Lucyna Legut

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lucyna Legut
Data i miejsce urodzenia 27 marca 1926
Sucha Beskidzka
Data i miejsce śmierci 4 marca 2011
Gdańsk
Zawód aktorka, malarka, pisarka
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Lucyna Maria[1] Legut-Werecka (ur. 27 marca 1926 w Suchej Beskidzkiej, zm. 4 marca 2011 w Gdańsku[2]) – polska aktorka teatralna, artystka malarka, pisarka, autorka utworów dla dzieci i młodzieży, słuchowisk radiowych oraz widowisk telewizyjnych i teatralnych.

W 1950[3] ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Aktorską w Krakowie. W latach 1945-1947[3] studiowała również na Akademii Sztuk Pięknych. W latach 1950-1951 była aktorką w Teatrze Młodego Widza, zaś w latach 1951-1956 grała na deskach Teatru Ziemi Pomorskiej w Toruniu. W latach 1956-1983 była aktorką Państwowego Teatru „Wybrzeże” w Gdańsku. Debiutowała jako pisarka w roku 1960.

Twórczość literacka[edytuj | edytuj kod]

  • Całkiem zwariowane urodziny Piotrka oraz to i owo o Paluch-Rogalskiej
  • Czekając na dziurę w niebie
  • Dla kogo ten wawrzyn?
  • Jak zdobyć męża czyli Skok stulecia
  • Jasiek chce być reżyserem, a Paluch-Rogalska cyrkówką
  • Jasiek pisze kronikę rodzinną, a Piotrek ciągle się w kimś kocha
  • Już nigdy nie będę się kłócił z Piotrkiem!
  • Marzę o ślubie
  • Miłosne niepokoje pana Zenka
  • Miłość trzynastolatki
  • Nie zabijajcie Desdemony
  • O tym, jak Jasiek został bezimiennym bohaterem albo awantura o sławę
  • Piotrek zgubił dziadka oko, a Jasiek chce dożyć spokojnej starości
  • Strach się martwi
  • Szyfon na ślubną suknię
  • Świerszcze mają sklep z instrumentami
  • Ta miłość przetrwa
  • Zacznijmy od pomidorów...
  • Życie artystki Kingi Kidney

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • 1966: ogólnopolski konkurs Programu 3 Polskiego Radia na małoobsadowe słuchowisko radiowe 1965 − I nagroda za słuchowisko Nie trzeba krzykiem zagłuszać ciszy nocy[1]
  • 1968: Międzynarodowy Konkurs Warszawa-Zagrzeb-Praga na słuchowisko radiowe za 1968 – I nagroda w etapie krajowym za słuchowisko Bohater potrzebny od zaraz[1]
  • 1980: Książka Roku – za powieść Nasza zmierzchowa mama[1]
  • 2000: nominacja do tytułu Kobiety Roku 2000 w plebiscycie miesięcznika Twój Styl[1]
  • 2001: Radiowa Osobowość Roku 2000 – nagroda Radia Gdańsk dla najdowcipniejszego gościa Salonu literackiego Radia Gdańsk[5]
  • 2005 – Laureat Nagrody Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury[7]
  • 2009 – Laureat Nagrody Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury[7]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o Małgorzata Smyl (oprac.): Lucyna Legut. Wojewódzka Biblioteka Publiczna w Gdańsku. [dostęp 2011-03-05].
  2. Lucyna Legut nie żyje. Gazeta Wyborcza Trójmiasto, 2011-03-04. [dostęp 2011-03-04].
  3. a b Zmarła Lucyna Legut. Trojmiasto.pl, 2011-03-04. [dostęp 2011-03-05].
  4. M.P. z 2000 r. Nr 25, poz. 522.
  5. a b Lucyna Legut. e-teatr.pl. [dostęp 2011-03-05].
  6. Lucynie - przyjaciele - spotkanie poświęcone Lucynie Legut. trojmiasto.pl, 2011-11. [dostęp 2012-12-11].
  7. a b Laureaci Nagrody Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury (pol.). gdansk.pl, 2016-06-23. [dostęp 2016-06-23].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.