Ludwik Bazylow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludwik Bazylow
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 4 kwietnia 1915
Lwów
Data i miejsce śmierci 17 stycznia 1985
Warszawa
profesor nauk humanistycznych
Alma Mater Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie
Doktorat 1939
Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie
Profesura 1968
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Okres zatrudn. 1952
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski - Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski - Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy 2 klasy - Order Sztandaru Pracy II klasy Złoty Krzyż Zasługi Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej
Grób Ludwika Bazylowa i jego żony Janiny

Ludwik Bazylow (ur. 14 kwietnia 1915 we Lwowie[1], zm. 17 stycznia 1985 w Warszawie[2]) – polski historyk, badacz dziejów Europy Wschodniej, profesor Uniwersytetu Warszawskiego oraz Wojskowej Akademii Politycznej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia historyczne w 1936 i polonistyczne w 1938 roku na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie; w 1939 otrzymał w tej samej uczelni tytuł doktora historii (praca pod tytułem "Starania Stefana Batorego o koronę polską") i starszą asystenturę w Katedrze Historii Polski. W latach 1940-1946 pracował w szkolnictwie i w Ossolineum, od 1946 roku na Uniwersytecie Wrocławskim, a od 1952 na Uniwersytecie Warszawskim.

W latach 1952-1956 zastępca profesora, a 1956-1961 docent na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie w 1961 roku został profesorem nadzwyczajnym, a w 1968 – zwyczajnym. Od 1961 roku był kierownikiem Katedry i Zakładu Historii Słowiańszczyzny i Europy Wschodniej UW. 1958-1966 prodziekan i dziekan Wydziału Historycznego UW. W latach 1966-1969 prorektor Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1957 był także kierownikiem Zakładu Badań Historycznych Instytutu Polsko-Radzieckiego w Warszawie. Równolegle był w latach 1975-1981 dyrektorem Instytutu Krajów Socjalistycznych Polskiej Akademii Nauk. Od 1973 przewodniczył Komisji Historycznej Polsko-Radzieckiej PAN. Członek PZPR od 1949 roku. W 1983 wybrany w skład Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Członek Rady Redakcyjnej periodyku Materiały i studia do historii prasy i czasopiśmiennictwa polskiego[3]. Przez wiele lat był czynnym członkiem Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej ds. Kadry Naukowej, Komitetu Nauk Historycznych PAN. Był również wiceprzewodniczącym Komitetu Słowianoznawstwa oraz redaktorem naczelnym periodyku "Pamiętnik Słowiański". Przez 10 lat przewodniczył Komitetowi Głównemu Akademickiego Turnieju Znajomości Języka Rosyjskiego i Wiedzy o Kraju Rad.

Wyróżniony nagrodą Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki I stopnia (czterokrotnie - 1970, 1973, 1982, 1983) oraz II stopnia (1967), a także nagrodą zespołową (1978). Otrzymał także nagrodę indywidualna Roku Nauki Polskiej (1973), nagrodę indywidualną Sekretarza Naukowego PAN (1978), nagrodą (zespołową) Trybuny Ludu, nagrodą im. Ludwika Waryńskiego (1983), nagrodą im. Wandy Wasilewskiej (1984). Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Złotym Krzyżem Zasługi, tytułem honorowym "Zasłużony Nauczyciel PRL". Doktor honoris causa Uniwersytetu im. Łomonosowa w Moskwie (1971).

Jego dorobek naukowy obejmuje blisko 300 pozycji różnego rodzaju, które dotyczą głównie historii Rosji, dziejom Słowiańszczyzny oraz historii powszechnej.

Jego synem był dziennikarz Krzysztof Bazylow.

Uczniowie[edytuj | edytuj kod]

Do grona uczniów L. Bazylowa zalicza się takie osoby jak: Krystyna Bałabanow-Zahorska, Andrzej Ciupiński, Liliana Głuchowicz-Trzebska, Stanisław Gregorowicz, Leszek Jaśkiewicz, Jerzy Purc, Andrzej Skrzypek, Mieczysław Tanty, Liliana Trzebska, Paweł Piotr Wieczorkiewicz, Mirosław Wierzchowski.

Najważniejsze prace[edytuj | edytuj kod]

  • Mikołaj Dobrolubow (1955);
  • Działalność narodnictwa rosyjskiego w latach 1878-1881 (1960);
  • Polityka wewnętrzna caratu i ruchy społeczne w Rosji na początku XX wieku (1966);
  • Siedmiogród a Polska 1576-1613 (1967);
  • Historia Rosji (1969);
  • Dzieje Rosji 1801-1917 (1971);
  • Ostatnie lata Rosji carskiej. Rządy Stołypina (1972);
  • Społeczeństwo rosyjskie w pierwszej połowie XIX wieku (1973);
  • Syberia (1975);
  • Obalenie caratu (dwa wydania i przekład serbsko-chorwacki; 1976);
  • Historia międzynarodowego ruchu robotniczego (wraz z Marianem Leczykiem i Michałem Pirko; 1980);
  • Historia Mongolii (1981);
  • Historia powszechna 1789-1918 (1981, II wyd. 1986, III wyd. 1995, IV wyd. 2000);
  • Historii dyplomacji polskiej (red. II tomu) i autor części obejmującej lata 1900-1918 (1982);
  • Historia Rosji, 2 tomy (1983);
  • Polacy w Petersburgu (1984);
  • Historia nowożytnej kultury rosyjskiej (1986);
  • Historia powszechna 1492-1648 (1991).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ludwik Bazylow, "Historia Rosji", tom II, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1983, ​ISBN 83-01-03731-8​.
  • "Kto jest kim w Polsce 1984", Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984, s. 46
  • "Historia powszechna 1789-1918"', Książka i Wiedza, Warszawa 1986 (życiorys na obwolucie)
  • Mieczysław Tanty, '"Ludwik Bazylow (1915-1985" /w/ "Studia z dziejów ZSRR i Europy Środkowej", tom XXII, Warszawa 1985, str. 5-7

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludwik Bazylow Historia powszechna 1789-1918, wyd. czwarte (2000), obwoluta s. II
  2. Ludwik Bazylow Historia powszechna 1789-1918, wyd. czwarte (2000), obwoluta s. III
  3. Materiały i studia do historii prasy i czasopiśmiennictwa polskiego,tom IV, Polska Akademia Nauk Pracownia Historii Czasopiśmiennictwa Polskiego XIX i XX Wieku, PWN Warszawa 1966