Magdalena Rigamonti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Magdalena Rigamonti
Ilustracja
Imię i nazwisko urodzenia

Magdalena Łukaszewicz

Data urodzenia

1975

Zawód, zajęcie

dziennikarka, autorka książek, krytyczka teatralna

Pracodawca

Dziennik Gazeta Prawna, Radio Tok FM

Małżeństwo

Maksymilian Rigamonti[1]

Magdalena Rigamonti z domu Łukaszewicz (ur. 22 czerwca[potrzebny przypis] 1975[2]) – polska dziennikarka prasowa, radiowa i autorka książek. Związana na stałe z „Dziennikiem Gazeta Prawną[3] i Radiem Tok FM[4]. Wcześniej pracowała m.in. w gazecie „Polska The Times”, w tygodnikach „Newsweek Polska” i „Wprost” oraz w Polskim Radio 24. Członkini rady Press Club Polska[5].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Była zatrudniona w tygodniku „Wprost”[6]. 10 czerwca 2016 zwolniono ją z pracy w stacji Polskie Radio 24. Została dziennikarką „Dziennika Gazety Prawnej”[7].

W 2014 została laureatką nagrody MediaTory w kategorii detonaTOR![8]. W 2016 uzyskała Nagrodę Grand Press w kategorii „wywiad” za wywiad „Zasady są jasne: wygrała ta partia i morda w kubeł” (przeprowadzony z Marcinem Wolskim)[9]. W 2017 przyznano jej Nagrodę im. Dariusza Fikusa[10]. Pisywała także jako krytyczka teatralna[11][12][13][14].

W 2018 roku książka Echo, opublikowana przez Magdalenę i Maksymiliana Rigamonti, wygrała w konkursie Pictures of the Year International w kategorii Photography Book of the Year[15].

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. "Wprost" traci Magdalenę i Maksymiliana Rigamontich - "warunki były upokarzające". Press.pl, 2015-03-31. [dostęp 2022-08-04].
  2. „Śmierć warta zachodu” – press kit. dorastajznami.org. [dostęp 2022-09-18].
  3. Magdalena Rigamonti - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca, www.gazetaprawna.pl [dostęp 2022-04-15].
  4. Magdalena Rigamonti - podcasty - Radio TOK FM, TOK FM [dostęp 2022-04-15] (pol.).
  5. Press Club Polska, Rada klubu, Press Club Polska [dostęp 2022-04-15] (pol.).
  6. Laureaci 2014. mediatory.pl. [dostęp 2017-12-17].
  7. Polskie Radio 24 rozstaje się z Magdaleną Rigamonti. Przez wywiady z Zimochem czy zmianę ramówki?. wirtualnemedia.pl, 10 czerwca 2016. [dostęp 2017-12-17].
  8. MediaTory: Magdalena Rigamonti wygrywa w kategorii detonaTOR!, Wprost, 29 listopada 2014 [dostęp 2022-04-15] (pol.).
  9. Grand Press 2016. Magdalena Rigamonti przeprowadziła najlepszy wywiad. press.pl, 13 grudnia 2016. [dostęp 2017-12-17].
  10. Magdalena Rigamonti laureatką Nagrody im. Fikusa. Dziennikarze "Wyborczej" z Nagrodą Dziennikarstwa Ekonomicznego. wyborcza.pl, 19 września 2017. [dostęp 2017-12-17].
  11. Magdalena Łukaszewicz, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (krytycy). [online] [dostęp 2020-11-28].
  12. Magdalena Łukaszewicz, Nie ma żadnej rewolucji, Teatr w Polsce - polski wortal teatralny, 8 marca 2007 [dostęp 2020-11-28].
  13. Magdalena Łukaszewicz-Rigamonti, Horror Polonia, Teatr w Polsce - polski wortal teatralny, 8 listopada 2005 [dostęp 2020-11-28].
  14. Magdalena Łukaszewicz-Rigamonti, Bohosiewicz to nowa gwiazda polskiego kina, Teatr w Polsce - polski wortal teatralny, 11 stycznia 2008 [dostęp 2020-11-28].
  15. Pictures of the Year | 76th Annual Competition | Reportage Division | Photography Book of the Year, www.poy.org [dostęp 2022-04-15].