Krzysztof Pańczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Pańczyk
Państwo  Polska
Data i miejsce urodzenia 14 lipca 1958
Kielce
Tytuł szachowy mistrz międzynarodowy (1984)
Ranking FIDE 2341 (01.09.2014)
Miejsce w kraju 105

Krzysztof Pańczyk (ur. 14 lipca 1958 w Kielcach) – polski szachista, mistrz międzynarodowy od 1984 roku. Absolwent Politechniki Warszawskiej (Wydział Mechaniki Precyzyjnej, 1982) oraz Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (filologia angielska, 2007), trener II klasy (AWF w Warszawie, 1984).

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

W 1977 r. zwyciężył w Bolesławcu w mistrzostwach Polski juniorów do 20 lat oraz (na przełomie 1977 i 1978) reprezentował Polskę na mistrzostwach Europy juniorów w Groningen. Dwa lata później zadebiutował w finale mistrzostw Polski mężczyzn. Do 1992 r. ośmiokrotnie brał udział w turniejach o mistrzostwo kraju, największy sukces odnosząc w 1991 r. w Cetniewie, gdzie zdobył brązowy medal. W 1981 r. wystąpił w reprezentacji Polski na drużynowych mistrzostwach świata do 26 lat w Grazu[1]. W latach 1982 oraz 1984 dwukrotnie uczestniczył w memoriałach Akiby Rubinsteina w Polanicy-Zdroju. W 1990 r. zdobył w Dębicy tytuł mistrza Polski w szachach szybkich. Wygrał cztery turnieje międzynarodowe: Turniej o Puchar Prezesa KS Korona (Kraków 1980), Turniej o Puchar Ministra Komunikacji (Warszawa 1983), Międzynarodowy Turniej Wyzwolenia Warszawy (1984) i London International IM (Londyn 1997), jak również wiele krajowych, m.in.: mistrzostwa Polski nauczycieli (Nisko 1994) oraz dwukrotnie półfinały mistrzostw Polski (Żarki Letnisko 1986, Gdynia 1987). W 1998 r. zajął w Rhyl II miejsce w mistrzostwach Walii Północnej.

Wielokrotnie startował w rozgrywkach o drużynowe mistrzostwo Polski, zdobywając cztery medale: dwa srebrne (Rewal 1992, Lubniewice 1993 – oba w barwach Polonii Warszawa) oraz dwa brązowe (Lublin 1979 – w barwach Hutnika Warszawa, Krynica-Zdrój 1988 – w barwach Polonii Warszawa). Dwukrotnie (Międzybrodzie Żywieckie 1985 i Jachranka 1987) uzyskał najlepsze indywidualne wyniki na II szachownicy.

W 1986 r. został odznaczony medalem 60-lecia Polskiego Związku Szachowego za wybitne zasługi dla szachów.

Jego partia z Schurade (mecz Polska - NRD do 26 lat, Zakopane 1978) znalazła się w książce Johna Emmsa The Most Amazing Chess Moves of All Time (Najbardziej zdumiewające posunięcia szachowe wszystkich czasów).

Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 lipca 1984 r., z wynikiem 2440 punktów zajmował wówczas 4. miejsce wśród polskich szachistów[2].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Wydał pięć książek poświęconych teorii debiutów:

  • Archangel and New Archangel, Londyn 2000, Gambit/Everyman Chess, s. 160, ​ISBN 1-85744-260-1​ (wspólnie z Johnem Emmsem)
  • The Cambridge Springs, Londyn 2002, Gambit, s. 192, ​ISBN 1-901983-68-4​ (wspólnie z Jackiem Ilczukiem)
  • Offbeat King’s Indian, Londyn 2004, Everyman Chess, s. 176, ​ISBN 1-85744-361-6​ (wspólnie z Jackiem Ilczukiem)
  • Ruy Lopez Exchange, Londyn 2005, Everyman Chess, s. 192, ​ISBN 1-85744-389-6​ (wspólnie z Jackiem Ilczukiem)
  • The Classical King’s Indian Uncovered , Londyn 2009. Everyman Chess, s. 384, ​ISBN 978-1-85744-517-6​ (wspólnie z Jackiem Ilczukiem)

Od 2002 r. współpracuje z Jackiem Ilczukiem, z którym regularnie publikuje artykuły teoretyczne w holenderskim kwartalniku New in Chess Yearbook[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]