Latyfundium

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Latyfundium (l. mn. latyfundia) – ogromna posiadłość ziemska należąca do jednej osoby lub organizacji, np: Kościoła, stanowiąca podstawę potęgi materialnej i znaczenia politycznego jej właściciela[1]. Wyrażenie pochodzi od Plinjusza, który w swojej Historii naturalis użył pierwszy raz tego określenia[2].


Pierwsze latyfundia powstały na terenie Italii od III w p.n.e., w wyniku łączenia dzierżaw gruntów publicznych, skupowania lub zagarniania za długi ziem drobnych rolników oraz nabywania za bezcen ziem ludzi proskrybowanych. Podstawą ich rozwoju była praca kolonów, często zatrudniano w nich także niewolników. W 133–123 p.n.e. Tyberiusz Grakchus i Gajusz Grakchus (trybunowie plebejscy) próbowali wprowadzić reformę rolną, która miała polegać na rozparcelowaniu latyfundiów. Reforma nie powiodła się.

W dawnej Polsce latyfundiami określano rozległe posiadłości ziemskie należące najczęściej do Kościoła lub rodów magnackich. Przykładem latyfundium należącego do jednej osoby był majątek prywatny biskupa Piotra Myszkowskiego w skład którego wchodziły 3 miasta 78 wsi i 3 zamki[3]. Po rozbiorach Polski latyfundia uległy znacznemu ograniczeniu i zaczęły tracić na znaczeniu.

Latyfundia występują obecnie głównie w Ameryce Południowej, w takich krajach, jak Brazylia czy Argentyna, i są nastawione na hodowlę.

Przypisy

  1. Antoni MączakEncyklopedia historii gospodarczej Polski do 1945 roku, Warszawa 1981, Tom A-N, s. 404,
  2. Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powszechna, Kraków, Tom VIII, s. 320,
  3. Zbigniew Stankiewicz,Dzieje wielkości i upadku Aleksandra Wielopolskiego, Warszawa 1967, s. 11,

Zobacz też[edytuj]