Paweł Huelle

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Paweł Huelle
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 września 1957
Gdańsk
Zawód pisarz, nauczyciel, kierownik literacki teatru
Małżeństwo Ida Łotocka-Huelle
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Paweł Marek Huelle (ur. 10 września 1957 w Gdańsku) – polski pisarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył filologię polską na Uniwersytecie Gdańskim[1]. W trakcie sierpnia 1980 był jednym z inicjatorów apelu o powołanie niezależnej organizacji studenckiej[2]. Zaangażowany następnie w działalność związaną z NSZZ „Solidarność”, był m.in. członkiem redakcji „Głosu Wolnego” wydawanego w czasie I Krajowego Zjazdu Delegatów związku[3]. Po wprowadzeniu stanu wojennego współpracował z wydawnictwami podziemnymi[1].

Wykładał filozofię na Akademii Medycznej w Gdańsku. W latach 1994–1999 zajmował stanowisko dyrektora TVP3 Gdańsk[1]. W 2011 został kierownikiem literackim Teatru Miejskiego w Gdyni[4].

Swoją twórczość poświęca w większości Gdańskowi jako rodzinnemu miastu. Popularność przyniosła mu debiutancka powieść Weiser Dawidek (wydana w 1987)[1], zekranizowana przez Wojciecha Marczewskiego w 2000[5] pod tytułem Weiser. Jest członkiem Polskiego PEN Clubu[6], objął funkcję wiceprezesa tej organizacji.

Zasiadał w konwencie Ruchu Stu[7]. W 2010 był członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przedterminowymi wyborami prezydenckimi[8].

Mąż malarki Idy Łotockiej-Huelle.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2012 prezydent Bronisław Komorowski odznaczył go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[9][10].

W 2008 Paweł Huelle za powieść Ostatnia Wieczerza był nominowany do Nagrody Literackiej Nike[11]. W 2001 za książkę Mercedes-Benz. Z listów do Hrabala został laureatem Paszportu „Polityki”[1]. W 2007 otrzymał Nagrodę Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury[12], a w 2015 nagrodę Splendor Gedanensis[13].

Na podstawie jego twórczości kilkukrotnie opierano spektakle teatralne[1]: w Teatrze Telewizji Stół (2000) i Srebrny deszcz (2000), a także Kąpielisko ostrów (2001) w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie. W 2000 Wojciech Marczewski wyreżyserował film Weiser na podstawie powieści pisarza[5].

Poeta Janusz Szuber zadedykował Pawłowi Huelle wiersz pt. Krahla, wydany w tomikach poezji pt. 19 wierszy z 2000[14] oraz pt. Pianie kogutów z 2008[15].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Powieści Pawła Huelle.

Paweł Huelle jest autorem następujących książek[16]:

  • Weiser Dawidek (1987),
  • Opowiadania na czas przeprowadzki (1991),
  • Wiersze (1994),
  • Pierwsza miłość i inne opowiadania (1996),
  • Inne historie (1999),
  • Mercedes-Benz. Z listów do Hrabala (2001), tłum. na język litewski (Mercedes-Benz. Iš laiškų Hrabalui, tłum. Vytautas Dekšnys, 2011),
  • Byłem samotny i szczęśliwy (2002),
  • Castorp (2004),
  • Ostatnia Wieczerza (2007),
  • Opowieści chłodnego morza (2008),
  • Śpiewaj ogrody (2014).

Paweł Huelle jest również współautorem scenariuszów do filmów Wróżby kumaka (2005), NZS. Tak się zaczęło... (2005), O dwóch takich, co nic nie ukradli (1999)[17].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Paszporty Polityki. polityka.pl, 3 listopada 2009. [dostęp 2012-08-31].
  2. Niezależne Zrzeszenie Studentów. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 2012-08-31].
  3. Kalendarium wrzesień 1981. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 2012-08-31].
  4. Teatr Miejski pełen wątków lokalnych i z Pawłem Huelle. trojmiasto.pl, 20 września 2011. [dostęp 2016-06-04].
  5. a b Weiser w bazie Filmweb. [dostęp 2012-08-31].
  6. O klubie. penclub.pl. [dostęp 2012-08-31].
  7. Podstawowe informacje na temat Ruchu 100. ruch100.org.pl. [dostęp 2012-08-31].
  8. Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego. onet.pl, 16 maja 2010. [dostęp 2014-04-26].
  9. M.P. z 2012 r. poz. 985
  10. Odznaczenia w 32. rocznicę Porozumień Sierpniowych. prezydent.pl, 31 sierpnia 2012. [dostęp 2012-08-31].
  11. Nagroda Nike 2008. nike.org.pl. [dostęp 2012-08-31].
  12. Laureaci Nagrody Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury. gdansk.pl. [dostęp 2016-06-23].
  13. Splendor Gedanensis 2016. Dali najwięcej gdańskiej kulturze. gdansk.pl, 11 marca 2016. [dostęp 2016-06-23].
  14. Janusz Szuber: 19 wierszy. Lesko: Handel-Usługi-Wydawnictwa, Zygmunt Nater, 2000, s. 11.
  15. Janusz Szuber: Pianie kogutów. Kraków: Wydawnictwo „Znak”, 2008, s. 88. ISBN 978-83-240-0941-1.
  16. Huelle Paweł. biblionetka.pl. [dostęp 2012-08-31].
  17. Paweł Huelle w bazie Filmweb. [dostęp 2012-08-31].