Przejdź do zawartości

John Mayall

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
John Mayall
Ilustracja
Jonh Mayall na koncercie w 1981 roku
Data i miejsce urodzenia

29 listopada 1933
Macclesfield

Data i miejsce śmierci

22 lipca 2024
Kalifornia

Instrumenty

gitara, instrumenty klawiszowe, harmonijka ustna

Gatunki

blues, rock, blues brytyjski

Odznaczenia
Oficer Orderu Imperium Brytyjskiego od 1936 (cywilny)
Strona internetowa

John Mayall (ur. 29 listopada 1933 w Macclesfield - zm.22 lipca 2024 w Kalifornii[1] ) – brytyjski multiinstrumentalista (grał na gitarze, instrumentach klawiszowych, harmonijce), kompozytor, bluesman, pionier muzyki rockowej. W 2024 wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame[2].


Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

John Mayall urodził się w rodzinie Murraya Mayalla – gitarzysty i entuzjasty jazzu. Od najmłodszych lat słuchał amerykańskich bluesmanów takich jak Leadbelly, Albert Ammons, Pinetop Smith czy Eddie Lang i sam uczył się gry na fortepianie, gitarze i harmonijce.

Po ukończeniu college’u Mayall odsłużył trzy lata w armii brytyjskiej w Korei. W 1956 zaczął grać bluesa w półprofesjonalnej grupie The Powerhouse Four, a następnie w The Blues Syndicate. Pod wpływem Alexisa Kornera przeniósł się do Londynu i utworzył tam John Mayall’s Bluesbreakers.

Mayall był przeciętnie o dziesięć lat starszy niż pierwsze pokolenie muzyków brytyjskiego rock and rolla i rocka i w momencie, gdy ten się narodził miał już wieloletnie doświadczenie muzyczne. Nic zatem dziwnego, że stał się nestorem sceny rockowej w pierwszej połowie lat sześćdziesiątych. Mayall był też pierwszym, który sięgnął do korzeni muzyki rockowej – bluesa i zainicjował styl blues rock. W jego grupie John Mayall & the Bluesbreakers, która była swoistą wylęgarnią i szkołą talentów, występowali tacy muzycy jak Eric Clapton i Jack Bruce (później w Cream), Peter Green, John McVie i Mick Fleetwood (później założyciele Fleetwood Mac), Mick Taylor (później zastąpił Briana Jonesa w The Rolling Stones), Jon Hiseman (później założyciel grupy Colosseum), Jon Mark i Johnny Almond założyciele grupy Mark-Almond i wielu innych. Większość uczniów Mayalla później znacznie przewyższyła go popularnością.

Pod koniec lat sześćdziesiątych, po komercyjnym sukcesie w USA, Mayall przeprowadził się do Laurel Canyon w Los Angeles wtapiając się w lokalną scenę blues rocka i jazz-rocka.

W roku 2005 został uhonorowany Orderem Imperium Brytyjskiego.

Dyskografia

[edytuj | edytuj kod]
John Mayall (listopad 2006).
  • 1965 John Mayall Plays John Mayall
  • 1966 Blues Breakers with Eric Clapton
  • 1967 A Hard Road
  • 1967 Crusade
  • 1967 The Blues Alone
  • 1968 Bare Wires
  • 1968 Blues Giant
  • 1968 Blues from Laurel Canyon
  • 1969 Looking Back
  • 1969 Thru The Years
  • 1969 Primal Solos
  • 1969 The Turning Point
  • 1969 Empty Rooms
  • 1970 USA Union
  • 1971 Back to the Roots
  • 1971 Memories
  • 1972 Jazz Blues Fusion (live)
  • 1973 Moving On
  • 1973 Ten Years Are Gone
  • 1974 Latest Edition
  • 1975 New Year, New Band, New Company
  • 1975 Notice to Appear
  • 1976 A Banquet in Blues
  • 1977 Lots of People
  • 1977 A Hard Core Package
  • 1978 Last of the British Blues
  • 1979 The Bottom Line
  • 1980 No More Interviews
  • 1982 Road Show Blues
  • 1982 Return of the Bluesbreakers
  • 1985 Behind the Iron Curtain
  • 1988 Chicago Line
  • 1988 The Power of the Blues
  • 1988 Archives to Eighties
  • 1990 A Sense of Place
  • 1992 1982 Reunion Concert
  • 1992 Cross Country Blues
  • 1993 Wake Up Call
  • 1995 Spinning Coin
  • 1997 Blues for the Lost Days
  • 1999 Padlock on the Blues
  • 1999 Rock the Blues Tonight
  • 1999 Live at the Marquee 1969
  • 2001 Along for the Ride
  • 2002 Stories
  • 2003 Rolling With The Blues
  • 2003 70th Birthday Concert CD & DVD
  • 2004 The Godfather of British Blues/Turning Point DVD
  • 2004 The Turning Point Soundtrack
  • 2005 Road Dogs
  • 2007 In the Palace of the King
  • 2009 Tough
  • 2014 A Special Life
  • 2015 Live in 1967
  • 2015 Find A Way To Care
  • 2017 Talk About That
  • 2018 Three For The Road
  • 2019 Nobody Told Me
  • 2022 The Sun Is Shining Down

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. data śmierci artysty. vanityfair.com. [dostęp 2024-07-23].
  2. 2024 inductees. rockhall.com.. [dostęp 2024-05-05].

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]