Przejdź do zawartości

Lobelia jeziorna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Lobelia jeziorna
Ilustracja
Lobelia jeziorna
Systematyka[1]
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Klad

rośliny naczyniowe

Klad

Euphyllophyta

Klad

rośliny nasienne

Klasa

okrytonasienne

Klad

astrowe

Rząd

astrowce

Rodzina

dzwonkowate

Rodzaj

lobelia

Gatunek

lobelia jeziorna

Nazwa systematyczna
Lobelia dortmanna L.
Sp. Pl.: 929 (1753)[2]
Synonimy
  • Dortmanna lacustris G.Don
  • Lobelia lacustris Salisb.
  • Rapuntium dortmanna (L.) Chaz.[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]

Lobelia jeziorna (Lobelia dortmanna L.), zwana też stroiczką wodną lub jeziorną – gatunek roślin z rodziny dzwonkowatych.

Rozmieszczenie geograficzne

[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ma zasięg borealno-atlantycki – występuje w północnej Europie sięgając na południu do Francji, Niemiec, Polski, Białorusi i północnej Rosji. Rośnie także w północno-wschodniej i północno-zachodniej Ameryce Północnej na południu sięgając po Oregon i Pensylwanię[2].

W Polsce występuje wyłącznie w północno-zachodniej części kraju na Pojezierzu Zachodniopomorskim, Wschodniopomorskim i Południowopomorskim oraz na Wysoczyźnie Żarnowieckiej w obrębie Pobrzeża Południowobałtyckiego. Przez Polskę przebiega południowa granica zasięgu gatunku[4].

Morfologia

[edytuj | edytuj kod]
Kwiat i pąk
Liście
Pokrój
Zimozielona, wodna roślina zielna, z kłączem, rozetą liści i wzniesionym pędem kwiatonośnym[4]. Łodyga kwiatonośna zwykle do 50 cm[5], maksymalnie do 1,5 m[4]. Zazwyczaj jest nierozgałęziona, płytko bruzdowana – niemal obła, wewnątrz pusta[5].
Liście
Równowąskie zebrane w rozetę i wzniesione, na szczycie odgięte. Osiągają długość do kilku cm i szerokość do 5 mm. Blaszki są grubawe, zawierają dwa kanały powietrzne. Wierzchołek blaszki jest zaokrąglony. W dolnej części pędu kwiatonośnego wyrastają poza tym nieliczne liście łuskowate i drobne[5].
Kwiaty
Zebrane w grono na szczycie łodygi kwiatonośnej[5] wystającej nad powierzchnią wody. Na łodydze pod powierzchnią wody powstają kwiaty zamknięte (klejstogamiczne)[6]. Kwiaty wyrastają pojedynczo, wsparte łuskowatymi przysadkami, osadzone na cienkich i osiągających do 2 cm długości szypułkach. Działki kielicha drobne (o długości do 2 mm), wzniesione, trójkątnie lancetowate. Korona bladoniebieska w całości lub z białymi łatkami. U nasady zrośnięta w rurkę o długości 8 mm i średnicy do 3 mm. Łatki boczne i zwrócona w dół są eliptyczne, nieco krótsze od rurki. Dwie łatki zwrócone ku górze są krótsze i węższe. Pręciki zrośnięte są w rurkę. Szczyty pylników z pęczkami włosków. Zalążnia w dole obrośnięta dnem kwiatowym, wąska. Część górna szeroko stożkowata zwieńczona jest szyjką przechodzącą przez rurkę ze zrośniętych pręcików wystawiając na zewnątrz kwiatu dwułatkowe znamię[5].
Owoce
Torebki otwierające się dwiema klapkami[5], zawierające po ok. 250 drobnych nasion[4].

Biologia i ekologia

[edytuj | edytuj kod]
Łan lobelii jeziornej w wodach Jeziora Wielkie Gacno (Park Narodowy Bory Tucholskie)

Bylina. Kwitnie w lipcu i sierpniu[5]. Rozmnaża się zarówno generatywnie za pomocą nasion, jak i wegetatywnie. Owoce z nasionami powstają z kwiatów otwierających się (chasmogamicznych), jak zamkniętych i samopylnych (klejstogamicznych)[4]. Kwiaty otwarte są przedprątne i zapylane przez owady[6]. Nasiona są wysokokaloryczne i dobrze kiełkują. Rozmnażanie wegetatywne następuje za pomocą rozmnóżek powstających w liczbie 2 lub 3 na kłączu, które po kwitnieniu rozpada się na rośliny potomne[4].

Roślina zawiera sok mleczny[7]. Z powodu obecności alkaloidulobeliny jest trująca.

