Maria Straszewska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Maria Julia Straszewska pseud. "Anna" (ur. 19 kwietnia 1919 w Warszawie) – polska historyczka literatury zajmująca się literaturą polską XIX wieku.

Od 1936 studiowała polonistykę i socjologię na Uniwersytecie Warszawskim. Gdy wybuchła II wojna światowa, kontynuowała studia na tajnych kompletach. Podczas okupacji należała do Związku Walki Zbrojnej, następnie do Armii Krajowej; działała także w Szarych Szeregach. W latach 1940–1944 pełniła funkcję sekretarza redakcji Biuletynu Informacyjnego, od 1942 była także sekretarzem Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowej. Uczestniczyła w powstaniu warszawskim. Po nim przebywała w obozie jenieckim. Po wyjściu z niego była kierownikiem działu wydawniczego ZHP. Od 1954 roku związana z Uniwersytetem Warszawskim. Tytuł profesora otrzymała w roku 1973[1]. Była dyrektorem Polonicum – Instytutu Języka Polskiego dla cudzoziemców. Od 1989 r. członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.

W 2012 prezydent Bronisław Komorowski odznaczył ją Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za oddanie dla sprawy przemian demokratycznych w kraju, za osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej[2][3].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1988 – Romantyzm
  • 1953–1959 – Czasopisma literackie w Królestwie Polskim w latach 1832–1848
  • 1970 – Życie literackie Wielkiej Emigracji we Francji 1831–1840
  • 1973 – Harcerki 1939–45

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Maria Straszewska w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  2. Prezydent odznaczył kobiety zasłużone dla demokracji. prezydent.pl, 4 czerwca 2012. [dostęp 2012-06-05].
  3. M.P. z 2012 r. poz. 872