Kazimierz Topoliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Topoliński
tytularny generał brygady tytularny generał brygady
Data i miejsce urodzenia 23 kwietnia 1878
Brody
Data i miejsce śmierci 24 września 1959
Kraków
Przebieg służby
Lata służby 1899-1928
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia Wojsko Polskie
Jednostki 19 Pułk Piechoty
37 Pułk Piechoty
39 Pułk Piechoty
10 Pułk Piechoty
22 Dywizja Piechoty Górskiej
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
dowódca pułku piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

Kazimierz Topoliński (ur. 23 kwietnia 1878 w Brodach, zm. 24 września 1959 w Krakowie) – tytularny generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Kazimierz Topoliński urodził się 23 kwietnia 1878 w Brodach, na terytorium ówczesnego Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Henryka i Marii Grosser. Wykształcenie zdobył w sześcioklasowym gimnazjum w Krakowie, a w latach 1896-1899 w korpusie kadetów. Od 1899 do 1918 pełnił zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii. W jej szeregach walczył w czasie I wojny światowej. Był trzykrotnie ranny.

Od 9 grudnia 1918 roku dowodził batalionem w 19 Pułku Piechoty. Formalnie został przyjęty do Wojska Polskiego dekretem Naczelnego Wodza z 5 czerwca 1919 roku z byłej armii austriacko-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia majora ze starszeństwem z 1 listopada 1918 roku[1]. Następnie pełnił służbę w 37 Pułku Piechoty. W okresie od 2 lipca do 7 sierpnia 1919 dowodził 39 Pułkiem Piechoty Strzelców Lwowskich, a od 5 grudnia 1919 do 15 stycznia 1925 dowodził 10 Pułkiem Piechoty[2]. 11 czerwca 1920 został zatwierdzony w stopniu podpułkownika z dniem 1 kwietnia 1920, w piechocie, w „grupie byłej armii austriacko-węgierskiej”[3]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 82. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4][5]. 15 stycznia 1925 został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 22 Dywizji Piechoty Górskiej w Przemyślu[6]. Z dniem 30 kwietnia 1928 został przeniesiony w stan spoczynku w stopniu pułkownika. Na emeryturze zamieszkał w Krakowie[7]. W 1934, w „Roczniku oficerskim rezerw” figurował jako tytularny generał brygady[8]. Zmarł 24 września 1959 w Krakowie. Pochowany na cmentarzu Rakowickim[9].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 66 z 14 czerwca 1919 roku, poz. 2082.
  2. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r., s. 49, 921.
  3. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 23 czerwca 1920 r., Nr 23, s. 498.
  4. Rocznik oficerski 1923, s. 152, 396.
  5. Rocznik oficerski 1924, s. 145, 339.
  6. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 18 stycznia 1925 r., Nr 6, s. 26.
  7. Rocznik oficerski 1928, s. 887. W 1928 w dalszym ciągu figurował w ewidencji wojskowej, jako pułkownik.
  8. Rocznik oficerski rezerw 1934, s. 322.
  9. Wojenne losy generalicji polskiej, Twoje forum o wojnach światowych.
  10. Dekret Wodza Naczelnego L. 2864 z 13 kwietnia 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 16, poz. 558)
  11. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2030 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 41, s. 1612)
  12. Pamiętnik Historyczny Bojowników o Niepodległość Śląska Zaolzańskiego. Cieszyn: 1938, s. 12.
  13. Pamiętnik Historyczny Bojowników o Niepodległość Śląska Zaolzańskiego. Cieszyn: 1938, s. 40.

Bibliografia[edytuj]

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Roczniki oficerskie 1923, 1924 i 1928.
  • Rocznik oficerski rezerw 1934.
  • Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego M.S.Wojsk. Nr 37 z 24 września 1921 r.
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, ​ISBN 83-11-08262-6​.