Komórki Rewolucyjne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Logo używane przez Komórki Rewolucyjne

Komórki Rewolucyjne (niem. Revolutionäre Zellen, RZ) – organizacja terrorystyczna z Niemiec.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstały pod koniec 1972 roku z części członków tzw. Czerwonej Pomocy niosącej pomoc uwięzionym terrorystom. Pierwsza Komórka powstała we Frankfurcie nad Menem, niebawem zaczęły działalność dalsze: w Bochum, Moguncji, Wiesbaden i Berlinie Zachodnim. W samym Frankfurcie nad Menem działały cztery Komórki[1]. Nie posiadały one przywództwa ani stałych kadr, a ich aktywiści często nie ukrywali się w podziemiu i wiedli normalne życie[2].

Terroryści przeprowadzili około 200 zamachów (w większości bombowych). Ataki przynosiły duże straty materialne, lecz rzadko ginęli w nich ludzie – zabijanie nie było celem terrorystów[2], którzy akcje kierowali tylko przeciw rzeczom. Ich dziełem był szereg zamachów bombowych i podpaleń pomieszczeń wojsk amerykańskich, siedzib izraelskich firm i przedstawicielstw, gmachów sądów, a także akcje niszczenia automatów biletowych[1]. Komórki Rewolucyjne przyjęły taktykę „strzału w kolano“ spopularyzowaną przez Czerwone Brygady[2], członkowie grupy ranili między innymi sędziego Sądu Administracyjnego i kierownika Urzędu do spraw Cudzoziemców w Berlinie[2]. 11 maja 1981 roku z rąk aktywisty Komórek zginął heski minister gospodarki Heinz-Herbert Karry. Atak według założeń miał być jedynie próbą „ukarania“ polityka, a nie zabójstwem. Morderstwo doprowadziło do spadku poparcia dla formacji, a w konsekwencji jej zaniku[2].

Aktywiści Komórek Rewolucyjnych byli również zaangażowani w terroryzm międzynarodowy. W 1975 roku Hans-Joachim Klein z RZ uczestniczył w ataku na szczyt OPEC w Wiedniu. Operację zorganizował wenezuelski terrorysta „Carlos“[2]. W 1976 roku dwóch działaczy RZ wzięła udział w porwaniu francuskiego samolotu do Entebbe. Zakładników uwolnili izraelscy komandosi (operacja Entebbe)[2]. Kontakty z palestyńskimi fedainami i grupą „Carlosa" zaowocowały podziałem na „część europejską" i „część niemiecką". Skrzydło „europejskie" biorące udział w różnych akcjach terrorystycznych na terenie całej Europy rychło wyzbyło się zasad cechujących pierwotnie Komórki Rewolucyjne (np. unikanie ofiar śmiertelnych), wierne pozostawało im natomiast skrzydło „niemieckie"[3].

Tubą propagandową Komórek Rewolucyjnych było podziemne pismo „Gniew Rewolucyjny“[2].

Z Komórek Rewolucyjnych wydzieliła się kobieca, feministyczna grupa Rote Zora[2][4].

Ideologia[edytuj | edytuj kod]

Komórki Rewolucyjne były grupą skrajnie lewicową, antyimperialistyczną i antysyjonistyczną[2][5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Tomasiewicz 2000 ↓, s. 110-111.
  2. a b c d e f g h i j Terroryzm s. 79-80
  3. Tomasiewicz 2000 ↓, s. 113.
  4. Terroryzm w Europie Zachodniej s. 105
  5. Encyclopedia of Terrorism, Tom 1 s. 526

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]