Leon Jankowski (oficer)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Jankowski
podpułkownik broni pancernych podpułkownik broni pancernych
Data i miejsce urodzenia 6 września 1901
Wólka Mławska
Data i miejsce śmierci 1 maja 1975
Kutno
Przebieg służby
Lata służby 1920–1948
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 32 pułk piechoty
1 pułk czołgów
3 pułk pancernym
11 batalion pancerny
10 brygada kawalerii pancernej
1 pułk czołgów
66 batalion czołgów
batalion zapasowy czołgów
7 pułk pancerny
Stanowiska dowódca pułku
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania włoska
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino Medal Wojska Order Imperium Brytyjskiego od 1936 (wojskowy) Kawaler Orderu Korony Włoch

Leon Wawrzyniec Jankowski[a] (ur. 6 września 1901 w Wólce Mławskiej, zm. 1 maja 1975 w Kutnie) – oficer broni pancernych Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, w 1964 mianowany pułkownikiem przez generała Władysława Andersa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Stanisława i Heleny z Parcińskich. W czerwcu 1920 wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego[2].

Od 4 sierpnia 1921 do 7 lipca 1922 był uczniem klasy 41. lub 44. Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, a w roku szkolnym 1922/1923 uczniem Oficerskiej Szkoły Piechoty w Warszawie[3]. 2 lipca 1923 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 64. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4], a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 32 pułku piechoty w Modlinie na stanowisko dowódcy plutonu[5]. Od stycznia do lipca 1925 był słuchaczem Centralnej Szkoły Czołgów. Po ukończeniu kursu przydzielono go do 1 pułku czołgów na stanowisko dowódcy plutonu. 21 grudnia 1925 został awansowany na porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 i 55. lokatą lokatą w korpusie oficerów piechoty[6]. Od października 1931 dowodził kompanią szkolną w 3 pułku pancernym w Modlinie[7][8]. W kwietniu 1934 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Czołgów i Samochodów Pancernych w Modlinie[9] na stanowisko dowódcy szwadronu w doświadczalnym batalionie pancerno-motorowym. W 1935 został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 i 212. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1937 został przeniesiony do korpusu oficerów broni pancernych. W tym samym roku jednostka, w której pełnił służbę została przemianowana na 11 batalion pancerny. Na stanowisku dowódcy szwadronu pozostawał do wybuchu wojny.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 służył w Ośrodku Zapasowym Broni Pancernych nr 3, który został ewakuowany do Żurawicy, a następnie Podkamienia na Podolu[10]. Jako zastępca dowódcy pozostałości 5 bpanc walczył z pododdziałami Armii Czerwonej i ukraińskimi bojówkami w okolicach Tyśmienicy i Nadwórnej. 22 września przekroczył granice węgierską i został internowany[2].

Po dwóch tygodniach pobytu w obozie uciekł i przedostał się do Francji. W listopadzie 1939 mianowany został dowódcą kompanii w batalionie zapasowym. Następnie przeniesiony do 10 brygady kawalerii pancernej na dowódcę szwadronu. Do Anglii ewakuowany został z portu La Rochelle. W lipcu 1940 został dowódcą kompanii w II batalionie 1 pułku czołgów, a w styczniu oddelegowany został na kurs dla oficerów starszych. Po kursie pełnił obowiązki dowódcy kompanii 66 batalionu czołgów. W lipcu 1942 został skierowany na Bliski Wschód, gdzie 5 sierpnia 1942 objął stanowisko zastępcy dowódcy 5 batalionu czołgów. 3 maja 1943 został awansowany do stopnia majora[11]. Po przemianowaniu 5 batalionu czołgów na 1 pułk ułanów krechowieckich, odpowiadał za szkolenie pancerne oddziału. W maju 1944 został przeniesiony na stanowisko dowódcy batalionu zapasowego czołgów, a we wrześniu wyznaczony na zastępcę dowódcy 7 pułku pancernego[11]. W styczniu 1945 został jego ostatnim dowódcą[11]. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1946, lecz awans ten został ogłoszony kilka lat później. W lipcu 1946 wraz ze swoim pułkiem został skierowany do obozu Hardwick Hall w Środkowej Anglii. Po przekształceniu pułku w Dywizyjny Ośrodek Wyszkolenia Zawodowego, został dowódcą i jednocześnie komendantem obozu w Hardwick Hall[2].

W lutym 1949 został zwolniony z PSZ i osiadł w Mansfield. Podjął pracę miejscowej fabryce. W 1964 został mianowany pułkownikiem. Do Polski powrócił w latach lat 70. XX w. i zamieszkał w Kutnie[10]. Tam też zmarł i został pochowany na cmentarzu parafialnym.

Był żonaty z Janiną Niewęgłowską, z którą miał dwoje dzieci: Barbarę i Wojciecha[12].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W 1935 sprostowano imię i datę urodzenia z „Leon II ur. 16 września 1901” na „Leon Wawrzyniec ur. 6 września 1901”[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 1 czerwca 1935, s. 64.
  2. a b c Suchcitz i Wroński 2002 ↓, s. 81.
  3. Lenkiewicz, Sujkowski i Zieliński 1930 ↓, s. 464, 493.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 44 z 3 lipca 1923, s. 439.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 52 z 29 lipca 1923, s. 494.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 136 z 23 grudnia 1925, s. 736.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931, s. 330.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 105, 733.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934, s. 159.
  10. a b Tym 2017 ↓, s. 350.
  11. a b c Tym 2017 ↓, s. 330, 350.
  12. Suchcitz i Wroński 2002 ↓, s. 82.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]