Jerzy Karol Kurnatowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Karol Kurnatowski
Ilustracja
Fotografia z ok. 1930
Data i miejsce urodzenia 1 lipca 1874
Wola Krokocka
Data i miejsce śmierci 22 maja 1934
Wola Krokocka
Zawód, zajęcie prawnik
ekonomista
Małżeństwo Jadwiga Boetticher
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Order Lwa Białego IV Klasy (Czechy) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Jerzy Karol Kurnatowski herbu Łodzia pseudonim Karol Bytyń , U. Prokop (ur. 1 lipca 1874 w Woli Krokockiej koło Szadku, zm. 22 maja 1934 tamże) – polski prawnik, ekonomista i publicysta, działacz społeczności ewangelicko-reformowanej w RP, wolnomularz[1]

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Witolda (1827-1907) sędziego pokoju i jego drugiej żony Eleonory z Klimaszewskich. Maturę zdał w Gimnazjum klasycznym w Łodzi. W latach 1892-1897 studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. W 1897 po przedstawieniu tezy z zakresu prawa karnego, zatytułowanej Duel (Pojedynek), uzyskał tytuł kandydata praw. Po studiach w latach 1896–1899 pracował w kancelarii adwokackiej, a później przez kolejne cztery lata (1899–1903) gospodarował w Woli Krokockiej. W 1901 roku otworzył własną kancelarię adwokacką w Łodzi, w 1903 przeniósł się do Warszawy. W 1902 ożenił się z Jadwigą z Boetticherów malarką. Nie mieli dzieci. W 1904 wyjechał do Paryża do 1907 studiował w Collège Libre des Sciences Sociales. Powrócił do Warszawy w 1908 w czasie I wojny światowej od 1915 przebywał w Petersburgu gdzie był szefem biura prasy zagranicznej Rady Międzypartyjnej. W Petersburgu prowadził aktywną działalność w Towarzystwie Prawników i Ekonomistów, wygłaszając referaty na tematy polityczne i gospodarcze. Był zwolennikiem podejmowania działalności gospodarczej przez samorządy, które powinny konkurowa z firmami prywatnymi. W lipcu 1918 powrócił do Polski, do Warszawy. W latach 1919–1920 działał w na rzecz akcji plebiscytowej na Mazurach. Zorganizował kurs i prowadził wykłady dla działaczy plebiscytowych. Był założycielem i prezesem (przez 7 lat) Zrzeszenia Plebiscytowego Ewangelików-Polaków. Blisko współpracował z biskupem Juliuszem Bursche i Mazurskim Komitetem Plebiscytowym, W latach 1919-1923 pracował kolejno w Ministerstwie Komunikacji, gdzie był współredaktorem pisma „Bandera Polska”, w Ministerstwie Robót Publicznych i Głównym Urzędzie Statystycznym. W latach 1919-1934 był profesorem Szkoły Nauk Politycznych i kierował katedrą historii społeczno-gospodarczej. W latach 1929-1934 wykładał politykę gospodarczą oraz historię przemysłu i handlu, będąc także profesorem Instytutu Studiów Handlowych i Orientalistycznych. Był wykładowcą spółdzielczości w Wolnej Wszechnicy Polskiej gdzie 11 czerwca 1919 mianowano go docentem.[2]. W 1922 kandydował do Sejmu RP, jednak nie zdobył mandatu posła. Należał do Polskiego Stronnictwa Mieszczańskiego i wchodził w skład Rady Naczelnej tej organizacji.[3]

Przez trzy kadencje (9 lat) Jerzy Kurnatowski był radcą konsystorza ewangelicko-reformowanego, jak również członkiem zarządu i prezesem Zrzeszenia Ewangelików-Polaków. Odznaczony Krzyżem Walecznych (dwukrotnie), Legią Honorową i czechosłowackim Orderem Białego Lwa IV klasy.[4]

Zmarł w Woli Krokockiej, został pochowany na cmentarzu w Szadku w części przeznaczonej dla ewangelików..[5]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Był encyklopedystą. Został wymieniony w gronie 180 edytorów pięciotomowej Ilustrowanej encyklopedii Trzaski, Everta i Michalskiego wydanej w latach 1926-1928 gdzie zredagował hasła związane z ekonomią[6]. Napisał również:

  • Teoria i praktyka radykalizmu 1906.
  • Dobro i zło. Studia etyczne, Lwów-Warszawa 1907.
  • Katolicyzm i polskość , Kielce 1907.
  • Solidaryzm według wykładów Gide’a, Lwów 1908.
  • Zasady moralne, Warszawa 1909.
  • Doktryny ekonomiczne, Warszawa 1909.
  • Pomoc wzajemna, Warszawa 1910.
  • Robotnicze związki zawodowe: praktyka i teoria., Warszawa 1911.
  • Przyczyny wojny europejskiej, Warszawa 1915.
  • Solidaryzm jako doktryna demokracji, Warszawa 1922.
  • Sejm a miasta, Warszawa 1922.
  • Polacy w Niemczech i Niemcy w Polsce, Warszawa 1925 (tłumaczenie francuskie i angielskie).
  • Zagadnienie Prus Wschodnich, Warszawa 1925 (również tłumaczenie francuskie i włoskie).
  • Czechosłowacja i Czechosłowacy 1926.
  • Kaszubi, ich rozwój kulturalny i gospodarczy, Warszawa 1929.
  • Polskie kandydatury na tron czeski, Warszawa 1932.
  • Współczesne idee społeczne, Warszawa 1933.
  • Pozyskanie korony czeskiej przez Jagiellonów, Warszawa1933.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludwik Hass, Ambicje, rachuby, rzeczywistość : wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905-1928, Warszawa 1984, s. 367.
  2. Wolna Wszechnica Polska. W: Szkoły wyższe Rzeczypospolitej Polskiej. Warszawa: 1930, s. 312.
  3. Tadeusz Marszał "Jerzy Karol Kurnatowski" [w:] "Biuletyn Szatkowski" tom 5 wyd. 2005 s 7-29
  4. Stanisław Konarski Jerzy Karol Kurnatowski [w:] Polski Słownik Biograficzny tom XVI wyd. 1971
  5. Informacje o nagrobku
  6. Trzaska 1939 ↓.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Trzaska: Katalog wydawnictw Trzaski, Everta i Michalskiego. Warszawa: Trzaska, Evert i Michalski, 1939.