Piotr Myszkowski (biskup)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piotr Myszkowski
Piotr Myszkowski
Herb Piotr Myszkowski
Data urodzenia 1505[1]
Data śmierci 5 kwietnia 1591
biskup płocki
Okres sprawowania 1567-1577
biskup krakowski
Okres sprawowania 1577-1591
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 5 lipca 1577
Sakra biskupia brak danych

Piotr Myszkowski (ur. ok. 1505[2] w Przeciszowie, zm. 5 kwietnia 1591 w Krakowie) – biskup płocki i krakowski oraz podkanclerzy koronny, sekretarz wielki koronny i królewski.

Życiorys[edytuj]

Medal z wizerunkiem Piotra Myszkowskiego 1620.

Piotr Myszkowski herbu Jastrzębiec studiował na Akademii Krakowskiej od 1527 r. wspierany finansowo przez bpa krakowskiego Piotra Tomickiego. Dalsze studia odbył w Padwie (po 1535 r.) i Rzymie (1542 r.). W 1544 r. został mianowany kanonikiem krakowskim i gnieźnieńskim. Biskup płocki w latach 1567-1577, przeniesiony na biskupstwo krakowskie 5 lipca 1577 roku, podkanclerzy koronny, sekretarz wielki koronny od 1559 roku, scholastyk krakowski, dziekan krakowski w 1560 roku,[3] Jako ksiądz i biskup zgromadził ogromny majątek ziemski który stanowiły 3 miasta i 78 wsi oraz zamki w Bobolicach, Książu Wielkim i Mirowie[4], z którego po jego śmierci bratankowie Piotr i Zygmunt Myszkowscy utworzyli w 1601 r. tzw. Ordynację Myszkowskich[5].

 Osobny artykuł: Ordynacja Myszkowskich.

Piotr Myszkowski pracował również jako sekretarz królewski, a od 1559 r. na dworze króla Zygmunta Augusta zajmował stanowisko podkanclerzego. Był sygnatariuszem aktu unii lubelskiej 1569 roku[6]. W 1573 roku potwierdził elekcję Henryka III Walezego na króla Polski[7]. Jako biskup krakowski zabiegał o wydanie edyktów antyariańskich. W 1580 r. zwołał synod diecezjalny. Rozbudował pałace biskupów krakowskich w Kielcach i Bodzentynie. Popierał działalność jezuitów. Za czasów jego rządów ks. Piotr Skarga założył w Krakowie Arcybractwo Miłosierdzia. Sprzyjał także zakonowi dominikanów. Zgromadził wokół siebie wielu intelektualistów i uczonych. Był mecenasem Jana Kochanowskiego. Został pochowany w kaplicy św. Dominika przy kościele OO Dominikanów. Kaplica ta jest dziełem Santi Gucciego, mauzoleum rodu Myszkowskich.

W 1575 podpisał elekcję cesarza Maksymiliana II Habsburga[8].

Przypisy

  1. Wielka ilustrowana encyklopedia powszechna, Wydawnictwo Gutenberga Kraków,Tom XI, s. 65,
  2. Wielka ilustrowana encyklopedia powszechna, Wydawnictwo Gutenberga Kraków,Tom XI, s. 65,
  3. Urzędnicy centralni i nadworni Polski XIV-XVIII wieku, Kórnik 1992, s. 146.
  4. Zbigniew Stankiewicz,Dzieje wielkości i upadku Aleksandra Wielopolskiego, Wiedza Powszechna, Warszawa 1967, s. 11,
  5. Krzysztof Myśliński, Pałac Wielopolskich w Chrobrzu siedziba Ordynacji Myszkowskich, Kielce 2012, s. 74,
  6. Volumina Legum, t. II, Petersburg 1859. s. 87.
  7. Świętosława Orzelskiego bezkrólewia ksiąg ośmioro 1572-1576, Kraków 1917, s. 149.
  8. Leszek Kieniewicz, Senat za Stefana Batorego, Warszawa 2000, s. 299.