Leon Chrapko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Józef Chrapko
Data i miejsce urodzenia 20 lutego 1937
Zagórz

Leon Józef Chrapko (ur. 20 lutego 1937 w Zagórzu) – polski artysta malarz, poeta, i prozaik.

„Nie można oddzielić Chrapko-malarza,
od Chrapko-poety. W swoich lirykach
jest malarzem, natomiast w obrazach
wyczuwa się poetycką duszę”. 
Mariusz Markiewicz

Leon Chrapko urodził się 20 lutego 1937 roku w Zagórzu koło Sanoka. Jest synem Dymitra i Zofii. Ojciec jego był z pochodzenia Rusinem, matka Polką. Po ukończeniu szkoły podstawowej wyjechał do Gdańska aby rozpocząć naukę w szkole budownictwa okrętowego. Po jej ukończeniu starał się o przyjęcie do „Conradinium” gdańskiego. Z powodu posiadania rodziny za granicą (wuja w USA) ówczesne władze uniemożliwiły mu kontynuowanie nauki. Pozostał jednak nadal na Wybrzeżu i przebywał w Sopocie, gdzie na skromne życie zarabia wykonywaniem rysunków sprzedawanych turystom. Tam został zauważony przez Jarosława Trzebiatowskiego profesora malarstwa z Wilna. W pracowni profesora Trzebiatowskiego studiował przez cztery lata tajniki malarstwa. Wrócił potem w rodzinne strony, podejmując pracę na PKP w lokomotywowni Rozwadów. Początkowo pracował jako pomocnik maszynisty, następnie jako maszynista. W tym czasie wielki wpływ na młodego Leona wywierał Konstanty Grygorowicz, który uczył go nie tylko rzemiosła parowozowego ale przede wszystkim szacunku do pracy i drugiego człowieka. Leon Chrapko poświęcił mu wiersz zamieszczony w tomiku poezji „Zofia i Dymitr” („Teraz należysz do mnie i do niej”). Następnie pracował w administracji państwowej, pozostając we wdzięcznej pamięci mieszkańców Tyrawy Wołoskiej. W latach 1978-86, w Sanoku gdzie w tym czasie mieszkał, prowadził jedną z pierwszych w PRL-u prywatną „Galerię sztuki” (od 1978 do 1986 w kamienicy przy ówczesnym Placu Rewolucji Październikowej 11; później Rynek[1][2]). Następnie wraz z żoną Grażyną był gospodarzem Domu wycieczkowego PTTK w Dukli. W roku 1988 pokonał chorobę nowotworową krtani. W roku 1988 rozpoczął pracę jako nauczyciel plastyki w Szkole Podstawowej w Orelcu. Jest twórcą autorskiego programu „wychowanie przez sztukę” - wychowanie przez plastykę. Od roku 1992 wraz z żoną Grażyną Kaznowską–Chrapko prowadzi gospodarstwo agroturystyczne - „Dom Twórczy LeGraż” (nazwa od imion Leon i Grażyna). Uczy swoich gości malarstwa. Wraz z żoną skupiają wokół siebie ludzi, których wprowadzili w atmosferę Bieszczadów. Cieszy się szczególną estymą w środowisku twórców związanych z Bieszczadami.

Za początek artystycznej kariery Leona Chrapko uważa się rok 1964, kiedy to w maju, w Sanockim Domu Kultury zorganizowano pierwszą indywidualną wystawę malarstwa, na której pokazano 30 płócien. Na przestrzeni lat 1964-2005 swoje prace malarskie i graficzne prezentował na 23 wystawach indywidualnych i w 21 wystawach zbiorowych. Jest artystą oryginalnym, jego twórczość nie daje się łatwo zaszufladkować. Wypowiada się tak przez formę jak i przez kolor. Wśród jego prac znaleźć można scenki rodzajowe, tęskne pejzaże i portrety. Niektóre tematy artysta widzi surrealistycznie. Uprawia zarówno malarstwo sztalugowe jak i techniki graficzne. Jego prace są wysoko cenione przez kolekcjonerów.

Za pierwszą publikację wiersza uznać należy zamieszczenie w roku 1974, na łamach „Chłopskiej Drogi” wiersze „Czerwone kwiaty”, jako wiersza tygodnia. Leon Chrapko wydał dotąd 6 tomików wierszy o tytułach: „Ta nasza ziemia”, „Białe notatki”, „W poszukiwaniu Arkadii”, „Maluję inne łąki, lasy, światło”, „Zofia i Dymitr”, „Przenikanie”. W 1988 ukazały się eseje „Zapiski suchorzeckie” a w 2006 roku powieść „Tętno”.

Dwukrotnie, w roku 1991 i 1994 Leon Chrapko został nagrodzony przez Wojewodę Krośnieńskiego za całokształt twórczości. Od Marszałka województwa podkarpackiego otrzymał w roku 2004 nagrodę za twórczość literacką. Dwukrotnie otrzymał też, od Związku Literatów Polskich – Oddział w Rzeszowie „Złote Pióro”, w roku 2002 za tomik poezji „Zofia i Dymitr” a roku 2007 za powieść „Tętno”. Został członkiem Związku Literatów Polskich, członkiem komisji rewizyjnej Korporacji Literackiej w Sanoku[3]. Jego prace zdobią kościół w Bóbrce koło Soliny.

Poeta Jan Szelc napisał w 1997 wiersz pt. Samotność (Leonowi Chrapko), wydany w tomiku poezji pt. Mycykowy Dział w 1998[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Czesław Skrobała. Sanocki marchand?. „ Podkarpacie”, s. 7, Nr 42 z 22 października 1981. 
  2. Jan Grygiel. Pasja i upór. „Nowiny”, s. 4, Nr 106 z 7-8 maja 1988. 
  3. Szuber prezesem. „Tygodnik Sanocki”. Nr 27 (399), s. 1, 2 lipca 1999. 
  4. Jan Szelc: Mycykowy Dział. Sanok: 1998, s. 31. ISBN 83-905046-9-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]