Masque

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Masque (maska) – typowo angielska forma muzyczna (wstępna forma opery i baletu)[1] odpowiednik włoskiej opery, jednak mniej sformalizowany i cechujący się większą naturalnością. Łączy elementy pantomimy, tańca, deklamacji i śpiewu[2]. Od opery różni się też brakiem wyraźniejszego podziału na arie i recytatywy i wysoce prowizoryczną treścią.

W XVII wieku popularne były maski z bohaterami-bogami, uosabiającymi siły przyrody. Występowali w nich także władcy: Karol I (a w operach typu włoskiego cesarz Leopold I). Za najlepsze uchodzą komponowane przez Anglików: Purcella i Arne. Maska w sztuce scenicznej w XIII w. w Anglii polegała na pokazywaniu przez monarchę emocji; tylko on widział całą sztukę, miał zawsze najlepsze miejsce w teatrze (ang. indoor theatre) i wszyscy widzowie najpierw patrzyli na jego twarz, a później dopiero na sztukę, aby dobrze zinterpretować emocje.

Maska składała się z następujących części:

  • wstęp – komentarz mówiony, wyjaśniający akcję, pieśni
  • great masque - pantomina tancerzy w maskach i pieśni
  • main dance – główny taniec
  • tańce z udziałem publiczności (gagliardy, branles)

Wczesną maską zajmowali się Thomas Campion (1567-1620), Alfonso Ferrabosco (zm. 1628) oraz Robert Johnson (1583-1633). W późniejszych maskach przenika styl monodyczny. Z kolei schyłkową fazą maski zajmowali się Christopher Gibbons i Captain Henry Cooke. Jedną z bardziej znanych masek jest Cupid and Death 1653 Christophera Gibbonsa i Matthew'a Locke'a.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy