Juliusz Hoffmann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Juliusz Hoffmann
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data urodzenia 25 sierpnia 1880
Data śmierci 1962
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 26 Pułk Piechoty,
DOK IV
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941)

Juliusz Ernest Hoffmann (ur. 25 sierpnia 1880, zm. 1962) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 25 sierpnia 1880[1]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[2], a następnie do stopnia podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923[3]. W latach 20. był oficerem 26 pułku piechoty w Gródku Jagiellońskim, w tym w 1923 jako oficer nadetatowy pełnił stanowisko szefa Oddziału IV Sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV[4], a w 1924 pozostawał przydzielony do Sztabu Generalnego[5]. W 1928 przeniesiony w stan spoczynku, zamieszkiwał w miejscowości Suchodół[6].

Jako emerytowany oficer w 1932 został wylosowany sędzią sądu przysięgłych we Lwowie[7].

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]