Krzysztof Niedałtowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Niedałtowski
rektor kościoła św. Jana
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 3 listopada 1959
Gdańsk
rektor kościoła św. Jana
Okres sprawowania od 1998
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1983

Krzysztof Niedałtowski (ur. 3 listopada 1959 w Gdańsku) – polski ksiądz rzymskokatolicki, teolog i religioznawca, duszpasterz środowisk twórczych archidiecezji gdańskiej, rektor kościoła św. Jana, działacz społeczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Gdańskiego Seminarium Duchownego i studiów doktoranckich KUL (doktor teologii - etnologia religii - 1994). Święcenia kapłańskie otrzymał 16 lipca 1983 r., jako wikary w parafii św. Michała w Sopocie w l. 80. współpracował z artystami opozycyjnymi wobec władzy komunistycznej (m.in. Galeria św. Michała w Sopocie)[1]. Rektor kościoła św. Bartłomieja w Gdańsku (1992-96)[2], zasiadał w radzie programowej Instytutu Adama Mickiewicza (obok prof. Andrzeja Rottermunda, prof. Normana Daviesa i Leona Tarasewicza)[3]. Współtwórca gdańskiego Radia Plus (1992) i Gdańskiego Areopagu. Przewodniczył zespołowi redakcyjnemu Karty Powinności Człowieka. Sprawuje funkcję prezydenta Fundacji „Pro Arte Sacra” promującej sztukę sakralną. Rektor kościoła św. Jana (od 1998 r.), wykładowca religiologii w Gdańskim Seminarium Duchownym[4] i Gdańskim Instytucie Teologicznym (filia KUL).

Jest pierwowzorem epizodycznej postaci Krzysztofa Nienałtowskiego - księdza z kościoła Świętego Jana, bohatera powieści Ostatnia Wieczerza Pawła Huelle.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Maski w wierzeniach i rytuałach ludów Dan i Kran w Afryce Zachodniej, 1988
  • Spotkanie Biblia - Koran, „Rocznik Tatarów Polskich”, 1994 nr 2 s. 270-271
  • Maski rytualne Afryki Zachodniej. Na przykładzie wybranych ludów - rozprawa doktorska (promotor prof. dr hab. Henryk Wincenty Zimoń)[5]
  • Religijny wymiar masek afrykańskich, w: Kultury i religie Afryki a ewangelizacja, red. H. Zimoń, Lublin 1995
  • Żywioł morza w religiach świata, „Universitas Gedanensis”, nr 13:1995, s. 56-60
  • Pasja - scenariusz spektaklu telewizyjnego w reż. Wojciecha Misiury, 1995[6]
  • Ludzkie drogi do Najwyższego, „Więź”, nr 5:2001, s. 29-35
  • Zawsze Ostatnia Wieczerza, Warszawa 2006, Twój Styl, Wydawnictwo Książkowe Sp. z o.o., ​ISBN 83-7163-508-7[7]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • Laureat Nagrody Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury(za 1996)[8]
  • Laureat Nagrody Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury „Splendor Gedanensis” (za 2006)[8]


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Duchowieństwo diecezjalne oraz członkowie męskich instytutów życia konsekrowanego i stowarzyszeń życia apostolskiego 2001, wyd. Apostolicum, Ząbki 2002.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]