Jerzy Potz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Potz
Data i miejsce urodzenia 1 lutego 1953
Łódź
Data i miejsce śmierci 27 stycznia 2000
Frankfurt nad Menem
Obywatelstwo Polska
Wzrost 181 cm
Pozycja obrońca
Uchwyt lewy

Jerzy Andrzej Potz (ur. 1 lutego 1953 w Łodzi, zm. 27 stycznia 2000 we Frankfurcie nad Menem) – polski hokeista, reprezentant Polski, czterokrotny olimpijczyk.

Wychowanek ŁKS Łódź, w którym grał do 1982. Następnie wyjechał do Niemiec, gdzie reprezentował barwy Eintrachtu Frankfurt (1986-1988) i EC Bad Nauheim (do 1990).

Był jednym z czołowych obrońców w historii polskiego hokeja na lodzie. Rozegrał 198 spotkań w reprezentacji Polski w latach 1972-1989, co jest drugim wynikiem w historii po Henryku Gruthu (z którym przez pewien czas grał w parze). Uczestniczył w igrzyskach olimpijskich w Sapporo (1972) (6. miejsce), Innsbrucku (1976) (6. miejsce), Lake Placid (1980) (7.-8.- miejsce) i Calgary (1988) (10. miejsce). Jedenaście razy wystąpił w mistrzostwach świata, w tym sześć razy w grupie A.

Po zakończeniu kariery zawodniczej trenował niemieckie kluby hokejowe: EC Kassel i Frankfurter ESC, zaś w sezonie 1997/1998 ligi DEL był asystentem trenera Petera Obresy klubu Frankfurt Lions[1].

Zmarł na raka. Został pochowany na cmentarzu przy ul. Ogrodowej w Łodzi.

Był żonaty z Wiesławą Stańczykowską, para miała córkę Patrycję.[2]

Z inicjatywy łódzkich dziennikarzy w 2008 jego imieniem i nazwiskiem nazwano łódzką ulicę, która nieopodal hali hokejowej łączy ulice Wólczańską i Stefanowskiego.[3]

Od 2013 roku jest rozgrywany międzynarodowy Memoriał Jerzego Potza[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nachrichten über die Frankfurt Lions, www.lions-eishockey.de [dostęp 2017-11-24].
  2. Zawodnik Jerzy Potz, hokej.net [dostęp 2019-08-05] (ang.).
  3. Ulica Potza w Łodzi, lodz.naszemiasto.pl [dostęp 2019-08-05] (pol.).
  4. Hokej.net - I Memoriał Jerzego Potza, www.hokej.net [dostęp 2017-11-24] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]