La Roux

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
La Roux
Ilustracja
Wokalistka La Roux, Elly Jackson, 2014
Rok założenia

2008

Pochodzenie

Londyn, Anglia

Gatunek

synth pop

Wydawnictwo

Polydor, Interscope, Supercolour

Strona internetowa
La Roux w 2010 roku

La Rouxsynthpopowy duet pochodzący z Wielkiej Brytanii, założony w 2008 roku przez Elly Jackson i Bena Langmaida. Obecnie jednak w skład wchodzi jedynie Elly Jackson, jako wokalistka i twarz La Roux, wspomagana na żywo przez dodatkowych muzyków. Początkowo inspiracją La Roux był przede wszystkim syntezatorowy pop z lat 80. typu Eurythmics, The Human League czy Depeche Mode[1], na kolejnych płytach stylistyka przesunęła się jednak w stronę funku, disco i muzyki nowofalowej. Największy jak do tej pory sukces zespołu to singel „Bulletproof”, który w 2009 roku stał się światowym przebojem. W 2011 duet zdobył nagrodę Grammy w kategorii „najlepsza płyta elektroniczna/taneczna” za swój debiutancki album.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Elly Jackson i Ben Langmaid poznali się w 2006 roku przez wspólnego przyjaciela. Ich debiutancki singel „Quicksand” został wydany niezależnie w 2008 przez małą francuską wytwórnię Kitsuné i wówczas nie spotkał się z sukcesem. Następnie duet podpisał kontrakt z Polydor Records i w marcu 2009 ukazał się drugi singel, „In for the Kill”. Muzycy wyruszyli wówczas w trasę koncertową z Lily Allen. Szeroką popularność La Roux zyskali dzięki trzeciemu singlowi, „Bulletproof”, wydanemu latem 2009. Piosenka ta zadebiutowała na 1. miejscu brytyjskiej listy przebojów[2]. W tym samym czasie wydany został też debiutancki album, La Roux, który dotarł do 2. pozycji na liście sprzedaży w Wielkiej Brytanii. Czwarty i ostatni singel z tej płyty, „I'm Not Your Toy”, ukazał się we wrześniu 2009. W październiku zespół wyruszył w trasę The Gold Tour, która zakończyła się w lipcu 2010. La Roux otrzymali dwie nominacje do Brit Awards oraz dwie MTV Europe Music Awards, a w lutym 2011 ich debiutancki album został uhonorowany Grammy jako „najlepsza płyta elektroniczna/taneczna”. Jackson udzieliła się wokalnie na płytach My Beautiful Dark Twisted Fantasy Kanye West oraz Business Casual kanadyjskiego duetu Chromeo. Piosenka „Hot Mess” nagrana z Chromeo cieszyła się popularnością w 2011 roku.

Pierwsze zapowiedzi drugiej płyty pojawiły się już w 2012 roku, a w 2013 część nowych utworów zostało zaprezentowanych na koncertach. Płyta Trouble in Paradise została ostatecznie wydana w lipcu 2014 roku, już bez Bena Langmaida, poprzedzona singlami „Let Me Down Gently” i „Uptight Downtown”. Krążek nie dorównał debiutowi pod względem sukcesu komercyjnego, ale został za to wysoko oceniony przez krytyków i uznany za jeden z najlepszych albumów 2014 roku według takich źródeł jak The Guardian i New Musical Express[3][4]. Albumowi towarzyszyła trasa, w ramach której muzycy koncertowali w Ameryce Północnej, Europie, Ameryce Południowej i Australii. W 2015 roku Elly udzieliła się w kilku utworach na płycie Music Complete grupy New Order. Pojawiła się też gościnnie w filmie Absolutnie fantastyczne, gdzie wykonała dwie piosenki z płyty Trouble in Paradise.

