikiem „Rzeczpospolita”, w którym pracuje od 1991, a od 2000 kieruje działem zagranicznym[2]. W połowie lat 90. XX wieku był wydawcą i redaktorem tygodnika mniejszości polskiej na LitwieSłowo Wileńskie”, założonego przez dziennik „Rzeczpospolita”. W latach 1999-2000 był korespondentem „Rzeczpospolitej” w Niemczech[3].

W 2003 wydał zbiór reportaży Nie tylko pani Steinbach, w którym przedstawił m.in. historię życia Eriki Steinbach[2]. Już kilka lat wcześniej ujawnił, że ojcem Steinbach był sierżant okupacyjnych wojsk niemieckich.

Wyróżnienia i odznaczenia[edytuj]

W 2006 nominowany był do prestiżowej nagrody miesięcznika „Press” za reportaż Tajemnice pomarańczowej rewolucji napisany wraz z Mają Narbutt, Pawłem Reszką i Tatianą Serwetnyk. Za ten reportaż został też wraz ze współautorami nagrodzony Nagrodą im. Dziewanowskiego SDP. W 2005 był nominowany wraz z Katarzyną Zuchowicz i Piotrem Zychowiczem do nagrody miesięcznika „Press” za teksty piętnujące używanie przez media zagraniczne określenia „polskie obozy zagłady”. Za akcję przeciw „polskim obozom” dostał wraz z działem zagranicznym „Rzeczpospolitej” Główną Nagrodę Wolności Słowa SDP w 2005[3].

Wraz z Michałem Żakowskim został w 2011 laureatem pierwszej edycji Nagrody PAP im. Ryszarda Kapuścińskiego dla autorów informacji (za tekst "Jemeńska szkoła dżihadu" opublikowany w "Rzeczpospolitej" 23 stycznia 2010)[4]. W 2014 wraz z innymi dziennikarzami związanymi z "Rzeczpospolitą" został odznaczony przez prezydenta RP Bronisława Komorowskiego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[5].

Publikacje[edytuj]

  • Pamięć europejska czy narodowa. Spór o Centrum przeciwko Wypędzeniom, red. i wybór tekstów: Paweł Lisicki i Jerzy Haszczyński, Warszawa: Redakcja Rzeczpospolitej 2003.
  • Nie tylko pani Steinbach, słowo wstępne Maciej Rybiński, Warszawa: "El-Ka" 2003.
  • Mój brat obalił dyktatora, Warszawa: Wydawnictwo Czarne 2012[2].

Przypisy

  1. Jerzy Janusz Haszczyński. monitorfirm.pl. [dostęp 2016-10-27].
  2. a b c d Nota biograficzna, www.czarne.com.pl
  3. a b aszw/ ls/ gma/ (PAP): Jerzy Haszczyński: Kapuściński był dla mnie wzorem. dzieje.pl, 5 grudnia 2011. [dostęp 2016-10-27].
  4. kk / pr / zr / pap / zpe: Jerzy Haszczyński i Michał Żakowski lauretami nagrody PAP im. Ryszarda Kapuścińskiego. wirtualnemedia.pl, 5 grudnia 2011. [dostęp 2016-10-27].
  5. pap / wm: Prezydent odznaczył dziennikarzy "Rzeczpospolitej”. „25 lat temu +Rz+ przestała być własnością władzy”. wirtualnemedia.pl, 24 października 2014. [dostęp 2016-10-27].

Linki zewnętrzne[edytuj]