Maciej Bernhardt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maciej Zdzisław Bernhardt
Data i miejsce urodzenia 16 stycznia 1923
Warszawa
Data i miejsce śmierci 18 stycznia 2017
Warszawa
profesor dr inż.
Alma Mater Państwowa Wyższa Szkoła Techniczna
nauczyciel akademicki
Uczelnia Politechnika Warszawska
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Armii Krajowej
Grób Macieja Bernhardta na cmentarzu powązkowskim (kwatera 73-3-13)

Maciej Zdzisław Bernhardt (ur. 16 stycznia 1923 w Warszawie, zm. 18 stycznia 2017 tamże[1]) – polski naukowiec, profesor dr inż., specjalista z dziedziny motoryzacji, encyklopedysta[2].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Jego żoną była Jadwiga (ur. 1928, córka Włodzimierza Dzieduszyckiego)[3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach niemieckiej okupacji był uczniem Szkoły Wawelberga i Rotwanda oraz Państwowej Wyższej Szkoły Technicznej. Był zaangażowany w działalność konspiracyjną w szeregach Narodowych Sił Zbrojnych, a następnie Armii Krajowej. W stopniu podchorążego uczestniczył w powstaniu warszawskim, walcząc w szeregach Zgrupowania „Żubr” (pluton 237, 2 kompania). Jako jeden z nielicznych przeżył masakrę swojej kompanii pod Boernerowem (2 sierpnia 1944). W ostatnich dniach powstania został ranny i wzięty do niewoli, z której udało mu się jednak zbiec. W powstaniu stracił narzeczoną, matkę, siostrę oraz półtorarocznego siostrzeńca[4].

Był nauczycielem akademickim Politechniki Warszawskiej i pracownikiem naukowym Instytutu Transportu Samochodowego. Wcześniej wykładał także m.in. w Wojskowej Akademii Technicznej, Centralnym Ośrodku Konstrukcyjno-Badawczym i na Politechnice Gdańskiej.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Opublikował jako autor i współautor 16 pozycji książkowych (m.in. Doładowanie silników spalinowych; Samochodowe silniki turbospalinowe; Teoria silników spalinowych; Techniczny Poradnik Samochodowy) i ponad 200 artykułów naukowych w czasopismach naukowych polskich, francuskich, niemieckich i rosyjskich. Od 1987 profesor nadzwyczajny i (do 1990 roku) dyrektor Instytutu Transportu Samochodowego.Państwowej Wyższej Szkoły Technicznej.

Był również encyklopedystą, redaktorem tomu "Samochody" jednej z części Ilustrowanej Encyklopedii dla Wszystkich wydanej w 1977[2].

Do 2002 pracował w ITS w niepełnym wymiarze godzin. Na emeryturze zajmował się m.in. działalnością publicystyczną, zamieszczając swoje wspomnienia z okresu wojny i PRL-u w portalu historycznym „Histmag”, a uprzednio m.in. w Kulturze Paryskiej. W 2009 wydane zostały jego wspomnienia z czasów okupacji i powstania, zatytułowane Z Miodowej na Bracką. Opowieść powstańca warszawskiego[4].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Został uhonorowany licznymi odznaczeniami wojskowymi i cywilnymi, m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2003) i Krzyżem Armii Krajowej (1972).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Maciej Bernhardt (pol.). nekrologi.wyborcza.pl. [dostęp 2017-01-23].
  2. a b Bernhardt 1977 ↓.
  3. Włodzimierz Dzieduszycki. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-11-19].
  4. a b Maciej Bernhardt: Z Miodowej na Bracką. Opowieść powstańca warszawskiego. Kraków: i-Press Piotr Pielach, 2009, s. 7. ISBN 978-83-925052-7-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wspomnienia i artykuły opublikowane w serwisie „Histmag.org”
  • Zbiór referatów przygotowanych na sesję naukową pt. Ekonomiczne i techniczne problemy motoryzacji z okazji 80-tej rocznicy urodzin Macieja Bernhardta, Warszawa 2003.
  • Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny, tom V: Suplement A–Ż (redaktor naukowy Janusz Kapuścik), Warszawa 2006, s. 73 (z fotografią)
  • Maciej Bernhardt: "Ilustrowana encyklopedia dla wszystkich, Samochody". Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1977.
  • Maciej Bernhardt w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).