Ludwik Pancerzyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Pancerzyński
Herb
Rodzina Pancerzyńscy herbu Trzaska
Data urodzenia ok. 1757
Data i miejsce śmierci 25 lutego 1818
Rohoźnica
Ojciec Karol Pancerzyński, miecznik mozyrski
Żona

1. Konstancja Skirmunt, łowczanka grodzieńska
2. Helena Downarowicz, chorążanka rzeczycka
3. Franciszka Suchodolska, wojewodzianka grodzieńska

Dzieci

Franciszek Pancerzyński, Ludwika, Antoni

Ludwik Pancerzyński herbu Trzaska (ur. 1757, zm. 25 lutego 1818 w Dworze Rohoźnickim) – poseł na Sejm Czteroletni, chorąży grodzieński, marszałek guberni grodzieńskiej, komisarz Komisji Porządkowej Cywilno-Wojskowej województwa trockiego powiatu grodzieńskiego w 1790 roku[1].

Sprawowane urzędy[edytuj | edytuj kod]

Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Obojga Narodów[edytuj | edytuj kod]

Deputat na Trybunał Główny Wielkiego Księstwa Litewskiego[edytuj | edytuj kod]

  • 1783/1784 - z Powiatu Grodzieńskiego

Samorząd szlachecki w czasie rozbiorów[edytuj | edytuj kod]

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny związanej z powiatem Mozyrskim. Już w latach 80. XVIII wieku wszedł w posiadanie dóbr w powiecie grodzieńskim. Jeszcze przed rokiem 1789 do niego należały dobra Ludwinopol opodal wsi Usnarz, najczęściej nazywane jednak Usnarzem Makarowskim lub Drewnianym. Ufundował kościół w Usnarzu, który początkowo był filią parafii indurskiej, a następnie stał się samodzielną parafią, dekanatu grodzieńskiego.

Był bardzo aktywnym działaczem politycznym w okresie schyłku Rzeczypospolitej. Związał się z obozem zmian. Jego teściem był znany poseł na Sejm Wielki, chorąży rzeczycki - Tadeusz Downarowicz. W kręgu jego najbliższych współpracowników i przyjaciół znaleźli się Franciszek Jundziłł, podkomorzy grodzieński, Anzelm Eysymontt, regent i pisarz grodzieński czy Kazimierz Wolmer, marszałek i kasztelan grodzieński.

Po upadku Rzeczypospolitej wybrany marszałkiem powiatu, a później całej guberni. Zmarł 25 lutego 1818 roku w Rohoźnicy pod Wołkowyskiem.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Był trzykrotnie żonaty. Najpierw z Franciszką Skirmuntówną, łowczanką i podstarościanką grodzieńską, córką Samuela i Justyny z Jundziłłów), następnie z Heleną Downarowiczówną, chorążanką rzeczycką, córką Tadeusza oraz Franciszką z Suchodolskich, wojewodzianką grodzieńską, córką Antoniego i Teresy z Bychowców[3]. Miał syna Franciszka z pierwszego małżeństwa, który odziedziczył majątek w Usnarzu.
Siostra Anna (1758-1823) wyszła za mąż za Antoniego Połubińskiego, krajczego słonimskiego.

Varia[edytuj | edytuj kod]

  • Jako fundator kościoła Usnarskiego został pochowany 23 marca 1818 na usnarskim cmentarzu przed Wielkimi Drzwiami.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik rządowo-ekonomiczno handlowy R. 5. T. II, Warszawa 1790, s. 421.
  2. Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego, T. II, Województwo Trockie XIV-XVIII wiek, pod red. A. Rachuby, s. 245, 629
  3. Zapisy metrykalne parafii Usnarz, Krynki, Odelsk i Fara Grodzieńska

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Анiщчанка Я.К. Ураднікі беларускіх земляў ВКЛ пры Станіславе Панятоўскім. Минск 2008
  • Kalendarzyk narodowy y obcy na rok ... 1792. ..., Warszawa 1791, s. 319.
  • Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego, t. 2, Województwo trockie XIV-XVIII wiek, pod redakcją Andrzeja Rachuby, Warszawa 2009, s. 629.
  • Volumina Legum, Petersburg 1860


Poprzednik
Ignacy Ihnatowicz
POL Grodno COA.svg Chorążowie grodzieńscy
1790 - 1798
POL Grodno COA.svg Następca
Hipolit Wołkowicki