Makak berberyjski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Magot)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Makak berberyjski
Macaca sylvanus[1]
(Linnaeus, 1758)
Makak berberyjski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd naczelne
Podrząd wyższe naczelne
Nadrodzina koczkodanowce
Rodzina koczkodanowate
Podrodzina koczkodany
Rodzaj makak
Gatunek makak berberyjski
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Makak berberyjski[3], magot[4], makak magot[5] (Macaca sylvanus) – gatunek małp wąskonosych z rodziny koczkodanowatych (Cercopithecidae).

Morfologia[edytuj]

Makak berberyjski jest małpą średniej wielkości o silnej budowie ciała, którego długość (głowa i tułów) osiąga ok. 75 cm, przy masie do 13 kg. Zwierzę nie ma ogona. Sierść w części grzbietowej wybarwiona jest na kolor żółtawobrunatny, zaś w części brzusznej jest jaśniejsza[4].

Tryb życia[edytuj]

Makak berberyjski wiedzie dzienny tryb życia. Żyje w stadach liczących do 20 osobników. Jest zwierzęciem silnym, walecznym. W starciu z psem może go pokonać i zabić. Umie pływać. Makak berberyjski osiąga dojrzałość płciową w wieku ok. 4 lat. Po trwającej około pół roku ciąży samica rodzi 1–2 młodych. W niewoli osiąga wiek ponad 30 lat[4].

Występowanie[edytuj]

Skaliste okolice, wzgórza i lasy do wysokość 2000 m n.p.m. Żyje w Maroku i Algierii w Afryce Północnej, a niewielka, półdzika kolonia funkcjonuje na Gibraltarze. Jest to jedyna populacja małp występująca w Europie[4] (patrz: magoty gibraltarskie). Niewykluczone, że została tam introdukowana[4][2].

Ekologia[edytuj]

Pożywienie: Rośliny trawiaste, jagody, nasiona, zioła, owady i skorpiony.

Zachowanie: Tworzą duże grupy z wieloma samcami, średni 43 do 70 osobników na km². Przewodnikiem stada jest zawsze dojrzały samiec, który w czasie żerowania stada zajmuje punkt obserwacyjny na wzniesieniu i czuwa nad bezpieczeństwem grupy.

Status[edytuj]

Makak berberyjski jest gatunkiem zagrożonym wyginięciem[2], w Marokopod ochroną; liczebność szacowana jest od 9 do 17 tysięcy osobników w Maroku i około 5 tys. w Algierii. Całkowita populacja na świecie wynosi od 12 do 21 tysięcy[6]. Obecnie magot nie stanowi już obiektu polowań, jednak liczebność tego gatunku nie wzrasta.

Przypisy

  1. Macaca sylvanus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c Butynski, T.M., Cortes, J., Waters, S., Fa, J., Hobbelink, M.E., van Lavieren, E., Belbachir, F., Cuzin, F., de Smet, K., Mouna, M., de Iongh, H., Menard, N. & Camperio-Ciani, A. 2008. Macaca sylvanus. W: IUCN 2015. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015-3. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-10-08]
  3. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 48. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. a b c d e K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 181, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  5. Praca zbiorowa: Zwierzęta: encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 113. ISBN 83-01-14344-4.
  6. C. Michael Hogan (2008) Barbary Macaque: Macaca sylvanus, GlobalTwitcher.com

Bibliografia[edytuj]

  • Encyklopedia Dzikich Zwierząt - Góry
  • Ssaki W. Serafiński, E. Wielgus-Serafińska; wydawnictwo PWN.

Linki zewnętrzne[edytuj]