Klops

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Klopsiki szwedzkie w sosie

Klops – wyrób garmażeryjny; pieczeń z masy mięsa mielonego, która w zależności od techniki wykonania dzieli się w kuchni polskiej na klopsy pieczone lub nadziewane.

W kuchni polskiej[edytuj | edytuj kod]

Istnieją różne odmiany klopsów, wykonane np. z mielonego mięsa ryb, drobiu lub masy jajeczno-mącznej (tzw. klopsy bez jaj), klopsy królewskie oraz klopsiki dietetyczne[1].

Często jest to uformowana w kulisty kształt masa mielonego mięsa z dodatkiem innych składników, takich jak cebula, bułka lub bułka tarta, jajko oraz przyprawy (sól, ziele angielskie, pieprz, cynamon lub czosnek do smaku itp.).

Dużym klopsem o wydłużonym kształcie jest pieczeń rzymska, krojona w plastry i podawana na gorąco lub na zimno[2]. Nazwą tą określa się pieczony z mięsa walec długości ok. 30 cm i szerokości 8-10 cm, wykańczany przez obtaczanie w bułce tartej, niekiedy nadziewany (zazwyczaj jajami na twardo).[3].

Nazwę klopsików zasadniczo odnosi się do kulek uformowanego mięsa, wkładanych do płaskiego rondla i układanych obok siebie, do których należy wlać 1/4 l wody z przyprawami, przykryć i dusić powoli ok. 20 minut. Klopsy mogą być również gotowane (także na parze) albo też smażone jako tzw. krakowskie sznycle

W innych tradycjach kulinarnych[edytuj | edytuj kod]

  • lihapullat – klopsiki w kuchni fińskiej, wykonane z mielonej wołowiny lub z mieszanki wołowiny i wieprzowiny, a nawet z mięsa renifera; przyprawione białym pieprzem i solą. Tradycyjnie podawane z sosem, ziemniakami, borówkami, ogórkiem kiszonym.
  • köttbullar – tradycyjne klopsiki kuchni szwedzkiej

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Robert Strybel: Polish Holiday Cookery, s. 137
  2. «Pieczeń» w M. Arcta Słownik ilustrowany języka polskiego. Warszawa: Wydawnictwo M. Arcta, 1916.
  3. K. Flis, A. Procner: Technologia gastronomiczna z towaroznawstwem, dz. cyt.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krystyna Flis, Aleksandra Procner: Technologia gastronomiczna z towaroznawstwem. Cz. 2. Warszawa: WSiP, 2009 (wyd. 18), s. 264