Leonard Boguszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leonard Michał Boguszewski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 16 września 1936
Brody
Data i miejsce śmierci 17 maja 2016
Wrocław
Przebieg służby
Lata służby 1955–1996
Siły zbrojne Siły Zbrojne Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi POL Srebrna Odznaka Za Zasługi w Zwalczaniu Powodzi BAR.png POL Złota Odznaka Zasłużony dla Energetyki BAR.png Medal Komisji Edukacji Narodowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Złoty Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej

Leonard Michał Boguszewski (ur. 16 września 1936 w Brodach, zm. 17 maja 2016 we Wrocławiu) – polski dowódca wojskowy, generał brygady Wojska Polskiego, docent dr nauk wojskowych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jego ojciec Mikołaj w latach 1917–1919 był oficerem formacji kolejowych Armii Rosyjskiej. W międzywojennej Polsce był urzędnikiem kolejowym.

Boguszewski w 1954 roku ukończył technikum mechaniczne w Żarnowie i przez rok pracował jako technik normowania w Zakładach Chemicznych Żarnów (wydział mechaniczny).

W 1955 roku wstąpił do wojska i rozpoczął służbę w Oficerskiej Szkole Inżynieryjnej we Wrocławiu. Rok później w wyniku redukcji sił zbrojnych, jego rocznik został rozwiązany, a Boguszewski został powołany do służby jako podoficer zawodowy, pozostając w szkole na stanowisku instruktora w batalionie zabezpieczenia. W 1957 roku został powołany do batalionu podchorążych. W 1959 roku po ukończeniu szkoły z I lokatą mianowany podporucznikiem w korpusie oficerów wojsk inżynieryjnych. Skierowany został do służby w 18 Batalionie Saperów w Nysie (2 Dywizja Zmechanizowana w Nysie). Służył jako dowódca plutonu pływającego transporterów gąsienicowych. W 1962 roku mianowany porucznikiem. W 1964 roku został dowódcą kompanii desantowo-przeprawowej, a następnie starszy pomocnik szefa sztabu batalionu ds. operacyjno-mobilizujących. Za udział w ratowaniu ludzi podczas akcji przeciwpowodziowej został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi. W 1966 roku awansowany na stopień kapitana. Wkrótce, bo w latach 1967–1970 studiował na kierunku dowódczo-sztabowym w Akademii Sztabu Generalnego WP w Warszawie. Po ukończeniu studiów został dowódcą batalionu pontonowego w 6. Pułku Pontonowym w Głogowie. Tam służąc w 1972 roku awansowany na stopień majora i w tym samym roku objął funkcję szefa sztabu – zastępcy dowódca 6. Pułku Pontonowego. W drodze wyróżnienia w 1974 roku został awansowany na podpułkownika.

Po awansie w tym samym roku przeniesiony do Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Inżynieryjnych im. gen. J. Jasińskiego we Wrocławiu. Pozostawał do 1980 roku jako starszy wykładowca. W tym czasie pełnił kilka funkcji: zastępcy kierownika cyklu taktyki; kierownika cyklu (szef Katedry Taktyki Rodzajów Wojsk); 1979–1980 zastępca Komendanta WSOWInż. ds. szkolenia. 28 kwietnia 1983 roku został Komendantem WSOWInż. Pozostawał na tym stanowisku do 18 wrzenia 1990 roku (w tym czasie nastąpiła zmiana nazwy szkoły po reorganizacji na Wyższą Szkołę Inżynierii Wojskowej). W czasie jego komendantury szkoła ta 3 razy zdobyła miano najlepszej Wojskowej Szkoły Oficerskiej w Wojsku Polskim.

W 1978 roku awansował na stopień pułkownika. W tym samym roku został doktorem nauk wojskowych w Akademii Sztabu Generalnego WP w Warszawie.

W 1980 roku na własną prośbę powrócił do służby liniowej. Został wówczas mianowany dowódcą 2. Warszawskiej Brygady Saperów im. gen. J. Bordziłowskiego w Kazaniu. Będąc dowódcą brygady przyczynił się do budowy 14 mostów o łącznej długości 1200 m. służących okolicznym mieszkańcom. Będąc Komendantem szkoły ukończył Kurs operacyjno-strategiczny w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie.

Na mocy uchwały Rady Państwa PRL nr 69/87 z 17 września 1987 roku mianowany generałem brygady.

W 1988 roku wybrany został do Wojewódzkiej Rady Narodowej Wrocławia.

Po zakończeniu kierowania WSIW, został szefem Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we Wrocławiu. Funkcję pełnił do 20 października 1992 roku. W tym czasie ukończył: kurs dla szefów Wojewódzkich Sztabów Wojskowych oraz kurs pionu obrony terytorialnej w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie.

3 listopada 1992 roku został wyznaczony zastępcą dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego – szefa Obrony Terytorialnej.

W latach 1992–1996 był dowódcą garnizonu wojskowego Wrocław.

W latach 1992–1995 był prezesem Wojskowego Klubu Sportowego Śląsk Wrocław.

Służbę wojskową zakończył z dniem 30 kwietnia 1996 roku. Później pracował w Instytucie Wojskowym jako sekretarz naukowy. Jest autorem 63 artykułów w różnych periodykach (stan na 2010 rok)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Mieszka we Wrocławiu. Żona Bernardyna, dwie córki: Małgorzata i Lucyna.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, T. I: A-H, Toruń 2010, s. 170-172.