Frakcja Czerwonej Armii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Frakcja Czerwonej Armii (niem. Rote Armee Fraktion, w skrócie RAF), zwana też Grupą Baader-Meinhof – organizacja terrorystyczna działająca w Niemczech Zachodnich, a następnie zjednoczonych Niemczech.

Geneza[edytuj]

Założyciele Grupy Baader-Meinhof wywodzili się z opozycji pozaparlamentarnej (APO). Była to organizacja studencka przeciwna rządom koalicji CDU/CSU i SPD[1]. Członkowie APO Andreas Baader i Gudrun Ensslin przeszli do podziemia i zorganizowali Frakcję Czerwonej Armii (RAF). Do ugrupowania dołączyła dziennikarka Ulrike Meinhof. Kredo grupy była „walka zbrojna“[1].

Pierwsza generacja RAF-u[edytuj]

Logo RAF, składające się z czerwonej gwiazdy oraz pistoletu maszynowego MP5

Pierwszą akcją RAF-u było podpalenie dwóch domów towarowych we Frankfurcie nad Menem[2]. Podpalaczami byli Andreas Baader, Gudrun Ensslin, Thorwald Proll i Horst Söhnlein[2]. Akcja miała być protestem przeciwko konsumpcjonizmowi[2]. Wszyscy sprawcy zostali schwytani przez policję po trzech dniach od wydarzenia. Bojówkarze skazani zostali na trzy lata więzienia[2]. Po apelacji do Sądu Federalnego czwórka radykałów została zwolniona z aresztu[2]. Gdy apelacja została odrzucona[2] Baader i Ensslin zaczęli organizować partyzantkę miejską[2]. Do komórki już wtedy należała Meinhof[2]. W kwietniu 1970 roku Baader został ponownie aresztowany[2].

14 maja 1970 roku Meinhof zorganizowała akcję odbicia Baadera[2]. W wymianie ognia ranny został jeden ze strażników[2]. Tego samego dnia grupa oficjalnie przyjęła nazwę Frakcja Czerwonej Armii[2].

Od czerwca do października 1970 roku liderzy RAF przebywali na szkoleniu w Syrii i Jordanii. Terroryści trenowali tam pod okiem Organizacji Wyzwolenia Palestyny[2].

29 października 1970 roku bojownicy napadli na trzy banki[2]. Dwie kolejne instytucje finansowe padły łupem terrorystów 15 stycznia 1971 roku[2].

W kwietniu 1971 roku ukazał się manifest programowy RAF o nazwie „Koncepcja miejskiej partyzantki”[2].

W listopadzie 1971 roku członek grupy zabił policjanta, który zatrzymał go w celu kontroli osobistej. Był to pierwszy przypadek zabójstwa dokonanego przez RAF[2].

11 maja 1972 roku RAF przeprowadził zamach bombowy na kwaterę główną V Korpusu Armii Stanów Zjednoczonych. W zamachu zginął żołnierz, a 13 innych zostało rannych[2]. Atak miał być odpowiedzią na politykę USA wobec Wietnamu[2].

19 maja 1972 roku bojownicy podłożyli ładunek wybuchowy pod budynek koncernu Axel Springer SE w Hamburgu. Bomba, która eksplodowała w budynku zraniła 36 osób[2]. Zamach miał być karą za propagowanie proamerykańskiej postawy[2].

24 maja 1972 roku terroryści zaatakowali za pomocą samochodów pułapek. W eksplozjach w Głównej Kwaterze Wojska Amerykańskiego w Heidelbergu zginęło trzech żołnierzy[2].

Od 1 do 7 lipca 1972 roku policja schwytała liderów RAF. W gronie zatrzymanych znaleźli się Baader, Ensslin i Meinhof[2]. W kwietniu 1972 roku przywódcy grupy zostali skazani na dożywotnie więzienie[2]. Aresztowania z lipca 1972 roku poskutkowały chwilowym zaniechaniem działalności terrorystycznej przez RAF[2].

