Kopiec Powstania Warszawskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kopiec Powstania Warszawskiego
Ilustracja
Znak Polski Walczącej na szczycie Kopca Powstania Warszawskiego
Państwo  Polska
Wysokość 121 m n.p.m.
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Kopiec Powstania Warszawskiego
Kopiec Powstania Warszawskiego
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Kopiec Powstania Warszawskiego
Kopiec Powstania Warszawskiego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kopiec Powstania Warszawskiego
Kopiec Powstania Warszawskiego
Ziemia52°12′40″N 21°03′21″E/52,211111 21,055833

Kopiec Powstania Warszawskiego – sztuczne wzniesienie znajdujące się na Czerniakowie w warszawskiej dzielnicy Mokotów po południowej stronie ulicy Bartyckiej. Kopiec ten uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 24 marca 2004 został nazwany Kopcem Powstania Warszawskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Sypanie kopca rozpoczęto po 1945, zwożąc tam gruz ze zniszczonych warszawskich budynków[1]. Był jednym z czterech tego typu miejsc na terenie miasta (pozostałe to: Kopiec Moczydłowski, Górka Szczęśliwicka oraz nieistniejący kopiec u wylotu ul. Krasińskiego)[2].

Jeszcze w latach 60. XX wieku na kopiec wjeżdżały śmieciarki, zwalając tu gruz i śmieci. Stąd nazwa kopca używana w tych latach: „Zwałka”, „Śmieciara”[3]. Na planie Warszawy wydanym w 1995 użyto nazwy kopca: „Góra Śmieci”[3]. Na innych mapach bywał opisywany jako „Kopiec Czerniakowski”. W latach 60. i 70. wśród studentów Uniwersytetu Warszawskiego, którzy odbywali studium wojskowe w pobliskich barakach, obowiązywała nazwa „Kopiec (lub Kurhan) Kucejki” od nazwiska kapitana LWP (a później majora) Kucejki, który uczył w tym studium i był bohaterem niezliczonych anegdot[3][4].

Na przełomie wieków u podnóża kopca od strony ulicy Bartyckiej leżał duży głaz granitowy z napisem: „GŁAZ POD KOPIEC KONSTYTUCJI 1791”[3].

Około 1998 środowisko Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej z inicjatywy ppłk. Eugeniusza Ajewskiego ps. „Kotwa” zaproponowało uporządkowanie kopca i nazwanie go „Kopcem Pamięci Narodowej”. Po dyskusjach ze środowiskiem ŚZŻAK radni Warszawy podjęli 24 marca 2004 uchwałę o nadaniu nazwy „Kopiec Powstania Warszawskiego” kopcowi usytuowanemu po południowej stronie ulicy Bartyckiej[5]. Z okazji 60. rocznicy wybuchu powstania warszawskiego uporządkowano szczyt kopca i zbudowano schody umożliwiające wygodne dojście od ul. Bartyckiej.

Stan obecny[edytuj | edytuj kod]

Na wyłożonej kostką płaszczyźnie zainstalowany jest kilkumetrowej wysokości symbol Polski Walczącej. Monument został zaprojektowany przez żołnierza Armii Krajowej, ppłk. inż. architekta Eugeniusza Ajewskiego. Po dwóch stronach monumentu umieszczono 2 tablice pamiątkowe. Pierwsza poświęcona jest pamięci żołnierzy AK, powstańców warszawskich i mieszkańców Warszawy pomordowanych i poległych w latach 1939–1944, a druga – twórcy monumentu. Na szczyt prowadzą schody, które od sierpnia 2004 noszą nazwę alei Godziny „W”[6]. Wzdłuż schodów ustawione są setki małych drewnianych krzyży, w okresie rocznic powstańczych przepasanych biało-czerwonymi opaskami.

Tradycyjnie w dniu 1 sierpnia, w rocznicę wybuchu powstania warszawskiego, na kopcu o godz. 21:00 odbywają się uroczystości, w trakcie których następuje rozpalenie ogniska, ogniem przyniesionym przez „sztafetę pokoleń” z Grobu Nieznanego Żołnierza. W skład „sztafety pokoleń” wchodzą kombatanci, żołnierze, harcerze i strażnicy miejscy. Ognisko płonie przez 63 dni, do 3 października i jest utrzymywane przez Straż Miejską.

Ze szczytu kopca można podziwiać panoramę Warszawy w kierunku południowym i zachodnim.

U podstawy kopca, od strony parkingu przy ul. Bartyckiej znajduje się tablica/obelisk zaprojektowana przez arch. Roberta Drzazgę, informująca o historii powstania kopca i o jego nazwie.

Wokół kopca ma zostać urządzony park akcji „Burza” o powierzchni 8,1 ha[7].

Dane[edytuj | edytuj kod]

  • wysokość względna: około 37 m (121 m n.p.m.)
  • prowadzące od 2004 schody na Kopiec są najdłuższymi w Warszawie – mają 350 stopni i 35 spoczników.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Panorama Warszawy w kierunku południowym i zachodnim ze szczytu Kopca Powstania Warszawskiego
Panorama Warszawy w kierunku południowym i zachodnim ze szczytu Kopca Powstania Warszawskiego

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Kasprzycki. Warszawskie pożegnania nr 1170. „Życie Warszawy”, 1997-12-12. 
  2. Karol Mórawski: Warszawa. Dzieje miasta. Warszawa: Książka i Wiedza, 2017, s. 514. ISBN 978-83-05-13657-0.
  3. a b c d Jerzy Wójcik: Nazwy. www.jerzywojcik.com, 2004-08-28. [dostęp 2014-08-25].
  4. Wojciech Markiewicz. Sodomia i gomoria, czyli wspomnienia ze studium wojskowego UW. „Polityka”. 15/2004. s. 96-99. 
  5. Uchwała Nr XXVII/513/2004 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 24 marca 2004 roku w sprawie nadania nazwy kopcowi w Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy. 2004-03-24. [dostęp 2014-08-25].
  6. Uchwała Nr XXXIII/735/2004 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie nadania nazw ulicom w dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy.. „Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego nr 2003 poz. 5436”, 13 sierpnia 2004 r.. 
  7. Jakub Chełmiński. Miliony na parki. „Gazeta Stołeczna”, s. 4, 23 listopada 2017.