Ludwik Nazimek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Nazimek
Ilustracja
porucznik pilot porucznik pilot
Data i miejsce urodzenia 21 sierpnia 1890
Niepołomice
Data i miejsce śmierci 11 lipca 1922
Kraków
Przebieg służby
Lata służby 19091922
Siły zbrojne War flag of Austria-Hungary (1918).svg - Armia Austro-Węgier,
Cross-Pattee-Heraldry.svgK.u.k. Luftfahrtruppen,
Roundel of Poland (1921-1993).svg - lotnictwo Wojska Polskiego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
obrona Lwowa
Odznaczenia
Polowa Odznaka Pilota
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941)

Ludwik Nazimek (ur. 21 sierpnia 1890 w Niepołomicach, zginął 11 lipca 1922 w Krakowie) – porucznik pilot Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Józefa i Marii z Sumarów. Maturę złożył w Gimnazjum Realnym w Krakowie. W marcu 1909 r. zgłosił się na ochotnika do odbycia jednorocznej służby w cesarskiej i królewskiej armii. Po zakończeniu służby wojskowej rozpoczął studia w Akademii Handlowej w Wiedniu. 1 sierpnia 1914 został zmobilizowany do 13 pułku piechoty. W jego składzie, w czasie I wojny światowej, walczył na froncie wschodnim. Był czterokrotnie ranny. W 1918 został skierowany do Szkoły Lotniczej w Wiener Neustadt. Szkołę ukończył z licencją pilota w stopniu chorążego i przydzielony został do parku lotniczego na lotnisku rakowickim w Krakowie. Tam zastał go koniec wojny.

W listopadzie 1918 wziął czynny udział w zajęciu lotniska rakowickiego, rozbrojeniu austriackiej załogi i przejęciu sprzętu. Pod koniec tego miesiąca rozpoczął służbę w 1 eskadrze wywiadowczej w Krakowie, jednak szybko został przeniesiony na stanowisko instruktora do Niższej Szkoły Pilotów. W czasie wojny z bolszewikami został przydzielony do 5 eskadry wywiadowczej i z nią wyruszył na front. W czasie walk na Ukrainie oraz walk z 1 Armią Konną pod Lwowem odznaczył się męstwem i wielkim zaangażowaniem, za co został odznaczony Krzyżem Walecznych, Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari oraz Polową Odznaką Pilota. 12 lipca 1920 r. awansowany został na podporucznika.

Po zawarciu rozejmu skierowany został wraz z eskadrą do Przemyśla. Tam w grudniu 1921 został ciężko ranny w wypadku lotniczym. Po sześciomiesięcznym leczeniu wrócił do lotnictwa. Został przydzielony do 2 pułku lotniczego w Krakowie. 13 czerwca 1922 został mianowany porucznikiem. Cztery tygodnie później zginął śmiercią lotnika w czasie lotu służbowego. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Romeyko: Ku Czci Poległych Lotników Księga Pamiątkowa. Warszawa: Wydawnictwo Komitetu Budowy Pomnika Poległych Lotników, 1933. (pol.)
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918 – 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4. (ang.)