Jerzy Kornacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Kornacki
Data i miejsce urodzenia 22 lipca 1908
Mińsk Mazowiecki
Data i miejsce śmierci 11 listopada 1981
Warszawa
Zawód prozaik
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Jerzy Kornacki (ur. 22 lipca 1908 w Mińsku Mazowieckim, zm. 11 listopada 1981 w Warszawie) – polski prozaik.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Gimnazjum im. Władysława IV w Warszawie. Debiutował jako prozaik na łamach czasopisma „Kobieta Współczesna” w 1931 roku. W latach 1932–1933 był redaktorem tygodnika „Epoka”. W latach 1933–1937 był współzałożycielem i członkiem zespołu prozaików Przedmieście. W latach 1944–1945 przebywał w Lublinie. W tym okresie był posłem do KRN. Od 1945 roku mieszkał w Warszawie.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Oczy i ręce (opowiadanie)
  • Rozsada (opowiadania)
  • Kręgle i kule (powieść)

Jerzy Kornacki jest też autorem nieopublikowanych dzienników z okresu wojny i lat powojennych „Kamieniołomy”[1].

Z Heleną Boguszewską
  • Ludzie wśród ludzi (szkice)
  • Polonez (cykl powieści)
  • Jadą wozy z cegłą (powieść)
  • Wisła (powieść)
  • Zielone lato 1834 (powieść)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]