Ilich Ramírez Sánchez

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ilich Ramírez Sánchez
Carlos-Szakal
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 12 października 1949
Michelena (Wenezuela)

Ilich Ramírez Sánchez, pseudonim bojowy Carlos, przez prasę nazywany Szakal (ur. 12 października 1949 w Michelena) – międzynarodowy terrorysta.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w 1949 roku w Wenezueli. Jego ojciec nadał mu imię Ilich na cześć Władimira Iljicza Uljanowa znanego powszechnie jako Lenin[1]. Ojciec nauczył młodego Ilicza ideologii skrajnej lewicy[1]. W czasach uczniowskich Sánchez wstąpił do komunistycznej organizacji młodzieżowej i brał udział w demonstracjach antyrządowych[1]. W wieku siedemnastu lat wyjechał do szkoły do Londynu[1]. Tam cieszył się opinią osoby leniwej i skłonnej do imprez[1]. Studia podjął na Uniwersytecie Lumumby w Moskwie[1]. Na uniwersytecie zaprzyjaźnił się ze studentami z Palestyny, od których dowiedział się o działalności Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny (LFWP)[1].

Latem 1970 roku przyleciał do Jordanii. Na miejscu wziął udział w szkoleniu partyzanckim w obozie LFWP[1]. Partyzanci nadali mu pseudonim „Carlos“[1]. Uczestniczył w konflikcie palestyńsko-jordańskim (Czarny Wrzesień). W czasie walk zyskał reputację nieustraszonego żołnierza i szacunek lidera LFWP Wadi Haddada[1].

Na początku 1971 roku wrócił do Londynu. Pracował tam jako agent LFWP. Stworzył siatkę kryjówek w których ukrywali się działacze organizacji[1]. W lipcu 1973 roku spotkał się z Wadi Haddadem w Bejrucie. Haddad zgodził się powierzyć „Carlosowi“ prowadzenie działalności terrorystycznej[1]. „Carlos“ otrzymał od LFWP polecenie morderstwa żydowskiego biznesmena Josepha Sieffa. Biznesmen był szefem sieci sklepów Marks & Spencer i działaczem proizraelskim. 30 grudnia 1973 roku „Carlos“ włamał się do londyńskiego mieszkania Sieffa i postrzelił go w twarz. Biznesmen przeżył zamach[1]. Miesiąc później „Carlos“ wrzucił bombę do filii izraelskiego banku Hapoalim w Londynie[1]. Bomba wyrządziła jedynie niewielkie szkody materialne[1].

LFWP przeniósł Sáncheza do Paryża. Terrorysta przeprowadził ataki bombowy na budynki gazet i stacji radiowych wyrażających się z sympatią dla Izraela. We wrześniu 1974 roku „Carlos“ pomógł zorganizować zamach Japońskiej Armii Czerwonej na ambasadę francuską w Hadze[1]. Kolejnym krokiem Carlosa było wrzucenie bomby do zatłoczonej paryskiej kawiarni. W eksplozji zginęły dwie osoby, a 34 zostały ranne[1].

W grudniu 1974 roku na zlecenie LFWP podjął się dwóch nieudanych prób porwania samolotu linii El Al[1].

W czerwcu 1975 roku policja francuska dotarła do Michela Moukharbala będącego szefem operacyjnym LFWP w Europie i bezpośrednim przełożonym „Carlosa“. Moukharbal podjął się współpracy i zaprowadził policjantów do mieszkania partnerki „Carlosa” na Rue Toullier w Paryżu[1]. „Carlos“ przebywał w mieszkaniu[1]. Po tym, gdy funkcjonariusze weszli do mieszkania terrorysta zaatakował ich[1]. Zabił dwójkę policjantów i Mouhkarbala, a jednego funkcjonariusza ranił[1]. Po morderstwach prasa nadała mu pseudonim „Szakal“[1].

Sánchezowi udało się uciec z Paryża. Najpierw wyjechał do Londynu, a następnie do Bejrutu. Na miejscu członkowie LFWP powitali go jako bohaterowie. Haddad przydzielił go do nowej operacji: ataku na szczyt OPEC w Wiedniu. Atak miał miejsce 21 grudnia 1975 roku[1]. Terroryści dowodzeni przez „Carlosa“ wkroczyli do sali konferencyjnej OPEC i uprowadzili ministrów biorących udział w spotkaniu. W trakcie ataku zginęły trzy osoby[1]. Terroryści zażądali od austriackiego rządu samolotu, który przetransportuje ich wraz z zakładnikami do Algieru[1]. W Algierze „Carlos“ rozpoczął negocjacje w sprawie zwolnienia ministrów[1]. Terrorysta uwolnił wszystkich ministrów po otrzymaniu okupu w wysokości 50 milionów dolarów[1]. Po wymianie Sánchez przedostał się do Adenu. W lutym 1976 roku spotkał się z Haddadem[1]. Haddad skrytykował „Carlosa” za to, że zachował przy życiu wszystkich ministrów (Haddad polecił egzekucje ministrów z Iranu i Arabii Saudyjskiej)[1]. W konsekwencji wenezuelski terrorysta został z LFWP relegowany[1].

