Bóbrka (powiat leski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bóbrka
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat leski
Gmina Solina
Liczba ludności 510
Strefa numeracyjna (+48) 13
Kod pocztowy 38-623[1]
Tablice rejestracyjne RLS,RBI,KUL
SIMC 0360508
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Bóbrka
Bóbrka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bóbrka
Bóbrka
Ziemia49°25′01″N 22°26′56″E/49,416944 22,448889

Bóbrkawieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie leskim, w gminie Solina. Wieś leży w dolinie Sanu nad Jeziorem Myczkowskim na stokach dwóch wzniesień: Koziniec (521 m) z widocznym kamieniołomem oraz Żukowiec (502 m). Przez wieś przebiega droga wojewódzka nr 895[2]. Bóbrka zwana była także Bóbrką Damazówką lub Bóbrką Blizińskiego.

Integralne części wsi Bóbrka[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0360514 Bazyle część wsi
0360520 Jawor część wsi

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa krośnieńskiego.

Historia[edytuj]

Zachowane dokumenty z 1436 i 1441 wymieniają takie wsie jak Bóbrkę, Olszanicę, Uherce, Myczkowce, Rajskie i "inne". Dotyczą wsi założonej na prawie wołoskim pod nazwą Bóbrka jako własność szlachecka w dobrach SobieńLesko. Na podstawie podziału między Małgorzatą żoną Przedpełka Mościca z Wielkiego Koźmina a jej stryjem Mikołajem Kmitą z Wiśnicza kasztelanem przemyskim' Małgorzata Kmita odstępuje Mikołajowi i jego synom zamek Sobień z wsiami do zamku należącymi: Olszanica, Bóbrka, Solina i in. Stanisław, Mikołaj i Jan bracia z Wiśnicza, synowie Mikołaja z Sobnia, w latach 1456–57 pozywają Jana Kmitę z Wiśnicza, kasztelana lwowskiego o gwałtowne zajęcie dóbr przypadłych in „sorte vulgariter loszem”: zamku Sobnia i wsi Załuż, Myczkowce, Bóbrka i in. Jan i Stanisław Kmitowie dziedzice na Sobniu w 1479 pożyczyli od Piotra z Rytarowiec podkomorzego sanockiego 200 grzywien, za które zastawili mu wsie Myczkowce, Bóbrka, zapewnili mu daninę w baranach i wieprzach z Bóbrki. Z kolei Piotr z Rytarowiec podkomorzy pożyczając od żony swej Elżbiety 100 grzywien zapisuje jej tę kwotę na pieniądzach posiadanych na wsiach Bóbrka i Myczkowce. W 1483 Jan Kmita z Sobnia zabezpiecza bratu swemu ks. Stanisławowi kanonikowi sandomierskiemu pożyczone od tegoż 1000 grzywien na czterech wsiach należących do zamku Sobnia: Myczkowce, Bóbrka i in. W 1486 kniaziowie z Soliny i Polany oraz 8 kmieci z Soliny, Bóbrki i Olszanicy ręczą swemu panu, Stanisławowi Kmicie, za poddanego Stecza z Bóbrki. Źródła wymieniają imiona mieszkańców Bóbrki: Iwan, Iwan Walter, Demetrius, Senko, Hrycz, Stecz kmiecie (chłopi). W 1486 kniaziowie z Soliny i Polany i 8 kmieci z Soliny, Bóbrki i Olszanicy poręczyli swemu panu, Stanisławowi Kmicie, za poddanego Stecza z Bóbrki. Z 1488 r. – kolejny dokument wymienia więcej miejscowości położonych w dolinie Sanu tj. Bóbrka Tworylne, Rajskie, Terkę (Tharnawkę), Wołkowyję, Berezkę, Solinę, Myczkowce, Uherce a właścicielem tej miejscowości jak i całego klucza Sobień – Lesko jest – Stanisław Kmita z Sobienia. Maciej podkomorzy sanocki i ks. Piotr (Balowie) bracia rodzeni z Nowotańca, Hoczwi i in. Skarżą Stanisława Kmitę z Sobnia, że nie chce sypać granic, gdzie ich brak, i odnawiać dawnych między ich wsiami: oba terpiczowy, Berezka, Wołkowyja, Terka (Tharnawka) z jednej a wsiami Myczkowce, Solina, Rajskie, Bóbrka, Tworylne z drugiej strony. W 1489 Stanisław Kmita kasztelan sanocki zapisał żonie Katarzynie – córce Jana Amora z Tarnowa 6000 zł węg. Na połowie swych dóbr: zamek Sobień, wsie do zamku należące: Bóbrka, Solina i inne. W 1503 Stanisław Kmita wojewoda Bełzski i starosta przemyski gwarantuje Stanisławowi Derszniakowi -podkomorzemu przemyskiemu, terminowy zwrot długu 300 zł zastawem swych dóbr Solina, Bóbrka i Stefkowa Wola. W 1541 Piotr Kmita zapisuje swej żonie Barbarze z Felsztyna córce Jana Herburta 5000 zł na dobrach Bóbrki i innych.

Nie ominęły Bóbrki najazdy Tatarów w 1624, Szwedów w 1655, czy Węgrów w 1657. W 1672 podczas ostatniego już najazdu czambułów tatarskich Nuradyn-Soltana, we wsi ocalały tylko 3 domy. Tatarzy ograbili i spalili wieś, a mieszkańców uprowadzili do niewoli. Wioska była wówczas własnością Zielińskiego.

Miejscowość Bóbrka należała m.in. do Kmitów i Skotnickich, Sokołowskich.

W 1876 tutejszy majątek otrzymał jako wiano biorąc ślub z Pelagią z Sokołowskich i zamieszkał tu od 1876 komediopisarz i poszukiwacz w tej miejscowości nafty Józef Bliziński (1827–1893)- autor Pana Damazego. Dwór obecnie jest zalany wodami zalewu Myczkowskiego.

Wieś zasłynęła również przez wydarzenia, jakie rozegrały się w 1932, kiedy to chłopi stanęli w obronie kapliczki upamiętniającej zniesienie pańszczyzny. Kapliczka stoi do dziś. 26 maja 1945 UPA powiesiła sołtysa Stefana Derenia – Polaka, a kilka dni później Władysława Tokarskiego.

W latach 1937-39 wybudowano we wsi murowaną cerkiew i kościół. Wybuch wojny uniemożliwił poświęcenie obiektów. Dopiero w 1971 konsekrowano kościół rzymskokatolicki Parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa.

18 września 1944 wieś zajęły wojska radzieckie[5].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  2. Geoportal. Mapa topograficzna i satelitarna. [dostęp 2015-10-12].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  5. ВОВ-60 – Сводки

Linki zewnętrzne[edytuj]