Ekologia

[edytuj | edytuj kod]

Rośnie w strefie przybrzeżnej jezior oligotroficznych[6], które z tego powodu alternatywnie nazywane są też lobeliowymi[5]. Preferuje zbiorniki o wodzie kwaśnej, rzadko rośnie w wodzie obojętnej lub zasadowej, ubogiej w sole mineralne, unika zwłaszcza wód z solami wapnia. Może występować do głębokości 2 m. Zwykle rośnie na dnie piaszczystym o różnej zawartości materii organicznej[4].

W zbiornikach tworzy agregacje jednogatunkowe lub rośnie wspólnie z poryblinem jeziornym Isoetes lacustris i brzeżycą jednokwiatową Littorella uniflora[6], sporadycznie w innych zbiorowiskach[4]. Gatunek charakterystyczny związku Lobelion dortmannae i zespołu Lobelietum dortmannae[8].

W optymalnych warunkach siedliskowych występuje na rozległych powierzchniach z zagęszczeniem do kilkudziesięciu roślin na m2, rozmnażając się wegetatywnie i generatywnie[4].

Zagrożenia i ochrona

[edytuj | edytuj kod]

W ciągu XX wieku gatunek stracił około 1/4 stanowisk w Polsce[4], podobne, a nierzadko większe tempo zanikania obserwowane jest w dużej części zasięgu gatunku[9]. Zagrożenie dla niego stanowi przekształcanie zlewni i brzegów jezior oraz właściwości fizyko-chemicznych ich wód (eutrofizacja, dystrofizacja i zakwaszanie)[4], przy czym bezpośrednią przyczyną jest wynikająca z ww. przemian nasilona konkurencja silniej i wyżej rosnących roślin wodnych i bagiennych, korzystających zwłaszcza z eutrofizacji, przy braku zdolności do konkurencyjności nisko i wolno rosnących rozet lobelii[9].

Gatunek objęty jest w Polsce ścisłą ochroną prawną od 1983 roku[10][11].

Kategorie zagrożenia gatunku:

Siedliska tego gatunku tj. jeziora lobeliowe, stanowią siedlisko przyrodnicze o kodzie 3110, stanowiące przedmiot ochrony w europejskiej sieci Natura 2000[14].

Obecność w kulturze

[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ten wzmiankowany jest pod nazwą ludową „car” w balladzie Świteź Adama Mickiewicza[5].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-04-14] (ang.).
  2. a b c Lobelia dortmanna L., [w:] Plants of the World online [online], Royal Botanic Gardens Kew [dostęp 2025-06-10].
  3. Lobelia dortmanna, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
  4. a b c d e f g h i j k l Zarzycki K., Kaźmierczakowa R., Mirek Z.: Polska Czerwona Księga Roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Wyd. III. uaktualnione i rozszerzone. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody PAN, 2014, s. 506-507. ISBN 978-83-61191-72-8.
  5. a b c d e f g h i Tadeusz Tacik, Rodzina: Lobeliaceae, Lobeliowate, [w:] Bogumił Pawłowski, Adam Jasiewicz (red.), Flora polska. Rośliny naczyniowe Polski i ziem ościennych, t. XII, Warszawa, Kraków: PAN, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1971, s. 100-101.
  6. a b c d Zbigniew Podbielkowski, Henryk Tomaszewicz, Zarys hydrobotaniki, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1982, s. 179, ISBN 83-01-00566-1.
  7. Jakub Mowszowicz, Rośliny wodne krajowe, Łódź: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1973, s. 391.
  8. Władysław Matuszkiewicz, Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, ISBN 83-01-13520-4, OCLC 749271059.
  9. a b Sune Ringsing Nielsen, Kenneth Thorø Martinsen, Ole Pedersen, Lars Baastrup-Spohr, Reasons for the dramatic loss of Lobelia dortmanna, a keystone plant species of softwater lakes in the Northern Hemisphere, „Freshwater Biology”, 68 (10), 2023, s. 1673-1684, DOI10.1111/fwb.14149 [dostęp 2025-09-13].
  10. Dz. U. z 1983 r. Nr 27, poz. 134 – Rozporządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 30 kwietnia 1983 r. w sprawie wprowadzenia gatunkowej ochrony roślin
  11. Dz. U. z 2014 r. poz. 1409 – Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin
  12. Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, 2006. ISBN 83-89648-38-5.
  13. Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.: Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, 2016. ISBN 978-83-61191-88-9.
  14. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 13 kwietnia 2010 r. w sprawie siedlisk przyrodniczych oraz gatunków będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, a także kryteriów wyboru obszarów kwalifikujących się do uznania lub wyznaczenia jako obszary Natura 2000 (Dz. U. z 2010 r. Nr 77, poz. 510)