Druga generacja RAF-u[edytuj]

Przebywający w więzieniach dowódcy RAF-u prowadzili strajki głodowy i żądali nadania im statusu jeńców wojennych[3]. W następstwie strajku głodowego w listopadzie 1974 roku zmarł Holger Meins[3]. Śmierć terrorysty spowodowała rozluźnienie więziennego rygoru członków RAF[3]. Umożliwiło to nawiązanie kontaktu liderów pierwszej generacji z działaczami pozostającymi na wolności[3]. W połowie lat 70. narodziła się druga generacja RAF-u. Głównym celem grupy było uwolnienie więzionych towarzyszy[3].

24 kwietnia 1975 roku komando RAF-u zajęło ambasadę Niemiec Zachodnich w Sztokholmie[3]. Napastnicy wzięli 12 zakładników i zażądali uwolnienia 26 więzionych terrorystów[3]. Po otrzymaniu odmowy zabili dwójkę zakładników[3]. W trakcie okupacji ambasady, jeden z terrorystów zdetonował przypadkowo ładunki wybuchowe. W eksplozji zginęła dwójka napastników (Siegfried Hausner i Ulrich Wessel)[3].

W nocy z 8 na 9 maja 1976 roku przebywająca w więzieniu Meinhof popełniła samobójstwo[3]. RAF w tym samym czasie zreorganizowany został przez Siegfrieda Haaga i Roland Mayer (Grupa Haag-Mayer). Terroryści kontynuowali starania zmierzające do uwolnienia więźniów. 1 czerwca 1976 roku Grupa Haag-Mayer zorganizowała zamach bombowy na bazę wojsk amerykańskich we Frankfurcie nad Menem. W operacji rannych zostało 16 osób. Krótko po ataku Haag i Mayer zostali aresztowani[3].

7 lutego 1977 roku więzienie opuściła terrorystka Brigitte Mohnhaupt. Została ona namaszczona przez Baadera i Ensslin na przywódcę formacji[3].

7 kwietnia 1977 roku ekstremiści zamordowali prokuratora generalnego Siegfrieda Bubacka[4]. Wraz z Bubackiem zginęły dwie inne osoby[4].

30 lipca 1977 roku terroryści usiłowali porwać Jürgena Ponto będącego prezesem zarządu Dresdner Bank. Ponto został zastrzelony w trakcie szamotaniny[4].

5 września 1977 roku oddział RAF-u uprowadził Hannsa Martina Schleyera (przewodniczący Bundesvereinigung der Deutschen Arbeitgeberverbände). Kierowca i trzej policjanci towarzyszący Schleyerowi zostali zamordowani[4]. W zamian za uwolnienie Schleyera terroryści zażądali wypuszczenia na wolność 11 więzionych członków RAF-u[4]. Rząd odmówił a Schleyer został zabity. Jego ciało odnaleziono 19 października tego samego roku[4].

W październiku 1977 roku czteroosobowe komando arabskich terrorystów z LFWP uprowadziło samolot Lufthansy do Mogadiszu. Terroryści zażądali od władz RFN uwolnienia więzionych członków RAF. W nocy z 17 na 18 października niemieckie siły specjalne odbiły zakładników. Na wieść o niepowodzeniu akcji samobójstwo popełnili Baader, Ensslin i Jan-Carl Raspe[4][5].

Porwanie samolotu spotkało się ze sprzeciwem nawet sympatyķów RAF-u[4]. W konsekwencji druga generacja uległa rozpadowi[4]. 31 sierpnia 1981 roku terroryści zdołali zdetonować bombę w bazie amerykańskich sił lotniczych Ramstein Air Base[4]. Z kolei 15 września tego samego roku odbył się nieudany zamach na generała Fredericka Kroesena[4]. Koniec drugiego pokolenia nastąpił wraz ze schwytaniem 9 liderów grupy w listopadzie 1982 roku[4].

Trzecia generacja RAF-u[edytuj]

Na początku lat 80. Frakcja Czerwonej Armii pozbawiona została wszystkich przywódców i bazy logistycznej. Niedobitki formacji zjednoczyły się z małymi grupami ekstremistów. W latach 1984-1985 ugrupowanie przeprowadziło serię podpaleń i zamachów bombowych[6].

1 lutego 1985 roku ekstremiści zabili Ernsta Zimmermanna, szefa koncernu zbrojeniowego[6].

