Jolanta Żyndul

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jolanta Żyndul
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 21 lipca 1964
Warszawa
Doktor habilitowany
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 1999
Uniwersytet Warszawski
Habilitacja 2013
Uniwersytet Warszawski
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Okres zatrudn. 1991

Jolanta Maria Żyndul, z d. Kalata (ur. 21 lipca 1964 w Warszawie[1]) – polska historyczka, specjalizująca się w badaniach nad nowoczesnymi dziejami Żydów polskich i stosunkami polsko-żydowskimi w XIX i XX wieku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studia historyczne rozpoczęła na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim im. Jana Pawła II, a zakończyła w 1990 na Uniwersytecie Warszawskim (Instytut Historyczny). Od 1991 pracuje w IH UW w „Centrum Badania i Nauczania Dziejów i Kultury Żydów w Polsce im. Mordechaja Anielewicza”, którego kierownikiem została po odejściu na emeryturę Jerzego Tomaszewskiego w 2001. Doktorat uzyskała pod kierunkiem Marcina Kuli w 1999, a habilitowała się w 2013. Otrzymała Nagrodę Klio w 2000 i Honorowy Medal „Powstanie w Getcie Warszawskim” w 2007.

Najważniejsze publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Zajścia antyżydowskie w Polsce w latach 1935-1937, Warszawa 1994.
  • Apolinary Hartglas. Na pograniczu dwóch światów, opr. J. Żyndul, Warszawa 1996.
  • Państwo w państwie? Autonomia narodowo-kulturalna w Europie Środkowowschodniej w XX wieku, Warszawa 2000.
  • Kłamstwo krwi. Legenda mordu rytualnego na ziemiach polskich w XIX i XX wieku, Warszawa 2011.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tomasz Wituch, Bogdan Stolarczyk Studenci Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego 1945-2000, wyd. Arkadiusz Wingert, Kraków 2010, s. 643

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]