W 2019 roku La Roux nagrała gościnny wokal na płytę Igor rapera Tyler, The Creator. Trzecia studyjna płyta La Roux, Supervision, została wydana niezależnie w lutym 2020[5], poprzedzona singlami „International Woman of Leisure”, „Gullible Fool” i „Automatic Driver”. Album spotkał się ze względnie pozytywnymi recenzjami[6] i osiągnął umiarkowany sukces na listach sprzedaży. La Roux zapowiedziała trasę koncertową po Europie i USA, jednak część amerykańska została przełożona, a później odwołana z powodu pandemii COVID-19[7]. Jackson następnie pojawiła się gościnnie na singlach „Too Far” i „Park Assist” artystów Boulevards i CASisDEAD. W 2021 wydała też cover utworu „Damaged Goods” grupy Gang of Four, promujący składankę The Problem of Leisure: A Celebration of Andy Gill & Gang of Four.

Członkowie[edytuj | edytuj kod]

Współpracownicy koncertowi[14]
  • Fernando Sanchez – gra na gitarze od 2019 roku
  • Louis Sommer – gra na gitarze od 2020 roku
  • Karl Bossche – występuje z La Roux od 2020 roku
Byli członkowie
  • Ben Langmaid – producent i kompozytor, w zespole pozostawał w cieniu Elly i nie pokazywał się w teledyskach, przez co La Roux było często mylnie brane za solowy projekt wokalistki. W rzeczywistości ich role w zespole były niemal równe[15]. Langmaid opuścił La Roux na początku 2012 roku, w trakcie nagrywania drugiej płyty.
Byli współpracownicy koncertowi
  • Mickey O'Brien – grała na instrumentach klawiszowych i udzielała się w chórkach od 2008 do 2016 roku
  • William Bowerman – grał na perkusji od 2009 do 2016 roku
  • Ed Seed – grał na gitarze od 2013 do 2016 roku
  • Matthew „Matty” Carroll – grał na gitarze basowej od 2013 do 2016 roku
  • Michael Greene (Mike Norris) – drugi muzyk odpowiedzialny za instrumenty klawiszowe, związany z La Roux do 2012 roku. Powodem rozstania z zespołem było obranie solowej drogi artystycznej.
  • Seye Adelekan – gitara basowa i chórki, 2016
  • Olugbenga Adelekan – gitara basowa, instrumenty klawiszowe i chórki, 2016
  • Jay Sharrock – perkusja, 2016

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Pozycje na listach Certyfikaty
UK
[16]
IRL
[17]
GER
[18]
AUT
[19]
SWI
[20]
BEL
[21]
NLD
[22]
NOR
[23]
AUS
[24]
USA
[25]
2009 La Roux 2 7 54 34 54 34 55 36 22 70
2014 Trouble in Paradise 6 15 33 50 17 19 48 38 28 20
2020 Supervision 20 85

Single[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Pozycje na listach Certyfikaty Album
UK
[29]
IRL
[17]
GER
[30]
AUT
[19]
SWI
[20]
BEL
[21]
NLD
[22]
NOR
[23]
AUS
[24]
USA
[31]
2008 „Quicksand” 129 La Roux
2009 „In for the Kill” 2 13 92 53 43 11 36
Bulletproof 1 5 13 3 42 5 20 18 5 8
„I'm Not Your Toy” 27
2014 „Let Me Down Gently” 194 Trouble in Paradise
„Uptight Downtown” 63
„Tropical Chancer”
„Kiss and Not Tell”
2019 „International Woman of Leisure” Supervision
„Gullible Fool”
2020 „Automatic Driver”
„Too Far” (oraz Boulevards)
2021 „Park Assist” (oraz CASisDEAD)
„Damaged Goods” The Problem of Leisure