8 sierpnia 1985 roku terroryści zdetonowali bombę w bazie wojsk powietrznych Rhein-Main. W eksplozji zginęły dwie osoby, a 23 zostały ranne[6].

9 lipca 1986 roku członkowie RAF-u zabili członka zarządu Siemens Karla Heinz Beckurtsa i jego kierowcę[6].

10 października 1986 roku zastrzelony został dyplomata dyrektor Gerold von Braunmühl[6].

30 listopada 1989 roku zamordowano Alfreda Herrhausena, rzecznika zarządu Deutsche Bank[6].

1 kwietnia 1991 roku zabity został Detlev Karsten Rohwedder, przewodniczący zarządu urzędu powierniczego[6].

10 kwietnia 1992 roku RAF opublikował „dokument kwietniowy“. Zobowiązał się w nim do zaniechania akcji terrorystycznych przeciwko ludziom. Terroryści dotrzymali słowa[6].

W marcu 1993 roku bojówkarze podłożyli bombę na placu budowy więzienia w Weiterstadt. Straty oszacowano na 123 miliony marek[6].

27 czerwca 1993 roku siły specjalne próbowały ująć dwójkę terrorystów. W akcji zginęły dwie osoby, w tym jeden z bojowników[6].

20 kwietnia 1998 roku RAF ogłosiła samorozwiązanie[6].

Bilans działalności[edytuj]

Członkowie formacji zabili 34 osoby i ranili kilkaset innych[6]. W tym samym czasie zginęło 20 terrorystów RAF[6].

Liczebność[edytuj]

Liczebność RAF:

  • czerwiec 1970: 20[2]
  • kwiecień 1971: 50[2]
  • połowa lat 80.: 15–20[6]

Relacje z innymi grupami terrorystycznymi[edytuj]

Frakcja Czerwonej Armii utrzymywała kontakty z włoskimi Czerwonymi Brygadami[7], francuską Akcją Bezpośrednią, Ludowym Frontem Wyzwolenia Palestyny, belgijskimi Walczącymi Komórkami Komunistycznymi[8] i hiszpańskimi Grupami Oporu Antyfaszystowskiego 1 Października[9][5].

Wsparcie zagraniczne[edytuj]

W 1970 roku przywódcy RAF odbyli szkolenia w Syrii i Jordanii. Szkolenia zorganizowane zostały przez Organizację Wyzwolenia Palestyny[2].

Frakcja Czerwonej Armii wspierana była przez rząd NRD. Stasi pozwalała terrorystom swobodnie przekraczać granicę Niemiec Wschodnich[10]. Służby NRD oferowały ukrywającym się terrorystom nową tożsamość i miejsca pracy[10]. W lecie 1999 roku aresztowano 10 byłych terrorystów RAF-u mieszkających w byłym NRD pod fałszywymi nazwiskami (między innymi Silke Maier-Witt)[10].

Ugrupowanie otrzymywało wsparcie ze strony reżimu Mu'ammara al-Kaddafiego z Libii[11].

Ideologia[edytuj]

Była formacją skrajnie lewicową[12].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Terroryzm s. 70-71
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab Terroryzm s. 72-73
  3. a b c d e f g h i j k l Terroryzm s. 73-74
  4. a b c d e f g h i j k l Terroryzm s. 74-76
  5. a b Terroryzm s. 52
  6. a b c d e f g h i j k l m n Terroryzm s. 76-78
  7. Red Brigades (ang.). web.stanford.edu. [dostęp 2017-09-09].
  8. Combatant Communist Cells (ang.). encyclopedia.com. [dostęp 2017-11-02].
  9. First of October Anti-fascist Resistance Group (ang.). encyclopedia.com. [dostęp 2017-09-11].
  10. a b c Terroryzm s. 81
  11. Muammar Gaddafi timeline (ang.). theguardian.com. [dostęp 2017-09-11].
  12. RAF (pol.). portalwiedzy.onet.pl. [dostęp 2017-09-09].

Bibliografia[edytuj]

  • Wilhelm Dietl, Rolf Tophoven, Kai Hirschmann: Terroryzm. Warszawa: 2012. ISBN 9788301160197.