Piotr Zychowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piotr Zychowicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 27 kwietnia 1980
Warszawa
Zawód historyk
dziennikarz
Narodowość Polska Polska

Piotr Zychowicz (ur. 27 kwietnia 1980 w Warszawie) – polski historyk, w latach 2000–2012 dziennikarz „Rzeczpospolitej”, od 2013 zastępca redaktora naczelnego tygodnika „Do Rzeczy” i redaktor naczelny miesięcznika „Historia Do Rzeczy”.

Życiorys[edytuj]

Absolwent Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego (2005), gdzie otrzymał tytuł magistra na podstawie pracy Środowiska germanofilskie w Generalnym Gubernatorstwie 1939-1942. Przypadek Władysława Studnickiego (przygotowana pod kierunkiem Andrzeja Chojnowskiego). Od 2000 roku związany z dziennikiem „Rzeczpospolita”. Dziennikarz, a później zastępca szefa działu zagranicznego. Do października 2012 roku publikował w „Rzeczpospolitej” i tygodniku „Uważam Rze”. Był zastępcą redaktora naczelnego miesięcznika „Uważam Rze Historia”. 10 kwietnia 2010 roku był jednym z pierwszych dziennikarzy, którzy dotarli na miejsce katastrofy Tu-154[1]. Autor książki Pakt Ribbentrop-Beck[2]. Od stycznia 2013 zastępca redaktora naczelnego tygodnika „Do Rzeczy[3] i redaktor naczelny miesięcznika "Historia Do Rzeczy". Od kwietnia 2013 prowadzi magazyn historyczny Kontra na antenie stacji Telewizja Republika[4].

Przeciwko Polskim Obozom[edytuj]

 Osobny artykuł: polskie obozy koncentracyjne.

Jest jednym – obok Jerzego Haszczyńskiego i Katarzyny Zuchowicz – z inicjatorów akcji przeciwko polskim obozom zorganizowanej w 2005 roku przez dziennik „Rzeczpospolita”. Za artykuł Trzeba ścigać autorów tekstów o «polskich obozach» i liczne kolejne publikacje w tej sprawie nagrodzony w 2005 roku nagrodą główną SDP (wraz z Haszczyńskim i Zuchowicz). Za akcję przeciwko polskim obozom nominowany również do nagrody „Press”[5][6].

Poglądy i reakcje[edytuj]

W swoich książkach przedstawia i analizuje alternatywne scenariusze dziejów Polski. W Pakcie Ribbentropp-Beck twierdził, że lepszym rozwiązaniem dla Polski w 1939 r. byłby sojusz z III Rzeszą i wspólny atak na ZSRR niż oparcie na sojuszu z Francją i Wielką Brytanią. W Obłędzie '44 krytykował odpowiedzialnych za ideę powstania warszawskiego. Część historyków negatywnie odniosło się do tez stawianych przez autora wspomnianych publikacji. Antoni Dudek przyznał, że  „ w książkach Piotra Zychowicza nie o dyskusję chodzi, ale o przywalenie komuś: raz jest to Józef Beck, którego jednostkową rolę przecenia czyniąc z niego całkowicie samodzielnego architekta polityki zagranicznej II RP, raz zaś dowództwo AK, które wedle niego też mogło w 1944 r. robić co chciało, ignorując nastroje społeczne"[7]. Piotr Gontarczyk krytykował konstrukcję Obłędu '44, twierdząc, że autor  „bardzo obszernie korzysta z (...) wypowiedzi oskarżycielskich, mściwych, nie do końca sprawdzonych albo w ogóle nie wiadomo czy prawdziwych[8]. No i to w jakiejś mierze dezawuuje cały tok jego narracji". Tez Zychowicza nie podzielał również Marek Kornat[9].

Wybrane publikacje[edytuj]

  • Pakt Ribbentrop-Beck. Czyli jak Polacy mogli u boku Trzeciej Rzeszy pokonać Związek Sowiecki, Poznań: Dom Wydawniczy „Rebis” 2012. ISBN 9788378180913.
  • Obłęd '44. Czyli jak Polacy zrobili prezent Stalinowi, wywołując Powstanie Warszawskie, Poznań: Dom Wydawniczy „Rebis” 2013. ISBN 9788378181989.
  • Opcja niemiecka. Czyli jak polscy antykomuniści próbowali porozumieć się z Trzecią Rzeszą, Poznań: Dom Wydawniczy Rebis 2014. ISBN 9788378183167.
  • Pakt Piłsudski-Lenin. Czyli jak Polacy uratowali bolszewizm i zmarnowali szansę na budowę imperium, Poznań: Dom Wydawniczy „Rebis” 2015[10]. ISBN 9788378189190.
  • Żydzi. Opowieści niepoprawne politycznie, Poznań: Dom Wydawniczy „Rebis” 2016. ISBN 9788380627246.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]