Marianna Sankiewicz-Budzyńska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marianna Sankiewicz-Budzyńska
Ilustracja
Marianna Sankiewicz-Budzyńska (2005)
Data i miejsce urodzenia 26 września 1921
Przerośl
Data i miejsce śmierci 29 maja 2018
Gdańsk
Zawód inżynier elektronik, wykładowca akademicki
Alma Mater Politechnika Gdańska
Uczelnia Politechnika Gdańska
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Strona internetowa

Marianna Sankiewicz-Budzyńska (ur. 26 września 1921 w Przerośli[1], zm. 29 maja 2018[2] w Gdańsku) – polska elektronik, do 1992 nauczyciel akademicki, organizatorka działalności naukowej i kształcenia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W okresie II wojny światowej wywieziona została na roboty przymusowe, w czasie których podjęła współpracę z tajną polską organizacją jeniecką w niemieckim obozie Stalag II B Hammerstein, w wyniku czego została uwięziona przez gestapowców[2]. Po 1945 związała się z Gdańskiem. Została zatrudniona w Polskim Radiu i następnie w Radiu Gdańsk. W 1950 ukończyła studia na Politechnice Gdańskiej, dwa lata później podjęła pracę w Katedrze Urządzeń Radionadawczych na Wydziale Łączności tej uczelni. Wykładała następnie w Katedrze Radiokomunikacji, zorganizowała pracownię elektrofonii[1], a w 1968 doprowadziła do powstania Zakładu Elektrofonii[3]. W 1968 na podstawie pracy Opór ujemny opornościowo-stabilny uzyskała stopień naukowy doktora. Od 1970 pracowała na stanowisku docenta. Przez kilkanaście lat pełniła funkcję prodziekana na Wydziałach Łączności i Elektroniki. W 1981 jako pierwsza kobieta w powojennej historii Politechniki Gdańskiej została wybrana na prorektora ds. kształcenia[1].

W pracy naukowej specjalizowała się w zagadnieniach związanych z elektroniką i elektroakustyką. Była członkinią Komitetu Akustyki Polskiej Akademii Nauk[4]. Działała również w Polskim Towarzystwie Akustycznym[5]. W 1992 przeszła na emeryturę[6]. Rok wcześniej organizowała polską sekcję Audio Engineering Society, której została przewodniczącą[7]. W 1995 wybrano ją na wiceprzewodniczącą tego towarzystwa naukowego[3].

W środowiskach studenckich ceniono ją za podejście do procesu kształcenia. W okresie stanu wojennego zaangażowała się w udzielanie pomocy i wsparcia studentom związanym z opozycją[6]. W 2011 opublikowano poświęcone jej wspomnienia wychowanków w publikacji Marianna Sankiewicz: dała nam skrzydła..., wydanej przez Wydawnictwo Politechniki Gdańskiej.

W 2011 prezydent Bronisław Komorowski odznaczył ją Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[8].

Pochowana na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Madame Curie. Jubileusz docent Marianny Sankiewicz-Budzyńskiej. pg.gda.pl, 30 września 2011. [dostęp 2012-04-15].
  2. a b Dorota Karaś: Zmarła znana polska elektronik związana z Politechniką Gdańską. wyborcza.pl, 29 maja 2018. [dostęp 2018-05-29].
  3. a b Historia Katedry. pg.gda.pl. [dostęp 2012-04-15].
  4. Marianna Sankiewicz-Budzyńska w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2012-04-15].
  5. Członkowie. pta-gdansk.pl. [dostęp 2012-04-15].
  6. a b Paweł Janikowski: Marianny Sankiewicz inżynieria kształcenia. pg.gda.pl. [dostęp 2012-04-15].
  7. Polska Sekcja Audio Engineering Society. aes.org.pl. [dostęp 2012-04-15].
  8. M.P. z 2011 r. nr 32, poz. 371
  9. Marianna Sankiewicz-Budzyńska: Kondolencje. nekrologi.net, 4 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-07].