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ian Youngs: BBC Sound of 2009: La Roux (ang.). bbc.co.uk, 2009-01-05. [dostęp 2009-07-25].
  2. La Roux – Bulletproof (ang.). www.chartstats.com. [dostęp 2010-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-07-27)].
  3. Best albums of 2014: No 6 – Trouble in Paradise by La Roux (ang.). www.theguardian.com. [dostęp 2015-04-06].
  4. NME's Top 50 Albums Of 2014 (ang.). www.nme.com. [dostęp 2015-04-06].
  5. LA ROUX-SUPERVISION -DIGI- (niderl.). www.dejongensvanhemmes.nl. [dostęp 2019-10-20].
  6. Supervision by La Roux Reviews and Tracks (ang.). Metacritic. [dostęp 2020-02-15].
  7. La Roux - CANCELLED — The Commodore Ballroom (ang.). commodoreballroom.com. [dostęp 2021-12-18].
  8. La Roux (ang.). www.stars-celebrites.com. [dostęp 2010-02-10].
  9. The other side of La Roux (ang.). www.dailymail.co.uk. [dostęp 2010-08-27].
  10. Caitlin White: La Roux's Uncomfortable Paradise (ang.). vice.com, 2014-08-01. [dostęp 2020-03-18].
  11. Gerrick D. Kennedy: La Roux takes its best shot (ang.). Los Angeles Times, 2010-07-14. [dostęp 2020-03-18].
  12. Alexandra Pollard: La Roux: ‘The gay community are dying for you to label yourself’ (ang.). The Independent, 2020-02-05. [dostęp 2020-03-18].
  13. Daniel Megarry: British pop enigma La Roux is back and bolder than ever (ang.). Gay Times, 2020-03-25. [dostęp 2020-03-27].
  14. La Roux Teases Supervision in Kingston (ang.). matuklon.com, 2020-02-05. [dostęp 2021-12-18].
  15. Rebecca Lovell: The Best New Acts of 2009: La Roux (ang.). www.guardian.co.uk, 2009-01-28. [dostęp 2009-07-25].
  16. La Roux | full Official Chart History (ang.). www.officialcharts.com. [dostęp 2020-03-18].
  17. a b Discography La Roux (ang.). irish-charts.com. [dostęp 2020-03-18].
  18. Najwyższe pozycje dla albumów w Niemczech:
  19. a b Discographie La Roux (niem.). austriancharts.at. [dostęp 2009-12-11].
  20. a b Discography La Roux (ang.). swisscharts.com. [dostęp 2009-12-11].
  21. a b Discografie La Roux (niderl.). www.ultratop.be. [dostęp 2010-09-08].
  22. a b Discografie La Roux (niderl.). dutchcharts.nl. [dostęp 2009-12-11].
  23. a b Discography La Roux (ang.). norwegiancharts.com. [dostęp 2020-03-18].
  24. a b Discography La Roux (ang.). australian-charts.com. [dostęp 2009-12-11].
  25. La Roux Chart History: Billboard 200 (ang.). www.billboard.com. [dostęp 2020-02-15].
  26. a b c Certified Awards Search (ang.). www.bpi.co.uk. [dostęp 2010-08-27].
  27. The Irish Charts – All there is to know (ang.). www.irishcharts.ie. [dostęp 2015-04-24].
  28. ARIA Charts – Accreditations – 2009 Albums (ang.). www.aria.com.au. [dostęp 2015-04-24].
  29. Najwyższe pozycje dla singli w Wielkiej Brytanii:
  30. Chartverfolgung / La Roux / Single (niem.). Musicline.de. [dostęp 2010-09-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-09)].
  31. La Roux – Charts & Awards – Billboard Singles (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2010-09-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-23)].
  32. a b ARIA Charts - Accreditations - 2009 Singles (ang.). www.aria.com.au. [dostęp 2020-03-18].
  33. Gold-/Platin-Datenbank (niem.). www.musikindustrie.de. [dostęp 2020-03-18].
  34. Gold & Platinum - RIAA (ang.). riaa.com. [dostęp 2020-03-18].
  35. Silver Clef Past Award Winners – Nordoff Robbins – Music Transforming Lives (ang.). www.nordoff-robbins.org.uk. [dostęp 2015-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-19)].
  36. Jamie Fullerton: NME News La Roux and Skream win Shockwaves NME Awards Best Dancefloor Filler (ang.). www.nme.com, 2010-02-24. [dostęp 2015-04-26].
  37. a b IDMA's – 2009 IDMA Nominees and Winners FOR 2010 (ang.). www.wintermusicconference.com. [dostęp 2015-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-11)].
  38. Grammys 2011 Winners (ang.). The New York Times, 2011-02-14. [dostęp 2015-04-24].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]