Kazimierz Thiel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Stefan Thiel
Data i miejsce urodzenia 25 stycznia 1924
Doruchów
Data i miejsce śmierci 24 kwietnia 2015
Warszawa
Profesor nauk technicznych
Specjalność: geotechnika, mechanika skał
Alma Mater Politechnika Wrocławska
Doktorat 1958
Politechnika Warszawska
Habilitacja 1964
Profesura 1982
Polska Akademia Nauk
Status członek rzeczywisty
Doktor honoris causa
(Politechnika Warszawska – 2008)
Praca naukowa
Instytut Budownictwa Wodnego PAN
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Kazimierz Stefan Thiel (ur. 25 stycznia 1924 w Doruchowie, zm. 24 kwietnia 2015 w Warszawie[1]) - polski geotechnik, specjalizujący się w mechanice skał, profesor nauk technicznych.

Był synem Stanisława Thiela, najmłodszym z czwórki rodzeństwa. Z całej rodziny tylko on przeżył II wojnę światową. Pracę w rodzinnym majątku połączył ze studiami na Politechnice Wrocławskiej, które ukończył w 1950 roku. Po ich ukończeniu przeniósł się do Warszawy. W 1958 roku uzyskał stopień doktora, a w 1964 doktora habilitowanego na Politechnice Warszawskiej. W 1973 roku otrzymał stopień profesora nadzwyczajnego, a w 1982 profesora zwyczajnego nauk technicznych. W 1991 został członkiem korespondentem PAN, a w 1998 członkiem rzeczywistym.

Zawodowo był związany z Instytutem Budownictwa Wodnego Polskiej Akademii Nauk, Centre Experimental des Recherses et d'Etudes du Batiment et des Travaux Publics w Paryżu oraz Ecole Nationale Polytechnique w Algierze.

Brał czynny udział, jak również był organizatorem badań, na wielu budowach hydrotechnicznych m.in.: zapory w Niedzicy, Besku, Dobczycach, Klimkówce, Młotach. Zajmował się zboczami zagrożonymi osuwiskami, m.in.: w Stróży, Lipowicy, Dobczycach, Szymbarku, Kotelnicy, Tresnej[2].

14 stycznia 2008 Politechnika Warszawska przyznała mu tytuł doktora honoris causa[3].

Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 284D).

Stanowiska[edytuj | edytuj kod]

  • 1959–1960 staż naukowy w Centre Expérimental des Recherses et d’Etudes du Bâtiment et des Travaux Publics w Paryżu
  • 1960–1963 Kierownik zakładu w filii ww. Instytutu w Casablance w Maroku
  • 1981–1984 Kierownik Studium Doktoranckiego w Politechnice Algierskiej
  • 1989–1995 Zastępca sekretarza Wydziału IV Nauk Technicznych Polskiej Akademii Nauk
  • 1992–2002 Przewodniczący Zespołu Nagród Naukowych przy Prezesie Rady Ministrów RP[2]

Członkostwa[edytuj | edytuj kod]

  • od 1975 przewodniczący Sekcji Mechaniki Gruntów i Skał oraz Fundamentowania) Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN
  • 1991-2006 Członek Prezydium PAN
  • 1989-2002 Członek Prezydium PAN zastępca przewodniczącego, przewodniczący Wydziału IV Nauk Technicznych PAN
  • Członek Polskiego Komitetu Międzynarodowej Komisji Wielkich Zapór[2][4]

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • 1976, 1978, 1987 - Indywidualna Nagroda Prezesa PAN, Zespołowa Nagroda Sekretarza Naukowego PAN
  • 1989 - Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • 1999 - Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
  • 2004 - Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
  • 2002 - Nagroda Zespołowa I stopnia Rektora Politechniki Warszawskiej za osiągnięcia naukowe
  • 2008 - Doktor honoris causa Politechniki Warszawskiej

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Mechanika skał w inżynierii wodnej (1980, ​ISBN 83-01-01822-4​)
  • Projektowanie i wykonanie automatycznych systemów kontroli zboczy: na przykładzie zbocza osuwiskowego w Tresnej (1993, współautorstwo, ​ISBN 83-85708-02-2​)
  • Zjawiska osuwiskowe w polskich Karpatach fliszowych : geologiczno-inżynierskie właściwości wybranych osuwisk (1997, współautorstwo, ​ISBN 83-85708-23-5​)
  • Osuwiska we fliszu Karpat polskich: geologia, modelowanie obliczenia stateczności (1999, współautorstwo, ​ISBN 83-85708-33-2​)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]