Mięso mielone

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mięso mielone (paczkowane) - niezwykle rzadko spotykany widok. Z uwagi na szybkie psucie się takiego mięsa w odróżnieniu od mięsa mielonego garmażeryjnego jest ono najczęściej mielone na oczach klienta.

Mięso mielone – jest to mięso bez kości, które zostało rozdrobnione na kawałki (zmielone lub posiekane) i zawiera mniej niż 1% soli[1]. W gastronomii nieświadomi konsumenci często mylą mięso mielone z mięsem mielonym garmażeryjnym mającym znacznie niższą jakość.

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

W warunkach domowych mielenie wykonywane jest przy użyciu tzw. maszynki do mięsa najczęściej elektrycznej. W przemyśle spożywczym i gastronomii gdzie rozdrabnianie mięsa odbywa się na większą skalę wykorzystuje się maszyny mielące m.in. spiralno-śrubowe (zwanej wilkiem). Do rozdrabniania nadają się zasadniczo wszystkie gatunki mięsa, w praktyce są to najczęściej wołowina i drób[2]. Specyficznym przypadkiem jest surimi sporządzane z mięsa rybiego.

Oszustwa[edytuj | edytuj kod]

Mięso mielone różni się od mięsa oddzielanego mechanicznie tym, że to drugie w procesie produkcji przemysłowej traci strukturę mięśniową (lub dochodzi do jej znaczącej modyfikacji). W praktyce rynkowej może dochodzić do nadużyć w tym zakresie i oferowania MOM[3].

Mięso mielone w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Mięso mielone jest podstawą tworzenia wielu dań w różnych kuchniach świata, np. kotletów mielonych, pulpetów, gołąbków, köttbullar, ćevapčići, qimy, tatara (mięso wyłącznie siekane) czy makaronu dandan.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (CELEX: 32004R0853).
  2. Tadeusz Barowicz, Pyszności z mięsa mielonego, Prószyński i S-ka, Warszawa, 1998, s. 3, ​ISBN 83-7337-857-X​.
  3. Komunikat UE w sprawie przyszłego zapotrzebowania na mięso odkostnione mechanicznie i jego wykorzystywania w Unii Europejskiej, w tym polityki informacyjnej wobec konsumentów, s.5.