Przez prawie dwa lata ukrywał się. Początkowo miejscem jego schronienia była Jugosławia, gdzie na krótko został aresztowany[1]. Po wyjściu na wolność udał się kolejno do Syrii, Iraku i Jemenu Południowego[1]. W grudniu 1977 roku poznał Saddama Husajna[1].

Ilich Ramírez Sánchez jest osadzony w więzieniu Clairvaux

W marcu 1978 roku zmarł Haddad. „Carlos“ uznał, że to odpowiedni moment na utworzenie nowej organizacji terrorystycznych. Do jego grupy wstąpiła grupa działaczy LFWP oraz kilku Europejczyków ze Szwajcarii i Niemiec Zachodnich. W 1979 roku ogłosił istnienie Organizacji Arabskiej Walki Zbrojnej[1]. W tym samym czasie poślubił terrorystkę Magdalenę Kopp[1]. W styczniu 1982 roku doszło do pierwszej operacji Organizacji Arabskiej Walki Zbrojnej. Terroryści przeprowadzili atak rakietowy na pozostającą w budowie elektrownie jądrową we Francji. Pocisk rakietowy nie zdołał przebić kopuły elektrowni[1]. W lutym tego samego roku Kopp została aresztowana we Francji w trakcie próby przeprowadzenia ataku na biuro arabskiego magazynu krytycznego wobec reżimu Syrii[1]. Kopp została skazana na cztery lata więzienia[1].

Organizacja Arabskiej Walki Zbrojnej chcąc doprowadzić do uwolnienia Kopp przeprowadziła serię zamachów terrorystycznych na francuskie cele[1]. Akcje nie przyniosły żadnego rezultatu a rząd francuski przekonał Syryjczyków do okiełznanie terrorystów[1]. Syryjczycy skłonili „Carlosa“ do zaprzestania zamachów. Grupa przez rok nie zorganizowała żadnego aktu terroru[1]. „Szakal“ roku przystąpił do ponownego ataku w sierpniu 1983. 25 sierpnia w zamachach bombowych Wenezuelczyka na francuski konsulat w Berlinie Zachodnim zginęła jedna osoba, a dwie inne zostały ranne[1].

W 1984 roku Stany Zjednoczone zawarły serię porozumień z krajami Europy Wschodniej. Reżimy komunistyczne zobowiązały się w nich do zaprzestania udzielania schronienia „Szakalowi“ i innym terrorystom[1].

W 1985 roku Kopp została zwolniona z więzienia. Para terrorystów udała się do Syrii. Syryjczycy zaoferowali terrorystom bezpieczne schronienie w podzięce za praca dla nich w minionych latach[1]. Tym samym „Carlos“ w wieku 39 lat przeszedł na emeryturę[1]. „Szakal“ został wyrzucony z Syrii po tym, gdy zachodnie służby dowiedziały się o zatrudnieniu terrorysty przez reżim Saddama Husajna[1]. Terrorysta udał się do Jordanii gdzie zerwał z Magdaleną Kopp i poślubił nową kobietę. Dwa lata później wraz z małżonką przeprowadził się do Chartumu w Sudanie[1]. W Sudanie wiódł bogate życie towarzyskie i często imprezował[1]. Agenci francuskiego wywiadu odnaleźli „Carlosa“. Terrorysta został sfotografowany w trakcie przyjęcia[1]. Francuzi przekazali taśmy przedstawiające „Szakala“ sudańskiemu przywódcy Hasanowi at-Turabiemu[1]. Sudan zgodził się na aresztowanie „Carlosa“ w zamian za udzielenie mu przez Francję pomocy gospodarczej[1].

Sánchez został zatrzymany przez francuskie siły specjalne w sierpniu 1994 roku. Zakuty w kajdanki terrorysta został przewieziony na samolot i przetransportowany do Francji[1]. We Francji został oskarżony o morderstwo dwóch policjantów w 1979 roku. Proces Wenezuelczyka zakończył się w grudniu 1997 roku. Terrorysta został uznany za winnego i skazany na wyrok dożywotniego więzienia[1].


Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af ag ah ai aj ak al am an ao ap aq ar as at au av aw ax ay az ba bb Carlos the Jackal (Ilich Ramirez Sanchez) (ang.). encyclopedia.com. [dostęp 2017-09-11].